Samet TOPSEVER

Bugün Esir Yarın Her Şey !

[Kemal Okuyan @OkuyanKemal]

İktidar tarafından CHP’ye atanan yönetimin düzenlediği rozet törenine ve ardından yaşananlara bakıyorum, bakıyorum, bir daha bakıyorum. Şaşkınlık içindeyim. Birgün muhabiri Ebru Çelik’in haberi her açıdan sağlam. Tartışılacak tarafı yok.

Gerçi siyasette parayla şakşakçı ilk kez tutulmuyor. Başka örnekleri de var. Ama butlan CHP’sinin bu haftasonu verdiği fotoğrafta tek sorun ajans marifetiyle salona getirilen figüranlar değil.

Ben sevgili Ercan Kesal’ın Nasipse Adayız filmini izlemeyi asansör sahnesinde bırakmıştım. CHP adına utanmıştım o sahneden. Bir başka partiden onlar adına utanır mı insan? Utandım, ne yalan söyleyeyim. Filme konu olan olayları Ercan Kesal’in kendisinden dinlerken de yine utanmıştım.

İşte bu hafta sonu yine aynı duyguyu yaşadım görüntüleri izlerken. Karmaşa, bağrış çağrış, olup bitenlere aldırış etmeden kesintisiz gülümseyen bir lider…

[TKP @tkpninsesi]

26 Temmuz'un yaktığı ateş yol göstermeye devam ediyor.

26 Temmuz 1953'te Moncada Kışlası'na 135 Kübalı genç devrimcinin düzenlediği baskın, Küba halkının Batista diktatörlüğüne, emperyalist tahakküme ve sömürüye karşı ayağa kalkışının simgesi oldu. Kışlanın bulunduğu Santiago de Cuba geçmişte İspanyol sömürgeciliğine karşı ilk isyan ateşinin yakıldığı kentti. Moncada Kışlası'na yürüyen genç devrimciler, José Martí'nin başlattığı bağımsızlık savaşını tamamına erdirmek için, bağımsızlık önderinin 100. doğum gününde yola çıkmışlardı. Eylemleri, Küba’da ulusal kurtuluş davasını sosyalizmle buluşturacak bir dönemin kapısını aralayarak tarihe geçti.

Fidel Castro ve yoldaşlarının ülkenin en büyük askeri kışlası Moncada'ya düzenledikleri baskın başarısızlığa uğradığında, dünya 20. yüzyılın en güzel devrimlerinden birinin ilk kıvılcımına tanıklık ettiğinin henüz farkında değildi. Moncada'da yakılan ateş, Küba halkının bağrında karşılığını bulmuştu. Batista diktatörlüğünün zindanları devrimci önderlerin iradesini teslim alamamış, o irade büyüyerek ve güçlenerek Sierra Maestra'da ve tüm ülkede yeniden örgütlenmiş, Küba’yı 1 Ocak 1959’da devrime taşımı��tı.

Bugün Küba, emperyalist kuşatmanın ağır sonuçları altında zorlu ve özgün bir mücadele döneminden geçerken bu dönemi 26 Temmuz'un mirasıyla göğüslüyor. 26 Temmuz'un en önemli mirası, en ağır koşullarda bile halkın yaratıcı iradesinin ve kararlılığının karanlığı yırtıp atabileceği bilgisidir. 26 Temmuz bu anlamda yalnızca Kübalıların değil; onlarla dayanışma içinde ABD emperyalizmine karşı mücadele eden, kendi ülkelerinde devrim ateşini yakmak için örgütlenen tüm dünya devrimcilerinin ortak mirasıdır.

26 Temmuz Ulusal İsyan Günü'nde, Küba’da devrime giden yolu aydınlatmış öncü kadroları saygıyla anıyor; emperyalist barbarlığa karşı yaşamlarını ve egemenliklerini cesurca savunan kardeş Küba halkını selamlıyoruz.

Yaşasın 26 Temmuz!

Yaşasın Küba Devrimi!

Yaşasın sosyalizm!

[Samet TOPSEVER @SaMaPrAvA]

“Emin olun ki ortadan yürüme vakti geçti. "Kötünün iyisine bakıyoruz" diyenler anlasınlar, belki de kötünün iyisi dediklerine de yer yok artık bu düzende. Ya kötüyle yaşamayı kabulleneceğiz ya da toptan yıkıp iyisini kuracağız.”

