Benim yaptığım hata, beni anlamayan insanlara kendimi defalarca açıklamaya çalışmakmış. Halbuki ben kendimi anlattıkça karşımdaki insanlar beni anlamak zorunda değil. Onların beni anlamamasının sorumluluğunun bende olmadığını fark etmem biraz zaman aldı.
Namazı bitirdikten sonra loş bir ışıkta secdede bağdaş kurup düşünmek ağlamak ve Allah’la konuşmak onunla daha yakın ve dünya üzerinde anlaşılır hissettiğim bir an yok 🤍
Hayat benim hayatım. Ölürken kimseyi beraberimde götürmeyeceğim. Günahta benim. Sevapta. Yaşamadığınız hayat hakkında ahkam kesmeyin. Bir kere yaşıyoruz, bir kere ölüyoruz. Başkaları için yaşamayın.
Eleştiride seçiciyim, birinin beni eleştirmesi için bazı vasıflara sahip olması gerekir, vasata duyulan hoşgörü ile kendine duyduğun saygı arasında ince bir çizgi vardır.
Korkunç derecede insanlar var. Asla her insan dostumuz,arkadaşımız ,akrabamız falan değil. ödleri kopuyor başarılı olmamızdan,birşey sahibi olmamızdan,onlardan daha iyi yaşamamızdan .Anında düşman oluyorlar bize ve içlerinde çok büyük nefret besliyorlar.
ailecek oturup çay içmek, sohbet etmek.. dünya saadeti gerçekten. kapında borçlu yok, hastanede değilsin, sevdiğin herkes karşında, bir evin, bir ailen var. rutine şükür, rutin rahmettir
Kendimin o kadar farkındayım ki ;gülüp arkamdan konuşulduğunun farkında olmama rağmen aynı odada oturabilir,sohbet edebilir,gülümseyebilir hatta yardım bile edebilirim..çünkü günün sonunda herkesin kalbinin ekmeğini yediğini çok net gözlemledim .
Neye ihtiyacım olduğunu biliyorum. Huzur,dinginlik ve aidiyet.güneşli bir havada yemyeşil ağaçların arasında hiçbir yere yetişme kaygısı tanımadan ve güvende olduğumu bilerek yürüyormuşum gibi.