![ChimonoMpuppet's tweet photo. #แลนซ์เวิร์ธ 🪐🕶️ Do you know about the butterfly effect? One stride you missed ruined me numerous times.
▶️ what if เวิร์ธ มาเดิล เป็น villain
ข่าวลือหนาหูทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอนเช่นไร ข่าวที่ถูกประกาศลงหน้าหนังสือพิมพ์ก็ทำให้ความฝันแตกสลายมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะข่าวเกี่ยวกับการหมั้นหมาย ของบุตรชายคนเล็กจากตระกูลมาเดิล และบุตรสาวจากตระกูลที่สูงส่งทัดเทียมกัน…
แลนซ์อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความผิดหวัง โกรธเคือง เศร้าโศก เข้าสู่หัวใจจนเอ่อล้นออกมา ผ่านสองมือที่กำกระดาษเหล่านั้นยับยู่คามือ
ทั้งที่บอกว่าจะรักกันโดยไม่สนใจคำพูดใคร แต่ทำไมถึงไปหมั้นหมายกับคนอื่นล่ะ?
โดยไร้ซึ่งการไตร่ตรองซ้ำ ชายหนุ่มจึงเดินไปหารุ่นพี่ หรือควรจะเรียกว่าแฟนหนุ่มที่เขารักดีล่ะ คนที่ทำให้เขาผิดหวังเป็นครั้งแรก ตามด้วยการปาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นใส่อกอีกฝ่าย
เวิร์ธ มาเดิล สับสนและอ่านพาดหัวข่าวนั้น ดวงตาเบิกกว้างพลางส่ายหน้าปฏิเสธ และปล่อยให้หนังสือพิมพ์ตกลงไปบนพื้น
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ…”
เว��ร์ธพยายามจะอธิบาย
“แลนซ์ ฟังฉันก่อน—”
ฝ่ามือถูกปัดออกห่างจากแขนเสื้อเต็มแรง การกระทำที่เย็นชาของคนรัก ทำให้ดวงตาสีควันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คนอย่างแลนซ์แทบจะไม่เคยทำตัวเย็นชาใส่กันเลย ถึงแม้จะเคยทะเลาะกันมาบ้าง ขัดแย้งกันก็หลายหน แต่อีกฝ่ายไม่เคยปฏิเสธที่จะฟังกันแบบน��้
“คนอย่างนาย… ก็สมกับเป็นลูกชายแสนดีจากตระกูลที่ดีเด่นจริงๆ นั่นแหละ…”
แลนซ์กล่าวออกมาน้ำเสียงเรียบเฉย
“กับคนที่ไม่เคยกล้าขัดคำสั่งพ่อแบบนาย… นี่ฉันคาดหวังอะไรจากนายกันนะ? ถึงได้คิดว่านายจะพยายามฝืนโชคชะตาทุกอย่าง เพื่อความรักของพวกเรา”
คำพูดทิ่มแทงเหล่านั้นไร้การไตร่ตรองก่อนเอ่ย ไม่ว่าเวิร์ธจะอยากอธิบายอะไร แต่ความเชื่อใจของแลนซ์ก็หายไปหมดแล้ว เจ้าตัวจึงไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพื่อรอฟังคำอธิบายอีกต่อไป
“คนแบบนายมันขี้ขลาดสิ้นดี…”
แลนซ์เดินจากไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง ติดนิสัยที่ว่าพอมั่นใจในการตัดสินใจ ก็ไม่คิดจะเสียเวลาฟังคำอธิบายใด ปล่อยให้คนถูกพูดจาแดกดันใส่ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง…
น้ำตาของเวิร์ธไหลพรั่งพรูออกมา ทั้งที่เคยคิดเอาไว้ว่าชายคนนั้นจะเข้า��จเขามากกว่าใคร แต่ตอนนี้แสงสว่างที่เคยเป็นให้กันมา ดับวอดไปจากข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์นั้น
“ที่แท้ก็มองฉันเป็นแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ…”
