melisa kesmez bazen bahar kitabında der ki ilk fırsatta üzerinden kayıp düşeceğim o ihtimalleri sevmeye kendimi nasıl zorluyorum bir görsen... cümlenin tanıdıklığından azıcık kalbim acıdı.
ben mayisin o sey gelisini seviyorum. sana MART verdik anlamadin. NISAN gonderdik uyanmadin. al bak mayis. bakalim SIMDI napicaksin diyen gelisini seviyorum mayisin. mayisim da mayisim
Hep böyle mi gidecek umutsuzluğuna kapıldığın anlarda, hiç ışık yok zannettiğin anlarda birinin senin yerine kalkıp lambaderin düğmesine basmasına, hiç olmazsa bir mum yakmasına olan ihtiyaç. Burnumuzun önünü göremezken, ışığı yakıp, “en azından etrafı gör, yanındayım,” der gibi.
Sanarak hareket etmek ne büyük yanılgı. Bu, aklın kalbe olan yenilgisi. Sanmak; aklın bilse bile kalbe karşı düşüşünü, susuşunu ifade ediyor. Sanmaya dayanarak hareket eden “öyle anladım’ların, yanlış anlamışım’ların” içinde eriyip gidiyor. Aklın kalbe kırgınlığı oluyor; sanmak.