Yıllardır dost diye baktığım aynalar, meğer bana düşmanmış…
Ben yıllarca kırıldığım insanları suçladım,,
oysa en büyük kırgınlığım kendimeymiş,,
Hayat insana bazı insanları dost diye getiriyor,
sonra onların aslında yalnızca birer misafir olduğunu öğretiyor....
Umut bir beklentidir, beklentiler insanı yaralar....
Beklemekten yorulmuş bir kalbin sessiz çığlığıdır..
Umut, insanın kendine kurduğu en büyük tuzaktır.
Bekledikçe büyür beklentiler,
beklentiler büyüdükçe derinleşir yaralar.
Fırtınalar içinde yanlız bırakıp gitme beni...
Senden başka sığınacak limanım var sanki...
Ne güzel şey seni hatırlamak bunca kalabalık ve yoğunluklar içinde..
Ne yazık ki toplumun attığı naralar arasında bireyin acı çığlığı duyulmuyor,
Ne tuhaf ki,bu zaman ve mekanda zihni acılar içinde kıvrananın,nefsi, aksi yöne sapıyor
İnsan bir yandan içindeki yarayla yüzleşirken,
öte yandan o yaranın sesini bastırmak için kendinden uzaklaşıyor.
Sensiz uykum ağladı, ben ağladım gecemde…
Yorgun uyanmış gözlerim, damla damla,
Sanki gecenin bütün sessizliği gözlerimin içine dolmuş gibi sabaha kadar orada birikmiş,
Bir köşede yarım kalmış cümlelerim, diğer köşede söylemeye cesaret edemediğim kelimelerim vardı,
ve Sustum.
Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili,
Aslında ne güzel şeydir, insanın insana ağlaması sevgili,
Ne güzel şeydi, bilmediğin birinin derdine üzülebilmek ve çare aramak
Bir yabancının gözyaşında kendi yarana rastlamak
hiç tanımadığın bir kalbin sızısını kendi yüreğinde duymak
Nasıl geçti habersiz o güzelim yıllarım...
Bazen gözyaşı oldu, bazen acı bir tebessüm,
Bazen bir şarkının içinde saklandı yıllar,
bazen gecenin en sessiz saatlerinde gelip oturdu yanı başıma,
İnsan, bazı yıllarını yaşarken anlamıyor onların bir daha geri gelmeyeceğini.
Meğer hayat, bize verilen uzun bir yol değilmiş,
Avuçlarımızdan sessizce kayan bir avuç zamandan ibaretmiş,
Biz hep yarını beklerken, bugünlerimizi tüketmişiz,
Bir gün daha, bir ay daha, bir yıl daha derken,
ömrümüzün en güzel sayfaları fark ettirmeden kapanmış.
1....Kendimden bile sakladığım,o küçük korkularımdan dolayı,
yarına dair baktığım her pencerede var olan o sığ,
o bitmek bilmeyen kaygılarımın yüzünden,,
sonsuz bir karanlık çöküyor üzerime...
Ve ben seni arıyordum. Neredesin?
2....Korkuyorum.
Çünkü yarının ne getireceğini bilmiyorum.
Çünkü bazı geceler insanın en büyük düşmanı
karanlık değil,
kendi zihninde büyüttüğü ihtimaller oluyor.
Ama yine de seni arıyorum...Nerdesin..
@gzdc_haller Ne çok acı hikaye biriktirdim hayat denilen bu geri dönülmez yolda,
Ne çok aldandı,yorgun hayallerim kırılgan duygularıma
Ne çok ağladım bir damla göz yaşı dökmeden
#İçimde_susturduğum_nice_çığlıklar_dolu
Oysa kimsenin duymadığı kendime bile anlatamadığım çok kez iyiyim dediğim
Maddi zevfk (para) yaradanın insana sunduğu en acımasız beladır,
çünkü insanı,insanlıkta uzaklaştırır
paranın fazlası seçenek getirir ama aynı oranda huzursuzluk da getirir,
Sorumluluk artar,kaybetme korkusu büyür,
ilişkiler bozulur,
Paranın fazlası insanın doğasını bozar.
Acı çığlığıma aldırış etmeden gittin ve bir daha dönmedin..
Mevsim döndü sen dönmedin..
uzak diyarlara yol aldı gurbet kuşları,
sıyrılıp süzülüp gittiler güneşin son kızıl ışıklarıyla beraber..kayboldular uzak diyarlarda,
şimdi sensiz ,meyhane suskun..şarkı suskun..ney suskun.
1...Çok şeymi istedik acaba hayatta..
hiç mi haketmedik yürekten gelen bir sevgi sözcüğünü duymayi..
kafamızda soru işareti olmadan...
acabalar olmadan...
bir gecede olsa rahat uyumayi..
hiç mi haketmedik