เวิร์ธหัวเราะออกมาเบาๆ ขยับแว่นตาออกจากใบหน้า ฝ่ามือพยายามกุมใบหน้าตนเอง ที่เปื้อนน้ำตาอย่างน่าอดสู พลางกลั้นเสียงสะอื้นในลำคออย่างทุกข์ระทมใจ
“นึกว่าจะเข้าใจกันมากกว่านี้ซะอีก…”
ฟางเส้นสุดท้ายของเวิร์ธขาดสะบั้นไ��พร้อมกับความรักตัวเอง
สิ่งที่แลนซ์พยายามทำมาตลอดเพื่อให้เวิร์ธรักตัวเอง และมีความสุขกับชีวิตไปได้ โดยหลุดพ้นจากกรอบชีวิตของครอบครัว ในตอนนี้มันถูกทำลายลงด้วยมือของแลนซ์เอง
ดวงตาของเวิร์ธหม่นหมองลงไปพร้อมกับความสิ้นหวัง เขาหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง จ้องมองกองหนังสือที่อ่านบากบั่นมาทั้งชีวิต มองดูภาพถ่ายของทั้งสองที่อยู่บนโต๊ะ ความเจ็บปวดย้อนค��นกลับมาอีกครั้ง จนฟันกระทบกัดกรอดส่งเสียงดัง
เวิร์ธกรีดร้องออกมาราวกับจะบ้าคลั่ง สองมือกวาดทุกอย่างทิ้งไปจากโต๊ะ ทำลายข้าวของทุกอย่างในห้องเพื่อระบายความโกรธเคือง ฉับพลันก็เขวี้ยงกรอบรูปไปกระแทกกำแพงจนแตกย่อยยับ น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรูออกมา เมื่อมองดูภาพถ่ายใบนั้นที่ปะปนไปกับเศษกระจก และเศษกรอบไม้ที่หักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ไม่เคยดีพอเลย… จะกับใค��ก็ไม่เคยดีพอ…”
สองมือของเขาเริ่มกรีดนิ้วข่วนคอตนเอง ปลายเล็บขูดไปบนผิวจนเลือดซิบ ดวงตาสั่นไหวไปพร้อมน้ำตาที่เจิ่งนอง ริมฝีปากเม้มแน่นอยากกรีดร้องสุดเสียง แต่ความรู้สึกพะอืดพะอม ทำเอามวนท้องทรมานสิ้นดี
“จะใครหน้าไหนก็เหมือนกันหมด…”
เขาพึมพำออกมาซ้ำๆ นิ้วข่วนลำคอตนเองลามไปถึงแก้ม
“พอไม่มีคุณค่าก็จะไม่มีใครรัก… ไม่มีใครทั้งนั้น”
“มีแต่ฉัน… มีแต่ฉัน… แค่ฉัน แค่ฉัน แค่ฉันเท่านั้น!”
สองมือคว้าภาพถ่ายใบนั้นเต็มแรง โดยไม่สนใจเศษกระจกที่บาดมือ ตามด้วยการฉีกขยี้ภาพถ่ายแสนสำคัญ จนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราวกับว่าสิ่งนี้เป็นเพียงขยะไร้ค่าเท่านั้น
“คนโกหก… คนโกหก… คนโกหก…”
เขาหอบหายใจแรงด้วยความเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น อาการตื่นตระหนกและทุกอย่าง ทำให้ร่างกายหายใจไม่ทั่วท้อง สมองและสองมื��รู้สึกตอบสนองช้า ผิดกับลมหายใจ และก้อนเนื้อในอกที่เต้นถี่รัว
“ทุกคนมันก็เหมือนกันหมด… อย่างที่คิดเอาไว้เลย…”
“พอไม่มีค่ามากพอก็ไม่มีใครรักฉัน…”
“แล้วจะมาให้ความหวังกันทำไม? ทำไมไม่ปล่อยให้ฉัน…”
เวิร์ธกัดฟันแน่นทุกครั้งที่คิดถึงใบหน้าของ แลนซ์ คราวน์ ความโกรธและความชิงชังเต็มอกไปหมด แต่ความรักที่มีให้ก็ทำเอาหัวใจปวดร้าว น้ำตารื้นอย่างห้ามไม่ได้
“ถ้าไม่มีฉันคงจะดีกว่านี้…”
[1]](https://pbs.twimg.com/media/GOp4Ow1aYAAuxmb.jpg)
![ChimonoMpuppet's tweet photo. #แลนซ์เวิร์ธ 🪐🕶️ Do you know about the butterfly effect? One stride you missed ruined me numerous times.
