(NPC) Rose

โรส - รสริน ก้องประเสริฐ (25) | 168 | พนักงานธนาคารสาขาห้างใจกลางกรุง

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee พนักงานพูดขออนุญาตเบาๆ เขาเสิร์ฟจานหลักที่เหมือนกันทั้งสองจานลงตรงหน้าลูกค้าทั้งคู่ เธอพึมพำว่าขอบคุณ หันมาพูดกับคุณอีกที

"ไม่เป็นไร เธอเลือกทางที่จะสบายใจที่สุดนะ"
คงจะทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

รสรินละสายตาออกมามองมะกะโรนี���น้าตาน่าอร่อย ค่อยหยิบช้อนส้อมมาเริ่มลงมือ

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

ช่วงชีวิตที่ความเป็นความตายห่างกันแค่เสี้ยววินาที พอจบลงก็พัดผ่านไปเหมือนลมกระแสหนึ่ง

เสียงของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ยังติดอยู่ในหู กระทั่งตอนที่ออกจากเมืองหลวงมาถึงเมืองใหญ่ทางภาคเหนือ มันลงจอดพร้อมความโล่งใจปนวูบโหวงเมื่อนึกถึงคนที่ไม่ได้มาพร้อมกัน
+

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee ใจหนึ่งก็อยากถาม ว่าถ้าอย่างนั้นต้องทำยังไงเธอถึงจะไว้ใจ ต้องอยู่ตรงไหนถึงจะทำให้เลิกเกรงใจกันสักที

แต่มันก็ไม่ได้ง่าย แล้วก็คงจะบีบบังคับตุณจนเกินไปแน่ๆ

"ไม่รบกวน- ไม่รบกวนเลย" อย่างน้อยสิ่งนี้ก็อยากให้รู้ไว้

ส่วนเรื่องที่คุณจะพูดหรือไม่
เธอให้คุณตรองดูเอง
+

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee “เหนื่อยยังไง เหนื่อยแค่ไหน เมื่อไหร่อยากบอกก็บอกนะ”
ถ้าคุณยังคิดว่าตัวเองต้องทนอยู่คนเดียว
“ถ้าไม่ใช่ว่าเธอคิดว่าเราช่วยอะไรไม่ได้ และจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลยนั่นแหละ?”

ถ้ายืนยันว่าเป็นแบบนั้นก็จะยอมรับว่าเป็นได้แค่ภาระที่คุณต้องดูแล เธอก็คงไม่ปล่อยให้มันเป็นไปนานกว่านี้

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee รับเครื่องดื่มที่มาเสิร์ฟก่อนจานหลัก หลอดแบบใช้แล้วทิ้งคนในชามะนาวจนเกิดเสียงน้ำแข็งกระทบกับข้างแก้ว

เหนื่อยกายคงเลี่ยงยากก็จริง แต่ถึงจะหยุดเหนื่อยใจไม่ได้ ก็อยากจะให้มันเบาบางลงสักหน่อย

โดยที่ปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไม่รีบเร่ง, ด้วยระยะห่างที่ไม่ต่างไปจากเดิม
+

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee “…เปล่าหรอก”
ไม่รู้หรอกว่าคุณคิดอะไร แต่สำหรับเธอ แบบนี���มันน่ากังวลมากกว่าหลายเท่าตัว
“โรสถามเผื่อนาทีมีเรื่องอะไรอยากบ่นให้ฟัง อย่างน้อยก็ได้ระบาย”

รอยยิ้มคุ้นตา แต่แววตาไม่คุ้นเคย

หรือจริงๆ เธอควรจะชินได้บ้างแล้วนะ? มันก็ไม่ใช่ช่วงสั้นๆ ตั้งแต่อยู่ที่เชียงใหม่ม��นี่

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee "ชามะนาวค่ะ" หันไปบอกพนักงาน แล้วก็ยิ้มให้บางๆ

รอจนได้ยินเสียงทวนเมนูสั้นๆ บอกว่าเดี๋ยวอาหารจะมาเสิร์ฟ แล้วแยกตัวไปแจ้งออเดอร์กับครัว เธอถึงหันมามองคุณอีกครั้ง

"นาที"
"............"
เรียกไว้ แต่ก็เว้นระยะไว้นานจนคล้ายจะไม่ได้พูดอะไรต่อ

"เหนื่อยไหม?"

