gerçekten çok merak ediyorum. bir sorun varken kaygılanmamak ya da bir sorun yokken bile kaygılanmamak, beyninin durmadan senaryolar üretmemesi, yaşamayı tam anlamıyla becerebilmek nasıldır acaba?
kulağa çok bilmiş gelmemek için cümle sonlarına belki, bence, galiba, sanırım, sanki falan eklemeye çalışıyorum bazı ortamlarda yalandan. unutuyorum bazen cümle bittikten 5 saniye sonra GALİBA eklemesi geliyor. fake it till you make people think you make it
"Evet ilmektir boynumdaki ama ben
Kimsenin kölesi değilim
Tarantula yazdılar diye göğsümdeki yaftaya
Tarantulaymış benim adım diyecek değilim
Tam düşecekken tutunduğum tuğlayı kendime rab bellemeyeceğim..."
İsmet ÖZEL
heves sanirim hayattaki en degerli sey, seni yataktan cikariyo, hevesin yokken en cok istedigini sandigin seylerden bile gram keyif alamiyosun, hevesin olunca en basit seyler bile cok degerli oluyo, yurudugun yol, attigin adim gulumsetiyo seni
bence ben yaşamak için uygun bir insan değilim her şeye çok üzülüyorum çok kırılıyorum çok içselleştirip kafama takıyorum böyle ömür geçmez yani kafaya sıkmak lazım en kısa zamanda