▶️ what if เวิร์ธ มาเดิล เป็น villain
ข่าวลือหนาหูทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอนเช่นไร ข่าวที่ถูกประกาศลงหน้าหนังสือพิมพ์ก็ทำให้ความฝันแตกสลายมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะข่าวเกี่ยวกับการหมั้นหมาย ของบุตรชายคนเล็กจากตระกูลมาเดิล และบุตรสาวจากตระกูลที่สูงส่งทัดเทียมกัน…
แลนซ์อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความผิดหวัง โกรธเคือง เศร้าโศก เข้าสู่หัวใจจนเอ่อล้นออกมา ผ่านสองมือที่กำกระดาษเหล่านั้นยับยู่คามือ
ทั้งที่บอกว่าจะรักกันโดยไม่สนใจคำพูดใคร แต่ทำไมถึงไปหมั้นหมายกับคนอื่นล่ะ?
โดยไร้ซึ่งการไตร่ตรองซ้ำ ชายหนุ่มจึงเดินไปหารุ่นพี่ หรือควรจะเรียกว่าแฟนหนุ่มที่เขารักดีล่ะ คนที่ทำให้เขาผิดหวังเป็นครั้งแรก ตามด้วยการปาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นใส่อกอีกฝ่าย
เวิร์ธ มาเดิล สับสนและอ่านพาดหัวข่าวนั้น ดวงตาเบิกกว้างพลางส่ายหน้าปฏิเสธ และปล่อยให้หนังสือพิมพ์ตกลงไปบนพื้น
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ…”
เว��ร์ธพยายามจะอธิบาย
“แลนซ์ ฟังฉันก่อน—”
ฝ่ามือถูกปัดออกห่างจากแขนเสื้อเต็มแรง การกระทำที่เย็นชาของคนรัก ทำให้ดวงตาสีควันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คนอย่างแลนซ์แทบจะไม่เคยทำตัวเย็นชาใส่กันเลย ถึงแม้จะเคยทะเลาะกันมาบ้าง ขัดแย้งกันก็หลายหน แต่อีกฝ่ายไม่เคยปฏิเสธที่จะฟังกันแบบน��้
“คนอย่างนาย… ก็สมกับเป็นลูกชายแสนดีจากตระกูลที่ดีเด่นจริงๆ นั่นแหละ…”
แลนซ์กล่าวออกมาน้ำเสียงเรียบเฉย
“กับคนที่ไม่เคยกล้าขัดคำสั่งพ่อแบบนาย… นี่ฉันคาดหวังอะไรจากนายกันนะ? ถึงได้คิดว่านายจะพยายามฝืนโชคชะตาทุกอย่าง เพื่อความรักของพวกเรา”
คำพูดทิ่มแทงเหล่านั้นไร้การไตร่ตรองก่อนเอ่ย ไม่ว่าเวิร์ธจะอยากอธิบายอะไร แต่ความเชื่อใจของแลนซ์ก็หายไปหมดแล้ว เจ้าตัวจึงไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพื่อรอฟังคำอธิบายอีกต่อไป
“คนแบบนายมันขี้ขลาดสิ้นดี…”