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee รสรินจับด้ามของร่มที่กางอยู่เหน���อเราทั้งคู่ ยื้อมาทางตนเองเล็กน้อย ไม่สนว่าจะแตะโดนมือคุณหรือไม่

ถ้าคุณปล่อย เธอก็จะหุบเก็บมันให้ก่อนเดินนำเข้าไปด้านในคาเฟ่ เลือกนั่งโต๊ะที่ดีจากที่ยังว่างอยู่ ค่อยเริ่มต้นสั่งอาหารกับพนักงาน

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee "เหมือนกันก็ได้" ไม่ได้มีที่อยากกินเป็นพิเศษ เลยลอกซะเลย

อาหารที่อดีตคนรักชอบ สาวมหาวิทยาลัยคนนั้นก็คงเคยหัดทำอยู่บ้าง เมนูที่ทำให้รสชาตพอกินได้ไม่ยาก แต่ทำให้อร่อยถูกปากก็ไม่ง่าย คงไม่มีทางลืมได้แน่

"หวังว่าร้านนี้จะทำอร่อยถูกใจเธอ" +

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee มันเหมือนจะนาน แต่ก็ไม่ได้นานขนาดนั้น รู้ตัวอีกทีก็หยุดอยู่ที่หน้าคาเฟ่เสียแล้ว

ครั้งล่าสุดที่ยังสามารถใช้เวลาได้เรื่อยเปื่อยตอนอยู่กับคุณมันคือเมื่อไหร่กันนะ? นานมาแล้วล่ะมั้ง

"กินอะไรดี?" มองเมนูที่เขียนไว้หน้าร้าน

"ผัดมะกะโรนีมะเขือเทศใส่ไข่?"
คงได้ยินน้ำเสียงคล้ายหยอกล้อ

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee รสรินผละมือออกมาจากด้ามจับของร่ม ปล่อยให้กาลเวลาขยับมาถือมันแทนโดยไม่ต้องระวังอะไรอีก

เธอมีอิทธิพลต่อคุณขนาดบังคับได้เชียวหรือ หากหุบร่มไป จะมีผลอะไรต่อกันล่ะ?

สิ่งที่เป็นการจับไว้ให้ปล่อยกันไปจริงๆ ไม่ได้เสียทียังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

เธอก้าวเท้าไปทางทิศของคาเฟ่ที่ชี้บอกเงียบๆ

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee งงที่เดิน��นีจนนึกว่าโดนทิ้งไว้คนเดียวทั้งที่ชวนไปกินข้าวกันแล้ว(...) พอกลับมาพร้อมร่มและประโยคนั้น รสรินก็ถอนหายใจยิ้มๆ

"เวอร์เชียว"
แดดประเทศนี้มันแรงก็จริง แต่นอกจากจะอยู่กับคุณ คนอื่นคงไม่คิดทำแบบนี้ล่ะมั้ง

เธอรับร่มมากาง รออีกคนเข้ามาใต้เงานั้นด้วย

"เดี๋ยวผิวเสีย" มอง(...)

