توی ۲۷ سالگی نشستم سر کلاس دکتری
بدون شغل
بدون خونه
بدون سرمایه و پشتوانه
بدون همسر و زندگی نرمال
و به این امیدم که شاید با خوندن درس بتونم به همش برسم
ای مهدی کصخل
من که تلاشم رو میکنم، ولی امیدوارم ته این صبوری کردنها، جنگیدنها، تحمل کردنها، خودم رو قانع کردنها، ناامید شدن و دوباره یه شکلی امیدوار شدنها، اون چیزی باشه که دلم رو گرم کنه.