แลนซ์เดินจากไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง ติดนิสัยที่ว่าพอมั่นใจในการตัดสินใจ ก็ไม่คิดจะเสียเวลาฟังคำอธิบายใด ปล่อยให้คนถูกพูดจาแดกดันใส่ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง…
น้ำตาของเวิร์ธไหลพรั่งพรูออกมา ทั้งที่เคยคิดเอาไว้ว่าชายคนนั้นจะเข้า��จเขามากกว่าใคร แต่ตอนนี้แสงสว่างที่เคยเป็นให้กันมา ดับวอดไปจากข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์นั้น
“ที่แท้ก็มองฉันเป็นแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ…”
เวิร์ธหัวเราะออกมาเบาๆ ขยับแว่นตาออกจากใบหน้า ฝ่ามือพยายามกุมใบหน้าตนเอง ที่เปื้อนน้ำตาอย่างน่าอดสู พลางกลั้นเสียงสะอื้นในลำคออย่างทุกข์ระทมใจ
“นึกว่าจะเข้าใจกันมากกว่านี้ซะอีก…”
ฟางเส้นสุดท้ายของเวิร์ธขาดสะบั้นไ��พร้อมกับความรักตัวเอง
สิ่งที่แลนซ์พยายามทำมาตลอดเพื่อให้เวิร์ธรักตัวเอง และมีความสุขกับชีวิตไปได้ โดยหลุดพ้นจากกรอบชีวิตของครอบครัว ในตอนนี้มันถูกทำลายลงด้วยมือของแลนซ์เอง
ดวงตาของเวิร์ธหม่นหมองลงไปพร้อมกับความสิ้นหวัง เขาหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง จ้องมองกองหนังสือที่อ่านบากบั่นมาทั้งชีวิต มองดูภาพถ่ายของทั้งสองที่อยู่บนโต๊ะ ความเจ็บปวดย้อนค��นกลับมาอีกครั้ง จนฟันกระทบกัดกรอดส่งเสียงดัง
เวิร์ธกรีดร้องออกมาราวกับจะบ้าคลั่ง สองมือกวาดทุกอย่างทิ้งไปจากโต๊ะ ทำลายข้าวของทุกอย่างในห้องเพื่อระบายความโกรธเคือง ฉับพลันก็เขวี้ยงกรอบรูปไปกระแทกกำแพงจนแตกย่อยยับ น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรูออกมา เมื่อมองดูภาพถ่ายใบนั้นที่ปะปนไปกับเศษกระจก และเศษกรอบไม้ที่หักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ไม่เคยดีพอเลย… จะกับใค��ก็ไม่เคยดีพอ…”
สองมือของเขาเริ่มกรีดนิ้วข่วนคอตนเอง ปลายเล็บขูดไปบนผิวจนเลือดซิบ ดวงตาสั่นไหวไปพร้อมน้ำตาที่เจิ่งนอง ริมฝีปากเม้มแน่นอยากกรีดร้องสุดเสียง แต่ความรู้สึกพะอืดพะอม ทำเอามวนท้องทรมานสิ้นดี
“จะใครหน้าไหนก็เหมือนกันหมด…”
เขาพึมพำออกมาซ้ำๆ นิ้วข่วนลำคอตนเองลามไปถึงแก้ม
“พอไม่มีคุณค่าก็จะไม่มีใครรัก… ไม่มีใครทั้งนั้น”
“มีแต่ฉัน… มีแต่ฉัน… แค่ฉัน แค่ฉัน แค่ฉันเท่านั้น!”
