Soledad R.G. 🇺🇸🇻🇪

Mis tres hijos: Valeria, Gabriela y Pedro Pablo son mi vida.

[aurelia pena @aurelia2312]

Necesitamos solución 0,9, ungüento oftálmico, vitamina B para Sami y Lila, inyectadoras y algo para la paella gatuna y estamos en cero. Cualquier ayuda es buena, palante como se pueda.

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL ..

[Gaby Arocha @gabyarocha]

Este chamo🇻🇪 tiene un talento excepcional: Joaquín Pérez Muñoz exhibió sus dibujos hiperrealistas en la UCAB (Guayana). Tiene solo 11 años y va a participar en eventos en Francia e Italia.
Podemos apoyarlo. Mira los videos y compártelos. https://t.co/yGMiuftF1T
Pasen y vean👇🏼🤩

[Adi el Grande @icardo8]

Una tenista polaca de 24 años llegó a París la semana pasada clasificada en el puesto 114 del mundo, sin patrocinadores, sin ingresos garantizados y sin certeza siquiera de poder pagar su habitación de hotel.

Tuvo que ganar tres partidos de clasificación solo para entrar al cuadro principal del Abierto de Francia. El dinero de los premios solo se paga al final del torneo, así que una marca polaca de bebidas deportivas intervino discretamente y cubrió su factura de hotel.

Su nombre es Maja Chwalinska. Y hoy, juega la final del Abierto de Francia.

Antes de este torneo, había ganado exactamente un partido de cuadro principal de Grand Slam en toda su carrera. Luchó contra una depresión tan severa que en 2021 no podía levantarse de la cama. Se sometió a una cirugía de rodilla en 2022. Pasó años luchando en torneos menores por toda Europa solo para mantenerse a flote.

Luego llegó a París, ganó tres clasificatorios y siguió ganando. Zheng Qinwen. Elise Mertens. Maria Sakkari. Diana Shnaider. Nueve partidos seguidos. Un solo set perdido.

Ahora es la primera clasificatoria en la historia del Abierto de Francia en llegar a la final. La última vez que una clasificatoria alcanzó una final de Grand Slam fue Emma Raducanu en el Abierto de EE.UU. de 2021. Raducanu ganó.

Simplemente por llegar a la final, Chwalinska ha ganado más dinero en premios que en toda su carrera junta. El cheque por ser subcampeona es de $1.6 millones. Si gana hoy, se lleva $3.25 millones a casa.
Hace una semana no podía pagar su habitación de hotel.

[Beatriz @bsmarinos]

@bsmarinos
DONDE ESTÁ HUGO MARINO
2562 días q busco saber dónde está mi hijo o q hicieron con él y solo consigo un gran silencio por parte del régimen q creen q ignorando la desaparición forzada de Hugo Marino van a poder silenciarme voy a seguir luchando hasta encontrarlo

[Beatriz @bsmarinos]

@bsmarinos soy la mamá de Hugo Marino les quiero pedir un gran favor ayúdenme a q el régimen me de la Fe de vida de mi hijo ayúdenme a presionar para q me respondan y no sigan escondiendo la desaparición forzada de mi hijo debo encontrar la verdad no me dejen sola gracias

[Alexa Gómez @AlexaGomezDos]

Buenas noches. El señor Edgar tiene 61 años y vive en San Cristóbal. Sufrió una caída que le ocasionó una fractura de cadera. Actualmente necesita ser operado con urgencia para la implantación de una prótesis que le permita recuperar su movilidad.

Lamentablemente, él y su familia no cuentan con los recursos necesarios para cubrir los gastos de la intervención, por lo que apelan a la solidaridad de quienes puedan colaborar. Cualquier aporte, por pequeño que sea, será de gran ayuda. Su familia agradece de corazón todo el apoyo que puedan brindarle. GRACIAS 🙏🏼

[Matias Farias @MatiasFarias6]

Solo te pido un Rt!!! Yo sé que va a llegar a la persona que lo va a ayudar!!!! Es deportista representa al país hace años, trabaja dando clases, y cursa la carrera de Contador público.Son muchos los chicos que se lo merecen pero estoy seguro que el es uno de ellos!Lee el hilo 🙏🏻

[Mari Montes 🇻🇪🫓🥭✏️🐾 ⚾️🏳️‍🌈 @porlagoma]