[soL Haber @soLHaberSusmaz]

🖊️Berkay Kemal Önoğlu (@BerkayOnoglu) yazdı

Cumhuriyetçilerin ortadan yürüme vakti geçiyor

❝ Ekmeğini bu topraktan çıkaran, buraya emek veren, bu ülkeyi seven herkesin başı dik, onurlu, güven içinde ve mutlu yaşayabileceği gerçek bir birliği, yurttaşların eşitliğini hangi zeminde inşa edeceğiz? ❞

https://t.co/rTuhVlwRY5

[Samet TOPSEVER @SaMaPrAvA]

“İlkinden Yenilikçi Hareket doğmuştu, ikincisi bir Yeni Parti doğurmuştur. Birinciler milli görüş gömleğini çıkararak yola koyulmuştu, ikinciler laikliği cami avlusuna terk ederek yola çıkıyor.”

[soL Haber @soLHaberSusmaz]

Orhan Gökdemir (@gokdemirorhan) yazdı:

CHP’siz barikat teorisi

"Artık “yan yana” durarak koruyacağımız bir barikat yok, AKP yıktı geçti çoktan. Barikat ancak arkasında halk varsa barikattır ve barikatın ömrü halkın örgütlülüğü kadardır. Yenisine eskisine bakmayacağız öyleyse, bizim halkla birlikte kuracağımız ve dağılmayacak bir yeni barikata ihtiyacımız var."

https://t.co/XPoYr6HvpC

[orhan gökdemir @gokdemirorhan]

Laik cumhuriyetin yükünden kurtuldular, chp'nin yenisi bu! Eskisi de AKP'den icazetli seyit!

[Berkay Kemal Önoğlu @BerkayOnoglu]

İnsanın kanına öyle bir dokunuyor ki...
Bu cumhuriyeti kuranlar Abdülhamit’in hafiyeleriyle dövüştüler, O'nun karanlık istibdadını yenip devrime uzandılar.
Sonra bağımsızlık uğruna bu halk, canını ortaya koydu; işbirlikçileri, mandacıları kovdu ve Cumhuriyet kuruldu.
Şimdi çıkıyor saray kalıntıları, halkı kul ve köle gören zihniyetin bugünkü uzantıları, adeta yeni bir 'Dahiliye Nezareti'nde, karşıdevrim tezgahının başında mutlu mesut poz veriyor...
Tarihin çöplüğünden çıkarılan bu pervasızlığa mutlaka son vermek zorundayız.

[Kemal Okuyan @OkuyanKemal]

İç İşleri Bakanı Çiftçi "ahbap çavuş rezaleti, resmi kurumların güvenilirliğini bir kez daha ortaya koydu" demiş. Öyle değil. Kamusal alanın tasfiyesi ve kurumların topluma değil de bireysel çıkarlara hizmet etmesi nedeniyle ortaya çıkan güvensizlik ahbap rezaletine neden oldu.

[Selahattin Kural @SelahattinKural]

Patronların Ensesindeyiz, patron düzenini teşhir ediyor. Patronların hileli iflaslarla işçilerin borçlarını nasıl ödemediği, borçlardan nasıl kurtulduğunu anlatıyor. Ayrıca Panista işçilerinin verdikleri mücadeleyle patron Gürsel Erbap'ın bu oyununu nasıl bozduğu da dosyada.

[Yiğit Günay @yigittgunay]

Nolan filmine, Odysseia'ya, kitap okuma film izleme tartışmasına ve derinlik kaybına dair yazdık.

[Nevzat Evrim Önal @nevzatevrimonal]

Gövdemize sığmayan öfkemiz bir günde birikmedi bizim.

43 yıl 'hizmetçilik' yaptığı patronu öz babasıymış: Annesi hamile kalınca fabrikalarının bekçisiyle evlendirmişler
https://t.co/1RaUKe9J5W

[TKP @tkpninsesi]

NATO bir savunma örgütü değil, yalan üzerine kurulu bir saldırı örgütüdür.
Amacı bizim güvenliğimizi sağlamak değil, holdingleri ve çokuluslu tekelleri bizden korumaktır.
Oysa halkı örgütsüz kalmış bir ülke, savunmasını ve egemenliğini ayakta tutacak kaynaklardan yoksun demektir.
Ülkenin güvenliğini sağlamanın tek gerçekçi yolu halkın örgütlü gücüne dayalı bir yönetim.
Gerçekçi ol. TKP'ye katıl!
https://t.co/NnIDtlgCFD

[soL Haber @soLHaberSusmaz]

soL Haber'de günün öne çıkanlarına göz atın👇

📍Başarı nedir?
📍Sahadaki skorlardan fazlası: 2026 Dünya Kupası’ndan geriye kalan hikâyeler
📍Meclis'teki odasını emlak ofisine dönüştüren AKP'li vekil: 'Sadece vekillere değil herkese satıyorum'
📍Abluka günlükleri 138 | 19 Temmuz 2026 Pazar
📍Kendi mabedinde bir figüran: Dünya Kupası’nın finali nasıl gasp edildi?