สองมือคว้าภาพถ่ายใบนั้นเต็มแรง โดยไม่สนใจเศษกระจกที่บาดมือ ตามด้วยการฉีกขยี้ภาพถ่ายแสนสำคัญ จนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราวกับว่าสิ่งนี้เป็นเพียงขยะไร้ค่าเท่านั้น
“คนโกหก… คนโกหก… คนโกหก…”
เขาหอบหายใจแรงด้วยความเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น อาการตื่นตระหนกและทุกอย่าง ทำให้ร่างกายหายใจไม่ทั่วท้อง สมองและสองมื��รู้สึกตอบสนองช้า ผิดกับลมหายใจ และก้อนเนื้อในอกที่เต้นถี่รัว
“ทุกคนมันก็เหมือนกันหมด… อย่างที่คิดเอาไว้เลย…”
“พอไม่มีค่ามากพอก็ไม่มีใครรักฉัน…”
“แล้วจะมาให้ความหวังกันทำไม? ทำไมไม่ปล่อยให้ฉัน…”
เวิร์ธกัดฟันแน่นทุกครั้งที่คิดถึงใบหน้าของ แลนซ์ คราวน์ ความโกรธและความชิงชังเต็มอกไปหมด แต่ความรักที่มีให้ก็ทำเอาหัวใจปวดร้าว น้ำตารื้นอย่างห้ามไม่ได้
“ถ้าไม่มีฉันคงจะดีกว่านี้…”
[1]](https://pbs.twimg.com/media/GOp4Ow0bkAArpig.jpg)
![ChimonoMpuppet's tweet photo. #แลนซ์เวิร์ธ 🪐🕶️ Do you know about the butterfly effect? One stride you missed ruined me numerous times.
▶️ what if เวิร์ธ มาเดิล เป็น villain
ข่าวลือหนาหูทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอนเช่นไร ข่าวที่ถูกประกาศลงหน้าหนังสือพิมพ์ก็ทำให้ความฝันแตกสลายมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะข่าวเกี่ยวกับการหมั้นหมาย ของบุตรชายคนเล็กจากตระกูลมาเดิล และบุตรสาวจากตระกูลที่สูงส่งทัดเทียมกัน…
แลนซ์อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความผิดหวัง โกรธเคือง เศร้าโศก เข้าสู่หัวใจจนเอ่อล้นออกมา ผ่านสองมือที่กำกระดาษเหล่านั้นยับยู่คามือ
ทั้งที่บอกว่าจะรักกันโดยไม่สนใจคำพูดใคร แต่ทำไมถึงไปหมั้นหมายกับคนอื่นล่ะ?
โดยไร้ซึ่งการไตร่ตรองซ้ำ ชายหนุ่มจึงเดินไปหารุ่นพี่ หรือควรจะเรียกว่าแฟนหนุ่มที่เขารักดีล่ะ คนที่ทำให้เขาผิดหวังเป็นครั้งแรก ตามด้วยการปาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นใส่อกอีกฝ่าย
เวิร์ธ มาเดิล สับสนและอ่านพาดหัวข่าวนั้น ดวงตาเบิกกว้างพลางส่ายหน้าปฏิเสธ และปล่อยให้หนังสือพิมพ์ตกลงไปบนพื้น
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ…”
เว��ร์ธพยายามจะอธิบาย
“แลนซ์ ฟังฉันก่อน—”
ฝ่ามือถูกปัดออกห่างจากแขนเสื้อเต็มแรง การกระทำที่เย็นชาของคนรัก ทำให้ดวงตาสีควันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คนอย่างแลนซ์แทบจะไม่เคยทำตัวเย็นชาใส่กันเลย ถึงแม้จะเคยทะเลาะกันมาบ้าง ขัดแย้งกันก็หลายหน แต่อีกฝ่ายไม่เคยปฏิเสธที่จะฟังกันแบบน��้
“คนอย่างนาย… ก็สมกับเป็นลูกชายแสนดีจากตระกูลที่ดีเด่นจริงๆ นั่นแหละ…”
แลนซ์กล่าวออกมาน้ำเสียงเรียบเฉย