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee "อย่างน้อยเห็นเธอกินข้า��� เราก็จะได้สบายใจ" เพราะรู้ว่าตอนงานยุ่งมากๆ จะกินจะนอนคุณก็ไม่มีเวลาให้ตัวเอง

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee ที่เธอไม่ได้บอกคุณคือพ่อแม่และน้องสาวของมาย��ลอดภัยดี แต่เธอกลับติดต่อครอบครัวเธอเองไม่ได้เลย

ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะด่วนสรุป แม้การที่ไม่มีคำตอบก็อาจเป็นคำตอบในตัวเอง

"ไปสิ" แทบไม่รอให้คุณพูดประโยคสุดท้ายออกมาด้วยซ้ำ

"เธอบอกเองว่าไม่ห่วงมันยากนะ"
"เราก็คิดแบบนั้น"+

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee "ขอบคุณนะนาที" อันนี้บอกคุณ เรื่องจะคุยกับที่ทำงานให้

"ตอนนี้เธอก็งานหนักอยู่แล้วเปล่า"
รสรินมองคนที่คุยด้วย แววตาอ่อนลง

นอกจากท่าทีไม่สดใส หรือพยายามจะปิดแล้วไม่มิดนั้น คงเห็นร่องรอยเหนื่อยล้าจากการโหมงานที่ไม่อยากให้คุณชินกับมัน

แต่เธอจะพูดอะไรได้

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee "...อืม" ชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะตอบกลับ

"พอติดต่อครอบครัวได้ มายก็โล่งใจไปเยอะแหละ" พ่อแม่กับ��้องสาวของเด็กคนนั้นยังปลอดภัย "แต่คงอีกสักพักกว่าจะได้กลับไปกรุงเทพ"

"...สถานการณ์ยังคลุมเครือ แล้วก็อะไรหลายๆ อย่าง"

มันดีขึ้น แต่ก็ยังไม่น่าวางใจ
+

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee รสรินบอกท��่อยู่กับคุณไป มันคงเป็นห้องเช่าราคาถูกสักแห่งแถวนี้ ในเมื่อครอบครัวเธอทั้งหมดไม่มีใครอยู่เชียงใหม่ให้วิ่งไปหา เงินเก็บก็พอมี แต่ใช่ว่ามันจะไม่ร่อยหรอ

หรือจะเรียกว่ายากจนจนไม่น่าเลือกงานแล้วในเวลานี้-

สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนออก

"...ถ้าได้ โรสจะทำค่ะ"

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee ตอนที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง ทางเลือกที่ยังพอรู้ว่ามีก็เป็นทางที่ดีทั้งนั้น

"ได้เหรอคะ?" เธอมองคุณ ถามถึง'ได้'...ในหลายๆ แง่
ทั้งที่จู่ๆ จะเข้าไปทำเลยที่ทำงาน���ุณจะรับไหม ทำตำแหน่งอะไร หรือสำหรับคุณเองคิดว่าได้หรือเปล่า?

"เรื่องตกเบิกก็เป็นปัญหาอยู่หรอก... แต่ก็ดีกว่าไม่มีงานนะคะ"+

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ แม้มันจะไม่ม���อะไรให้ขบขันเลยก็ตามที

ต่างจากสายงานแพทย์พยาบาลที่ยังเป็นที่ต้องการ มากกว่าเดิมด้วยซ้ำหลังเกิดเหตุ งานการเงินและบัญชีค่อนข้างกระจัดกระจายไปตามกลุ่มหน่วยงานต่างๆ ธุรกิจอยู่ในช่วงฟื้นฟู นับว่าพอมีโอกาส

คงเอาแต่พึ่งคุณฝ่ายเดียวไปตลอดไม่ได้หรอก

[(NPC) Rose @SiS_Rossarin]

@SiS_Natee เธอไม่แน่ใจนักว่าจะตอบคำถามเขายังไง เลยได้ใช้เวลาสักพัก ถึงมันจะผ่านมาช่วงหนึ่งจนอะไรเริ่มเข้าที่เข้าทาง แต่รสรินก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนได้

"หางาน...มั้งคะ" จะมีชีวิตอยู่ต่อไปต้องใช้เงินนี่นา แล้วเงินก็ได้มาจากงาน

"ธนาคารก็แทบไม่มีสาขาเปิดอย่างเดิม เหมือนถูกเลย์ออฟไปกลายๆ แล้วล่ะ" +