Haberleri okumak için: https://t.co/qx3El2pdKV

[soL Haber @soLHaberSusmaz]

Kemal Okuyan (@OkuyanKemal) yazdı...

Başarı nedir?

▪️"Bir yolunu bulup Meclis’e kapağı atmak mıdır başarı?"
▪️"Düzen partilerinin liderleri ile poz vermek, onların mitinglerinde bayrak göstermek midir?"
▪️"Vasatı savunmak, fincancı katırlarını ürkütmemek, nabza göre şerbet vermek, dereyi geçinceye kadar ayıya dayı demek midir?"

https://t.co/60bvfa4oy7

[Berkay Kemal Önoğlu @BerkayOnoglu]

DEM Parti Sözcüsü AKP ile yeni anayasa tartışmasına açık olduklarını duyurmuş.
Biz düzen dışı bir siyaset izliyor ve bütün bu partilere 'düzen partisi' diyoruz ya;
Örneğin bu ülkede İslamcılığın da faşizmin de Kürt milliyetçiliğinin de belli ölçülerde düzen dışı kaldığını ileri sürenler olabilir.
Oysa o kadar açık ki, sosyalizm dışı bütün çizgiler nasıl makbul kabul edilebiliyor, misyon üstleniyor, iktidar ya da muhalefet projeksiyonunda yer buluyor; yeri geldiğinde nasıl hepsi de sisteme entegre edilebiliyor...
Sosyalizmin, TKP'nin düzen dışılığı, adlı adınca sömürü düzenine karşı olmasından.
Çünkü bu düzende her şey sorgulanabilir; yeşil kapitalizm, mor kapitalizm, ak, kara veya pembe kapitalizmler mümkün olabilir.
İster demokratik, ister otokratik, ister konfederalist, ister komünalist, isterse de ekolojist(!) olsun; hepsi mümkündür.
Yeter ki kapitalizmin kendisi sorgulanmasın.

[TKP @tkpninsesi]

Sorun tek tek cesur ve onurlu insanlarımızın ekskliği değil; örgütlü gücümüzün zayıflamış olması.

Kahramanlara değil, çoğalmaya ihtiyacımız var.

🔴Yalnız yürüme. TKP'ye katıl!
https://t.co/R28q4gEpSz

[soL Haber @soLHaberSusmaz]

Orhan Gökdemir (@gokdemirorhan) yazdı:

Hey Amigo! Örgütün nerede?

"Dönelim başa; eşitliği sağlarsak iyiliğe ihtiyaç duyulmaz, özgürlüğü sağlarsak merhamete gerek kalmaz. Yurttaş varsa kul, hak varsa sadaka yoktur. İnsan varsa ümmet imkansızdır. Sorumluluk, dürüstlük ve ahlak varsa insan neden tanrıdan korksun?"

https://t.co/nGktl05lac

[Salih Bostancı @salihbostnc]

-Ali Abi niye TKP'ye üye oldunuz?
-Onlar Hatay'da bizim evin bahçesinde kalıyorlardı, birgün kahvaltı yapacaktık,onlar Belen'e gidip tüp,yumurta aldılar, dedim tırlar dolusu yumurta,tüp var sizde niye gittiniz Belen'e, dediler ki onlar depremzedeye geliyor, o yumurtayı yiyemeyiz!

[Elips Haber @elipshaber]

TKP Genel Sekreteri Kemal Okuyan:

"Haluk Levent dedi ki, 'Bana güvenin, ben bu yardımları yerine ulaştıracağım.' Depremin ilk günlerinde, o toz bulutu içerisinde denetim tam anlamıyla yapılamamış olabilir. Ancak ortaya çıkan rakamlar ve para trafiği, sistemin içine girmeden gerçekleşmez. Türkiye'de gerçekten yardım amacıyla toplanan kampanyaları devlet o kadar sıkı denetliyor ki kıpırdayamazsınız.

Haluk Levent meselesi belki de iki gün sonra başka bir gündemle kapatılacak. Türkiye'de sürekli yeni gündemler açılıyor. Bu meselede, iktidarın ve resmî görevlilerin bilinçli bir çabası olmadan Haluk Levent'in böyle bir düzenek kurma ihtimali yok."

