Κάνω follow, φαβ κι άρτι όταν θέλω, όχι επειδή νιώθω υποχρεωμένη να τα ανταποδώσω. Είμαι ακοινώνητη και νευριάζω με πολλά. Ου μπλέξεις😁😈! Εγώ προειδοποίησα😉!
Πεθαίνω χίλιες φορές τη μέρα, μα ξυπνάω με χαμόγελο. Το σώμα μου ένα νεκροταφείο κι εγώ ο φύλακάς του. Αφήνω λουλούδια στους τάφους όσων παραλίγο να γίνω. Κανείς δεν βλέπει το πένθος, παρά μόνο την καθαρή εικόνα της επιβίωσης. Θαυμάζουν τον κήπο, δίχως να ρωτούν το κόστος.
Είπαν πως ο χρόνος γιατρεύει.
Είπαν ψέματα.
Ο χρόνος απλώς τριγυρνά στο δωμάτιο τη νύχτα,
αγγίζοντας κάθε πληγή,
για να δει αν πονάει ακόμα.
Κάθε αυγή προσποιείται πως με θεραπεύει
μα τη στιγμή που ανασαίνω,
έρχεσαι ξανά
βουβός σαν ομίχλη,
εκκωφαντικός σαν την απώλεια.
Με βαραίνει η πρόωρη άφιξη της νύχτας, όχι γιατί φοβάμαι το σκοτάδι, αλλά γιατί μου θυμίζει πως όλα στη ζωή έχουν μια φθορά. Κάθε νωρίτερο ηλιοβασίλεμα μοιάζει σαν μια μικρή υπενθύμιση πως ο χρόνος περνά χωρίς να περιμένει αν είμαστε έτοιμοι.
Ο θάνατος πρέπει να είναι τόσο όμορφος. Να ξαπλώνεις στο απαλό, καστανό χώμα, με τα χόρτα να λικνίζονται πάνω από το κεφάλι σου, και να ακούς τη σιωπή. Να μην έχεις χθες, και να μη�� έχεις αύριο. Να ξεχνάς τον χρόνο, να συγχωρείς τη ζωή, να είσαι σε γαλήνη.
-μπαμπα ειμαι ομορφη?
-κουκλα εισαι, να προσεχεις μην μπαινεις σε αυτοκινητα με μεθυσμενους...
-ναι ρε μπαμπα, τα ειπαμε !
-αντε , καλα να περασεις...
(και ομως μπηκα σε αυτοκινητο με μεθυσμενο οδηγο, 32 ραματα στο προσωπο, 2,5 ωρες με ραβανε)
Μπαμπα μου λειπεις!