Ben sana kırmızı kiremitli bir çatı
Begonviller ve bir mavi kapı
Ve illa amansız bir avlu getirsem.
Dünya soğur, akşam serinlerken,
Benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.
Kılı kırk yardım, altını üstüne getirdim,
Ve işte en gümüş cümlem:
İçimi açtım sana.
İçini açmak için.
…sevimli bir kadının insana ne büyük bir mutluluk vereceğini ve seçilenden ziyade seçen, mutluluk duymaktan ziyade mutluluk vermenin varoluşun en büyük zevklerinden biri olduğunu öğretmişti.
İnsan bazen birini
üzüldüğünde değil, tam mutlu olduğu anda daha çok özlüyor.
Çünkü bazı insanlar gidince
hayatımızda boşluk bırakmıyor;
başımıza güzel bir şey geldiğinde
dönüp bakacağımız bir tarafı eksiltiyor.