@ftm_krgc | @OkuyanKemal

İzlemek için: https://t.co/rp8ClpXHqs

[soL Haber @soLHaberSusmaz]

Hak gaspına karşı mücadelelerini sürdüren Panista işçileri, patronlarından Gürsel Erbap’ın evinin önünde bir araya geldi

🗣️“Siz lüks sitelerde, biz kirada oturuyoruz. Siz lüks arabalara binerken, biz akbille saatlerce yol gelip eylem yapıyoruz. Siz tatil yaparken, biz hakkımızı arıyoruz. Haklarımızı ödeyene kadar ensenizdeyiz.”

https://t.co/CPm7DTOy4g

[TKP @tkpninsesi]

Ankara Zirvesi Sonrası NATO Gerçeği

1. 1949’da büyük bir yalanla kuruldu. Yıllar içinde yalana yalanlar eklediler. 2026 oldu, yalanlar dağ gibi oldu. Bilinmelidir ki, NATO yalan üzerine kurulu bir saldırı örgütüdür.


2. NATO, İkinci Dünya Savaşı’nda faşist Alman ordularını zorlu bir mücadele sonucunda alt ederek Avrupa’nın yarısını özgürleştiren Sovyetler Birliği’nin ve komünizmin artan etki ve prestijini yeni bir savaşla yok etmeye karar veren emperyalistler tarafından kurulmuştur. NATO kurulduğunda SSCB hiçbir ülkeyi tehdit etmiyor, yaşamını yitiren 27 milyon insanının ve neredeyse tamamen yıkılan kentlerinin ardından yaraları sarmaya çalışıyordu. NATO, İkinci Dünya Savaşı biter bitmez ABD-İngiltere tarafından başlatılan yeni dünya savaşının merkez karargahıdır.


3. Türkiye’nin 1952’de Yunanistan ile birlikte NATO’ya dahil edilmesi, iddia edildiği gibi Sovyet tehdidine karşı bu ülkeleri korumayı amaçlamıyordu; SSCB’yi kuşatıp askeri baskı altına alma, bu ülkelerde anti-komünizmi resmi ideoloji haline getirerek piyasa ekonomisinin ve Amerikancılığın dokunulmazlığını sağlama amacını taşıyordu.


4. NATO, kurulduktan sonra üye ülkelerde örtülü ve yasadışı faaliyetler organize etti; bu faaliyetler için kadro yetiştirdi. NATO tarafından kurulan gizli şebekeler siyasi cinayetler işledi, uyuşturucu trafiğini yönlendirdi, provokatif eylemler düzenledi, gerekli gördüğünde darbeler planlayıp ya da darbecileri cesaretlendirip hükümetleri alaşağı etti.


5. NATO, emperyalizmdir; NATO, çokuluslu tekellerin ve sömürü düzeninin bekçisidir; NATO, anti-komünizmdir. NATO aynı zamanda ABD’nin emperyalist sistem içindeki hegemonyasını sürdürme aracıdır.


6. SSCB dağıldıktan sonra NATO’nun öncelikleri değişmiş ama özü aynı kalmıştır. Sovyetler Birliği öncülüğünde NATO’nun kuruluşuna karşılık olarak oluşturulan Varşova Paktı’nın sonlanmasına karşın NATO varlığını sürdürmüş, ayrıca doğuya doğru genişlemiştir. Bu genişleme, ABD ve müttefiklerinin Sovyetler Birliği’nin yıkılmasının yarattığı derin boşlukları doldurma amacının ve çokuluslu tekellerin kâr arayışının ürünüdür. Kapitalist Rusya bu doğrultuda kuşatılıp sıkıştırılmıştır. Bugün Ukrayna’da yaşanan savaş, bu kuşatmayı kabullenmemek için yeterli kaynağa, askeri güce, sermaye sınıfına ve belli bir coğrafyayı kendi çıkarları doğrultusunda şekillendirme stratejisine sahip olan Rusya Federasyonu’nun NATO’nun meydan okumasına yanıt vermesinin sonucudur.