Apoyemos a David para que recupere su equipo de fotografía

[Soledad R.G. 🇺🇸🇻🇪 @SoledadR17]

@fcdz_ @TeacherFabiola_ 👏👏👏

[Beatriz @bsmarinos]

@bsmarinos
Fe DE VIDA DE HUGO MARINO
Sr @LarryDevoe será q en algún momento se puede tomar un poco de su tiempo y finalmente me responda y me dé la Fe de vida de mi hijo o hará como @TarekWiliamSaab q nunca me respondió hágalo Ud ahora

[Lorena Becerra @lorena_becerra]

Estas hermosas chiquitas acaban de ser rescatadas y ahora buscan un hogar juntas. No saben estar separadas porque creemos que solo así lograron salir adelante. Tienen 2 meses 1/2 y están desparasitadas. Contacto al [phone] CDMX

[El Club del Arte 🎨📷📚🖼🕍🎼 @Arteymas_]

El banco qué tal vez tenga la mejor vista del mundo…

Un escenario magnífico que nos regala el arte de la naturaleza:

[Teresa Mendoza 💜 @MaTere_Mendoza]

¡¡ASESINARON AL MAESTRO QUE NADIE PODRÁ REEMPLAZAR!!

Mientras muchos evitaban llegar a las zonas más peligrosas de Michoacán, él levantó la mano y dijo: “Yo voy”.

Felipe de Jesús era un joven profesor que decidió llevar educación a una comunidad nahua de Aquila, un lugar al que pocos querían llegar por la violencia y el abandono que se vive en la región.

Pero para él, enseñar no era solo un trabajo.

Era una misión.

Con frecuencia sacaba dinero de su propio bolsillo para comprar hojas, cuadernos, lápices y colores para sus 16 alumnos. Incluso llegó a vender pertenencias para poder mantenerse cerca de la comunidad y seguir dando clases.

Cuando le robaron su bicicleta, el medio que utilizaba para recorrer largas distancias, tampoco se rindió.

El día de la tragedia caminó durante horas con la esperanza de llegar a tiempo a la escuela. Más tarde pidió un aventón a unos trabajadores que pasaban por la zona.

Nunca imaginó que ese sería su último viaje.

Kilómetros después, hombres armados interceptaron el vehículo y abrieron fuego.

Felipe de Jesús murió antes de volver a ver a sus alumnos.

Murió un maestro.

Murió un hombre que creía que la educación podía cambiar destinos.

Murió alguien que decidió ir donde nadie más quería ir.

Y en aquel salón de clases quedaron pequeños que no solo perdieron a su profesor…

Perdieron a quien les enseñaba que existía un futuro diferente.

Hoy su familia pide que su historia no sea olvidada.

Y quizá la mejor forma de honrarlo sea recordando que todavía existen personas capaces de arriesgarlo todo por ayudar a los demás.

Descansa en paz, profesor Felipe de Jesús 🕊️😔

✍🏼 Las Voces

[Piojismo @Piojismo1906]

🇲🇽 | Un niño esperó con ilusión la llegada de la Selección de Sudáfrica. Los jugadores respondieron regalándole una camiseta, le firmaron su álbum e hicieron fila para tomarse una foto con él, uno por uno.

Un momento increíble que le dejará un recuerdo para toda la vida. 🥹

[Poirot @Argenpoirot]

NO FALTAN COMPRADORES.
Faltan buenos vendedores.

Mira que fácil es tener creatividad y un servicio al cliente. No necesitas nada mas que eso.

Yo me quedaría con toda blanca o blanca y madera 🤔

[Gaby Arocha @gabyarocha]

Un joven de San José de Guanipa quiso homenajear a su pueblo a través del chocolate. Su papá fabricó las máquinas necesarias con material reciclado. Vean el 2do video. 🤩🌟
Luis Chocolatero y ChocoBaha “demuestran que desde lo pequeño, también se puede iluminar un país”.
🇻🇪 🍫

[Ideadatos @ideadatos]

Venezuela: Lanzan 20 mil bombas de semillas de Araguaney para reforestar el Parque Henri Pittier

[Keyfi Paylaşımlar @keyfipyIasimIar]

Muhteşem bir koreografi. 💃✨

[aurelia pena @aurelia2312]

Quisiera tener 10 kilos de arroz, 12 latas de sardina, 6 laticas para los viejitos, 10 kilos de gatarina y 5 de la perrarina que come Lila al menos pero deseos no preñan.