Το (έστω και αργοπορημένο) κόψιμο του υβριστή Γιώργου Τράγκα @GiorgosTragkas μετά από τα @parapolitika901 και από τον (ευπρεπή) @action24_ με κίνηση-ματ του Κυριάκου αποδεικνύει ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
1953-2022
"Ο Αντώνης Ζέρβας στάθηκε ένας από τους τελευταίους ιππότες του πνεύματος. Επόμενο ήταν να εισπράξῃ από την «προοδευτική» διανόηση την αποδοκιμασία και την απομόνωση, βοηθούσης και της εκρηκτικής ιδιοσυγκρα��ίας του, αλλά και μιας αριστοκρατικής στάσης ζωής".
Δεν ήξερε από γεωπολιτικά και τα τοιαύτα, ήταν όμως σθεναρά τοποθετημένος υπέρ της μιας πλευράς για λόγους αρχής, από τότε που οι Ρώσοι απέτρεψαν το αμερικάνικο σχέδιο για δολοφονία του Κώστα του Καραμανλή.
Κι όταν ο μάγειρος φώναξε στους "Λύκους του Οντάριο" "Κοπιάστε! Το συσσίτιο είναι έτοιμο! Ψητό και φασόλια, παιδιά! Θα γλείφετε και τα δάχτυλά σ��ς!", ο Μίστερ Μπλουφ, αποκαμωμένος από τη σκληρή χειρωνακτική εργασία, του αποκρίθηκε: "Καμιά τηγανιτή πατάτα δεν υπάρχει;"
Άγιο είχαμε, σκεφτόταν κάθε φορά που προχωρούσε στην (αναπόφευκτη) σύγκριση του γκραν μετρ της διπλωματίας, Νίκου Δένδια, με τον ξυλοσχίστη, προδοτικό Κοτζιά.
Τον κουτό, έλεγε, ίσως να τον ξεχωρίζεις κι από το ότι σπεύδει πάντα -από υπαρξιακή ανάγκη αφού δεν μπορεί να ανεχθεί άγνο��α ή αμφιβολία- να στοιχηθεί οπαδικά με τη μια ή την άλλη πλευρά, ακόμη και σε θέματα πολυσύνθετα, που ξεπερνούν την πληροφόρηση, τη γνώση και τη διάνοιά του.
Ένας κωμικός στην υπηρεσία της πολιτικής, λένε με θαυμασμό για το φαινόμενο του Ουκρανού κάποιοι συμπατριώτες μας, ξεχνώντας ότι και σ' αυτό η Ελλάδα πρωτοπόρησε με τον Σταύρο Θεοδωράκη.
"Ρένο, ο Χ δεν σ' έχει δει να μιμείσαι τον Εθνάρχη" ακουγόταν το τσίγκλισμα κάθε που εμφανιζόταν κάποιος νέος στην ομήγυρι, με τον αείμνηστο να αρχίζει πάραυτα τα "μου μου-μου μου μου" μιμούμενος το δυσκατάληπτο σερραίικο ιδίωμα κουνώντας καραμανλίδικα πάνω κάτω και το χέρι.
Γιάννης Βούλτεψης: Ξεκίνησε από τον χώρο της αριστεράς, για να ανακαλύψει τον ορθό δρ��μο εξελισσόμενος σε sidekick του Κων/νου Μητσοτάκη. Ο "βασιλοκομμουνιστής" μπαρμπα-Γιάννης βόηθησε με τον δριμύ αντιπασοκισμό του όσο λίγοι στην κυριαρχία των φιλελεύθερων ιδεών. #ΝΔ_memories
Η απρονοησία τού να προσπαθείς να κατανοήσεις σύνθετες γεωπολιτικές εξελίξεις χωρίς πρώτα να έχεις μελετήσει καλά τις σχετικές ιντερνετικές αναλύσεις του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη.
"Ρε τον κωλόγερο, πώς κατάντησε έτσι, δεν ενδιαφέρεται να διατηρήσει ένα ελάχιστο έ��τω ίχνος αξιοπρέπειας τώρα που οδεύει προς την ολοκλήρωση του βίου του;" αναρωτήθηκαν, όταν έμαθαν σε ποιον είχε κανονιστεί να δοθεί η συνέντευξη για τα μέτρα περί οπαδικής βίας.
Εντάξει, καλή και η Patricia Highsmith -καμιά αμφιβολία επ’ αυτού- αλλά ας μην υποτιμηθεί και η ποντιακή αστυνομική λογοτεχνία διά χειρός της νεοδημοκράτισσας Κικής Τσιλιγγερίδου - τουλάχιστον εάν επιθυμεί κανείς να νιώσει τι πάει να πει πραγματικό σασπένς.
Μανώλης Κοττάκης: Αν και φτωχόπαιδο, γιος οικοδόμου, πρόδωσε την τάξη τ��υ για χάρη των εθνικών ιδεών. Κάποιοι τον θυμούνται ήδη από ΔΑΠίτη, πάντα κομψό με παντελόνι-τσάκιση, ζακέτα με υποκάμισο και γραβάτα αλλά και χαρτοφύλακα, να διατυπώνει με περίσσιο πάθος λόγο πατριωτικό.
Αύγουστος 1994: Ιστορική καμπή για την ΟΝΝΕΔ, τη μαχητική νεολαία της παράταξης, καθώς εκλέγετ��ι στο τιμόνι της ο Ευριπίδης Στυλιανίδης! Ο Εύρης δεν σταμάτησε στιγμή να δίνει μάχες, όχι μόνο για την επικράτηση των φιλελεύθερων ιδεών αλλά και για τα εθνικά μας θέματα. #ΝΔ_memories
Μιλούσαν για ��ξωφρενικό φιάσκο στην οικονομία, για παταγώδη αποτυχία στην πανδημία, για εξωτερική πολιτική της πλάκας, για τριτοκοσμικού τύπου έλεγχο της ενημέρωσης, για πρωτοφανή μετριότητα και γελοιότητα, προκειμένου να κουκουλώσουν το ρεσιτάλ χυδαιότητας του απρεπούς Πολάκη.
Επ' ουδενί μπορούσε να αποδεχτεί τις κατηγορίες ότι είχε για πρόεδρο έναν καθυστερημένο τζιτζιφιόγκο και για αντιπρόεδρο ένα ρεζίλη κλόουν ο παραταξιακός Ισαακίδης από την Τοπική Μενεμένης. Ωστόσο, δεν δίσταζε να παραδεχθεί ότι σήμερα σπανίζουν αναστήματα σαν του Σωτήρη Κούβελα.
"Υπάρχουν και στη νεότερη λογοτεχνία ελάχιστ��, φευ, αριστουργήματα, όπως “τα Άκτα” του Α. Ζέρβα, οι “Σημειώσεις εκατό ημερών” του Ν-Γ. Πεντζίκη.." σχολίασε ευχερώς, όταν η παραταξιακή μεμορφωμένη αντέταξε τον "Τζίμη στην Κυψέλη" του -σφύζοντος από συγγραφικό τάλαντο- Χ. Χωμενίδη.