7. Ukrayna’daki savaş bu bağlamda NATO’nun Yugoslavya, Afganistan ve Libya gibi ülkelerde öncülük ettiği silahlı müdahale ve işgallerin hem devamıdır hem de onlardan nitelikçe farklıdır. Diğer örnekler, ABD’nin hegemonyasını tehdit eden bir güce dönük hamleler olmaktan ziyade o hegemonyayı pekiştirmek amacıyla yapılan müdahalelerdir. Ukrayna’daki savaş ise ABD’nin Çin’in yükselişini önlemeye dönük stratejisinin bir parçası olarak Rusya’nın devre dışı bırakılması amacıyla başlatılmıştır. Rusya açısından ise savaş, Çin’le dayanışmaktan ziyade kendi egemenlik alanı olarak gördüğü bir bölgede çıkarlarını savunmak anlamına gelmektedir.


8. NATO hiçbir zaman çelişkisiz, gerilimsiz bir ittifak olmamıştır. SSCB var olduğu dönemde “düşman” karşısında daha bütünleşmiş bir görüntü veren NATO’da o yıllarda dahi ABD ile Avrupalı emperyalist ülkeler arasında çıkar farklılaşması gözlenebiliyordu. Buna önde gelen Avrupa ülkelerinin kendi aralarındaki rekabet de eklenebilir. Bununla birlikte Almanya ve Fransa’nın başını çektiği Avrupa ülkeleri hiçbir zaman ABD hegemonyasını sorgulayacak bir güç ve ufka sahip olamadılar.


9. ABD yönetiminin Çin’in yükselişini durdurmak için Pasifik’e öncelik vermeye başlaması Trump’ın kişisel tercihi değildir. Daha önceki başkanlar döneminde ABD’nin stratejik planlamasında bir değişim ihtiyacı birçok belgede yer alıyordu. Trump bu süreci hızlandırdı ve bütün tutarsızlıklarına rağmen Avrupalı emperyalistleri bu değişime uygun bir noktaya getirdi. Almanya başta olmak üzere, Rusya ile özellikle enerji alanında köklü işbirliklerine giren Avrupalı ülkeler benzersiz bir ahmaklıkla hızla keskin bir Rus düşmanlığına yöneldi. Trump’ın “Avrupa’dan çekiliyoruz, kendinizi koruyun” tehditleri NATO üyelerinin silahlanma çılgınlığına hız vermesini kolaylaştırdı. ABD bir yandan Ukrayna Savaşı’nı Rusya’yı yıpratacak şekilde uzatırken beri yanda hem Avrupalı emperyalistleri savaş için kaynak ayırmaya hem de onları kendisiyle birlikte hareket etmeye zorlamış oluyordu.


10. Ankara Zirvesi öncesinde saçma bir biçimde “dağılıyor” denen NATO, bütün iç çelişkilerine rağmen kanlı yolculuğuna devam ediyor. Zirve, silahlanma konusundaki ortak iştahın NATO’nun ana tutkalı olduğunu gösterdi. Savaşa ayrılan bütçeler başta silah tekelleri olmak üzere yeni yatırım alanları peşindeki büyük sermaye çevrelerinin militarist politikaların arkasında koşulsuz durmasına neden oldu.


11. AKP iktidarı Ankara’da ev sahipliği yapacağı zirveye aynı iştahla hazırlandı. Yıllarca Suriye, Irak, Libya ve Kafkasya’daki sıcak çatışmaları aynı zamanda bir laboratuvar olarak kullanan Türk silah endüstrisi savaş sahasında yaşanan radikal dönüşümü erken fark edip emekleme döneminden koşu evresine hızlı bir biçimde geçmeyi başarmıştı. Zaman zaman hiçbir karşılığı olmayan abartı ve çarpıtmalarla süslense de, “savunma sanayi”nin AKP iktidarı döneminde Türkiye’nin kritik ve öncü sektörlerinden biri olma özelliği kazandığı ortadaydı.


12. Ancak silah şirketleri palazlanırken sektörün önündeki engeller de büyümekteydi. Her şeyden önce Türkiye ekonomisinin bir bütün olarak ciddi bir kaynak sorunu vardı. Bu sorun hafiflemedikçe “başarı” sınırlanıyor ve riskler artıyordu. İktidar dümeni hem siyasal hem ekonomik açıdan iyice Atlantik’e doğru kırmış olsa da sorun bütün boyutlarıyla kendini hissettirmeye devam ediyordu.