“กับคนที่ไม่เคยกล้าขัดคำสั่งพ่อแบบนาย… นี่ฉันคาดหวังอะไรจากนายกันนะ? ถึงได้คิดว่านายจะพยายามฝืนโชคชะตาทุกอย่าง เพื่อความรักของพวกเรา”
คำพูดทิ่มแทงเหล่านั้นไร้การไตร่ตรองก่อนเอ่ย ไม่ว่าเวิร์ธจะอยากอธิบายอะไร แต่ความเชื่อใจของแลนซ์ก็หายไปหมดแล้ว เจ้าตัวจึงไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพื่อรอฟังคำอธิบายอีกต่อไป
“คนแบบนายมันขี้ขลาดสิ้นดี…”
แลนซ์เดินจากไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง ติดนิสัยที่ว่าพอมั่นใจในการตัดสินใจ ก็ไม่คิดจะเสียเวลาฟังคำอธิบายใด ปล่อยให้คนถูกพูดจาแดกดันใส่ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง…
น้ำตาของเวิร์ธไหลพรั่งพรูออกมา ทั้งที่เคยคิดเอาไว้ว่าชายคนนั้นจะเข้า��จเขามากกว่าใคร แต่ตอนนี้แสงสว่างที่เคยเป็นให้กันมา ดับวอดไปจากข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์นั้น
“ที่แท้ก็มองฉันเป็นแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ…”
เวิร์ธหัวเราะออกมาเบาๆ ขยับแว่นตาออกจากใบหน้า ฝ่ามือพยายามกุมใบหน้าตนเอง ที่เปื้อนน้ำตาอย่างน่าอดสู พลางกลั้นเสียงสะอื้นในลำคออย่างทุกข์ระทมใจ
“นึกว่าจะเข้าใจกันมากกว่านี้ซะอีก…”
ฟางเส้นสุดท้ายของเวิร์ธขาดสะบั้นไ��พร้อมกับความรักตัวเอง
สิ่งที่แลนซ์พยายามทำมาตลอดเพื่อให้เวิร์ธรักตัวเอง และมีความสุขกับชีวิตไปได้ โดยหลุดพ้นจากกรอบชีวิตของครอบครัว ในตอนนี้มันถูกทำลายลงด้วยมือของแลนซ์เอง
ดวงตาของเวิร์ธหม่นหมองลงไปพร้อมกับความสิ้นหวัง เขาหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง จ้องมองกองหนังสือที่อ่านบากบั่นมาทั้งชีวิต มองดูภาพถ่ายของทั้งสองที่อยู่บนโต๊ะ ความเจ็บปวดย้อนค��นกลับมาอีกครั้ง จนฟันกระทบกัดกรอดส่งเสียงดัง
เวิร์ธกรีดร้องออกมาราวกับจะบ้าคลั่ง สองมือกวาดทุกอย่างทิ้งไปจากโต๊ะ ทำลายข้าวของทุกอย่างในห้องเพื่อระบายความโกรธเคือง ฉับพลันก็เขวี้ยงกรอบรูปไปกระแทกกำแพงจนแตกย่อยยับ น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรูออกมา เมื่อมองดูภาพถ่ายใบนั้นที่ปะปนไปกับเศษกระจก และเศษกรอบไม้ที่หักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ไม่เคยดีพอเลย… จะกับใค��ก็ไม่เคยดีพอ…”
สองมือของเขาเริ่มกรีดนิ้วข่วนคอตนเอง ปลายเล็บขูดไปบนผิวจนเลือดซิบ ดวงตาสั่นไหวไปพร้อมน้ำตาที่เจิ่งนอง ริมฝีปากเม้มแน่นอยากกรีดร้องสุดเสียง แต่ความรู้สึกพะอืดพะอม ทำเอามวนท้องทรมานสิ้นดี
“จะใครหน้าไหนก็เหมือนกันหมด…”
เขาพึมพำออกมาซ้ำๆ นิ้วข่วนลำคอตนเองลามไปถึงแก้ม
“พอไม่มีคุณค่าก็จะไม่มีใครรัก… ไม่มีใครทั้งนั้น”
“มีแต่ฉัน… มีแต่ฉัน… แค่ฉัน แค่ฉัน แค่ฉันเท่านั้น!”