13. AKP, NATO’da daha merkezi roller üstlenmenin Türkiye’nin Avrupa ile ekonomik ve siyasal ilişkilerini geliştireceğini hesap ederek hazırlandı zirveye. NATO’nun Avrupa kanadının askere ihtiyacı vardı. Ayrıca Avrupa ülkeleri Ukrayna Savaşı’nın ve önlerine koydukları savaş planlarının talep ettiği silah ve cephaneyi karşılayacak üretim kapasitesinden de yoksunlardı. Türkiye ise bazı kalemlerde ucuz ve hızlı bir tedarikçi konumuna gelmişti. Özetle, NATO sermaye sınıfımız için bilinen “fayda”ların yanında bir de batıyla ilişkileri güçlendirecek bir maymuncuk işlevi görecekti. Bu nedenle NATO zirvesi sırasında Ankara’nın her tarafına “yerli ve milli” silah sistemleriyle ilgili görseller asıldı.


14. Ancak konu yalnızca silah ve cephaneleri görücüye çıkarmaktan ibaret değildi. Silah üretimi açısından da artık bir evrenin sonuna gelinmişti. Daha ileriye gitmek için gerekli işbirliklerinin, yüksek teknoloji gerektiren parçaların tedariğinin önünde Erdoğan’ın “eyyyy Amerika” söylemli günlerinden kalma yaptırımlardan kaynaklı engeller vardı. Yabancı pazarlara gösterişli bir giriş yapan Türk silah şirketleri buralarda tutunabilmek için NATO sertifikalarına ve örgüt bünyesindeki programlara ortak olmaya mecburdu. Dış pazarda kendine alan açamayan ve istikrar yakalayamayan bir silah endüstrisinin “başarı” öyküsü yazması da imkansızdı. Yani Ankara Zirvesi hem silah sanayini kullanarak batılı emperyalistlerle ilişkiyi geliştirmek için kullanılacak hem de bu ilişki sayesinde silah endüstrisi bazı kısıtları aşacaktı.


15. Bu bağlamda Ankara’daki zirve AKP açısından büyük ölçüde başarılı geçmiştir. Yaptırımların kaldırılması zaman alacak, iki ileri bir geri gidilecek ve hiçbir zaman mutlak anlamda nihayete ermeyecektir. Bununla birlikte NATO’nun Türkiye’ye olan ihtiyacı artmıştır. Dolayısıyla bu yaptırımların etkisi azalacak, Türkiye’nin ittifak içindeki rolü artacaktır.


16. Türkiye kapitalizmi ile bölgesel rekabet içinde olan Yunan burjuvazisinin Türkiye’nin NATO içindeki rolünün artmasını engellemesinin sınırları Ankara Zirvesi’nde bir kez daha görüldü. Akdeniz’deki doğal kaynaklara erişimde Fransa ile işbirliği halindeki Yunanistan’ın Türkiye itirazları, son tahlilde, Ankara’yı belli bir çizgiye getirmek amacındaki güçlü emperyalist ülkelere pazarlık masasında ek kozlar vermeye yaramaktaydı. Zaten Yunanistan ve Türkiye arasındaki gerilimler iki ülkede egemen olan sömürücü sınıflarla ilgili gerçek temellere sahip olsa da, son tahlilde ABD ve İngiltere açısından bu ülkeleri ve bölgeyi yönetmek için bir enstrüman olarak kullanılmaktadır. ABD’nin bir dönem Türkiye’yi bir başka dönem Yunanistan’ı silahlandırarak ve o ülkedeki askeri varlığını artırarak ötekinde “önemsizleşme” paniği yaratması çok bilinen ama çoğu kez işe yarayan bir taktiktir.


17. Ankara Zirvesi “silahlanma” ve “savaşa hazırlanma” konusunda bir mutabakat ilanıdır. Ukrayna’ya silah yardımı yapmaya ya da silahlanmaya hedeflenen ölçüde kaynak ayırmaya isteksiz birkaç örneğin direnci fazla önemsenmemelidir. Asıl önemsenmesi gereken, Avrupa’nın hızlı silahlanma için gerekli dönüşüme izin verecek altyapıya ve ekonomik potansiyele ne ölçüde sahip olduğudur. Almanya başta olmak üzere birçok Avrupa ülkesinin harp endüstrisine geçiş için attıkları adımları zorlaştıracak siyasi, demografik ve ekonomik engeller orta yerde durmaktadır. Dünya ölçeğinde sürmekte olan sert rekabette AB’nin geri düşmesi bir veri olmakla birlikte, bu ülkelerin ekonomik olarak “cüce” ilan edilmesi elbette gerçekçi değildir. Ancak bu ülkelerin yönetici sınıflarının ilan ettiği ölçekte bir militarizasyonun ciddi toplumsal maliyetleri olması kaçınılmazdır. Kamu harcamalar��nın daha da kısılması, çalışma koşullarının askerileştirilmesi, “savaş tehdidi” bahanesiyle bazı temel özgürlüklerin askıya alınması emekçi kesimlerin beklenmedik tepkisine yol açabilir. Bu maliyetlerin Türkiye kapitalizminin NATO atıyla Avrupa fatihliğine soyunma hedefini fiyaskoya dönüştürecek gelişmeleri tetiklemesi ihtimal dahilindedir.


18. Ayrıca çok sık dile getirildiği gibi, Avrupa kanadını silahlanmaya ikna eden ABD yönetiminin silahlanmadan murat ettiği Avrupa’nın kendi silah endüstrisini kurması değildir. Vaşington’un hesabı Avrupa’ya daha çok silah satmaktır. Dolayısıyla NATO içinde yakın gelecekte her bir alım için silah tekelleri arasında kıyasıya rekabet ortaya çıkacaktır. Türkiye bu rekabette mümkün olduğunca fazla ülke ile “ortak projeler”e girişerek ve devlete ait bazı şirketleri “büyük” oyunculara yem ederek aradan sıyrılmak istese de, bazı örneklerde pastayı yeni bir aktörle paylaşmaya isteksiz tekellerin sert müdahaleleri ile karşılaşacaktır.


19. Söz konusu rekabeti bir nebze olsun yatıştıran, birçok kritik silah açısından piyasada gözlenen kıtlıktır. Füze, savaş uçağı, top mühimmatı gibi kalemlerde NATO ülkelerindeki talebi karşılayacak bir arz bulunmamaktadır. Bu silah sistemlerinin satışlarında sözleşmeler yıllar öncesinde yapılmakta, para transferleri gerçekleşmekte ve alıcılar sıranın kendilerine gelmesini beklemektedir. AKP iktidarı, bu kıtlığı yıllar önce fark ederek bazı açılardan öne geçmiş durumdadır.

20. “Yerli ve milli silah sistemlerinin” gelişmesini ABD ve diğer ülkelerin yaptırımlarının tetiklediği gerçeği madalyonun sadece bir yüzüdür. Diğer yandan, bu birikimin şu anda NATO ittifakına entegrasyonundaki kararlılık ve imzalanmakta olan ortaklık anlaşmaları ile yeni projeler, “yerli ve milli silah sistemlerinin” ortaya çıkışında Kanada, İngiltere gibi ülkelerin rolünü daha fazla mercek altına almamızı gerektirmektedir. Bu rol sıradan bir ticari arayışın ötesinde stratejik bir hesabın ürünü olarak da değerlendirilebilir.


21. AKP ve sermaye sınıfı açısından “başarılı” geçen zirve halkımız ve ülkemiz için büyük tehlikeler barındırmaktadır. Bu tehlikelerin başına, zirvenin başarısızlıklarından ya da çözülemeyen sorunlardan kaynaklı riskleri ve belirsizlikleri yazmakta yarar vardır. Yukarıda bu sorunlardan bazılarına işaret ettik. Ancak ülkemiz açısından en büyük sorun sıcak çatışmaların içine çekilme olasılığımızdır. Ukrayna Savaşı ve İran’a dönük saldırganlık NATO’nun merkez gündemine dönüşmüştür. Bu bağlamda Türkiye resmen taraf olmuştur. Her iki çatışmanın da nereye evrileceği belirsizdir. AKP iktidarı iki komşu ülkeyle ilişkilerini bu belirsizliğin içinde bonkörce harcamaktadır.


22. Bir süredir iktidarın yetkili isimlerinin ve AKP medyasının Rusya Federasyonu ve Çin Halk Cumhuriyeti’ne dönük dostça olmayan bir tavır sergilemesi, şimdilik sembolik bir önem taşısa da, iktidarın aynı doğrultudaki fiili adımları için kamuoyunu hazırlama amacı taşıdığından ciddiye alınmalıdır. İlginç olan, söz konusu iki ülkenin Türkiye’ye dönük yaklaşımlarında bu tavır değişikliğini açıklayacak herhangi bir değişimin gözlenmemesidir. Türkiye’nin Çin ve Rusya’yla ilişkilerinin bozulmasının ülkemiz ve halkımız için bir dizi olumsuz sonucu olacaktır. 


23. ABD ve NATO’nun Ukrayna ve İran’da istediğini elde etmesinin önünde aşılması güç engeller vardır. Bu engeller kendisini daha açık bir biçimde hissettirdiğinde bunun Türkiye’ye faturasını silah tekelleri ve bir bütün olarak sermaye sınıfı değil, halkımız ödeyecektir.


24. Zirve sırasında basına yapılan açıklamalarda ve sonuç bildirisinde hiç bahsi geçmese de Türkiye’de kurulacağı yetkililer tarafından ilan edilen yeni NATO karargâhlarının Türkiye’nin daha fazla gerilimin doğrudan tarafı haline gelmesine yol açacağı açıktır. Bu karargahlardan birinin Boğazlarla ilgili olması konunun vehametini artırmaktadır. İktidarın Montrö Sözleşmesi’ni sağından solundan çekiştiren, onu NATO çıkarlarına kurban edecek davranışlar içine girmesi son derece tehlikelidir. 


25. AKP’nin Yeni-Osmanlı stratejisini ABD ve NATO himayesinde hayata geçirmeye çalışması bir başka tehdittir. Bu tehdit yalnızca içeride Cumhuriyet’le bütün bağını koparmış bir gerici yapı için uygun bölgesel ortamın şekillenecek olmasından kaynaklanmamaktadır. ABD yetkililerinin Osmanlı övgüleri, monarşi çağrıları yalnızca 1923’ten alınmak istenen intikamın değil, bu bölgeyi daha kolay kontrol altında tutma isteğinin ifadesi olarak değerlendirilmeli. Burada imparatorluk özlemiyle hareket eden bir Türkiye’nin NATO şemsiyesinde etkisini artırması, hatta sınırlarını genişletmesi aynı zamanda daha kırılgan hale gelmesi anlamına gelecektir ve dağılma dinamiklerini de harekete geçirecektir. Büyüme ve küçülme, şişme ve dağılma diyalektik bir bütünlük oluştururken her durumda “savaş” demektir. Emekçi halk üzerine çöküşü benzersiz olacak bu yıkım aynı zamanda ülkemiz açısından bir varoluş meselesine de dönüşecektir.


26. Yeni-Osmanlıcılığın gözünü diktiği geniş coğrafya çok sert bir rekabete sahne olmaktadır. Bu rekabetin kontrolden çıkması her an için mümkündür. İran’ı bir kenara koyarsak, bu coğrafyada Türkiye ABD’nin diğer müttefikleri olan Yunanistan ve İsrail ile ortaklık ve düşmanlık arasında gidip gelmektedir. Dostluk ve düşmanlıkları kâr arayışının belirlediği, ülkelerin dış politikasına sermaye sınıfının çıkarlarının hâkim olduğu bir dünyada yurttaşlarımız bu sözde dostluklardan da düşmanlıklardan da zarar görmektedir. Emperyalist dünyada dostluklar başka düşmanlıkların habercisidir. Yeni-Osmanlıcılık ülkemizi içerde karanlığa dışarıda ise kaotik çatışmaların içine sürüklemektedir.


27. NATO’nun yarattığı tehlikeler ortadayken düzen siyasetinin birkaç kişisel tavır dışında bütünüyle NATO’cu bir konumlanış içinde olması, emperyalizmle ve onun NATO gibi örgütleriyle mücadelenin sınıfsal bir temele oturması gerektiğinin bir başka kanıtıdır. NATO yalnızca ABD merkezli bir emperyalist ittifak değil aynı zamanda sermaye egemenliğinin uluslararası alandaki jandarmasıdır. Piyasa ekonomisinin karşısına dikilmeksizin NATO’nun karşısında durulmayacağını düzen muhalefeti zirve sırasındaki suskunluğu ile bir kez daha ve onursuz bir biçimde göstermiştir.


28. Türkiye Komünist Partisi’nin NATO’ya karşı yıllardır sürdürdüğü mücadele ve bu tehlikeli örgütü yurttaşlarımızın gündemine sokma gayreti bütün bu gerçeklerle ilişkilidir ve ülkemizi çokuluslu tekellerin, holdinglerin, emperyalistlerin tahakkümünden kurtararak bağımsız, egemen ve sosyalist bir Türkiye yaratma kararlılığının ifadesidir. Partimiz “protesto”cu ya da “muhalif” bir kimlikle değil, eşitlik ve adalet arayışı içinde hareket etmiş, zirve sırasında onca baskıya rağmen onurlu bir duruş sergilemiştir. Bu duruş ancak ülkemiz NATO’dan NATO da ülkemizden çıkınca gerçek anlamını bulacaktır. O güne kadar NATO’ya karşı mücadelemizden zerre taviz vermeyeceğiz. İşçi ve emekçileri, yurtsever aydınlarımızı bu mücadeleye güç vermek için TKP saflarına çağırıyoruz.