สองมือคว้าภาพถ่ายใบนั้นเต็มแรง โดยไม่สนใจเศษกระจกที่บาดมือ ตามด้วยการฉีกขยี้ภาพถ่ายแสนสำคัญ จนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราวกับว่าสิ่งนี้เป็นเพียงขยะไร้ค่าเท่านั้น
“คนโกหก… คนโกหก… คนโกหก…”
เขาหอบหายใจแรงด้วยความเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น อาการตื่นตระหนกและทุกอย่าง ทำให้ร่างกายหายใจไม่ทั่วท้อง สมองและสองมื��รู้สึกตอบสนองช้า ผิดกับลมหายใจ และก้อนเนื้อในอกที่เต้นถี่รัว
“ทุกคนมันก็เหมือนกันหมด… อย่างที่คิดเอาไว้เลย…”
“พอไม่มีค่ามากพอก็ไม่มีใครรักฉัน…”
“แล้วจะมาให้ความหวังกันทำไม? ทำไมไม่ปล่อยให้ฉัน…”
เวิร์ธกัดฟันแน่นทุกครั้งที่คิดถึงใบหน้าของ แลนซ์ คราวน์ ความโกรธและความชิงชังเต็มอกไปหมด แต่ความรักที่มีให้ก็ทำเอาหัวใจปวดร้าว น้ำตารื้นอย่างห้ามไม่ได้
“ถ้าไม่มีฉันคงจะดีกว่านี้…”
[1]](https://pbs.twimg.com/media/GOp4OwybIAAObEI.jpg)
Olivia
Online
Te.Pream
@Te_Pream
Joined May 2022
481 Following
46 Followers
7.2K Posts
ใครรีทวิตนี้ คุณจะรวย เงินเข้าบัญชีไม่ขาดสาย
เจ้านายบอกไม่ไว้ใจค่ะของเรา แต่ให้ออกงานไม่พักเลย เริ่ดดเกินนน5555555555
มึง น้องเขาสุดยอดมาก ทำผลงานศิลปะซูมเข้าไปเรื่อยๆ ยิ่งเห็นภาพใหม่ๆ ออกมาเหมือนกัน อยากให้ผลงานน้องแมสมาก สุดยอดมากจริงๆครับ!!!!
เมื่อพระรามกับทศกัณฐ์กลับชาติมาเกิด (1/4)
อ่านหน้าต่อไปได้ในคอมเมนต์นะ
#รามเกียรติ์ #พระราม #ทศกัณฐ์
สุริยัน จันทรา โลกา เป็นcomicที่เขียนเอาไว้เมื่อ 10 ปีก่อนค่ะ
เป็นคอมิคที่เขียนเล่นขึ้นมา โดยใช้เกร็ดความรู้เรื่องจักรวาลเป็นแกนเรื่อง แทนดาวแต่ละดวงเป็นคน แล้วเสริมเรื่องความรักเข้าไป
สำหรับในโอกาสที่เรื่องนี้ครบรอบ 10 ปี เลยถือโอกาสรีรัน อีกรอบค่ะ
#สุริยันจันทราโลกา
1/5
고양이 롤케이크 인형과 가방…ฅ(‗• ·̫ •‗ฅ)
คือมีใครเคยเปนปะ กดเข้าทวิตละเจอทวิตที่อยากอ่าน แต่มันเด้งหายไปต่อหน้าต่อตา กูสูนมาก แล้วกุก็หาอันที่กุจะอ่านไม่เจออีกเลย อีลอนมันทำส้นตีนอะไรของมัน
ทุกคนมาดู น้อนแมวเด็กมานั่งดูงานที่เราวาดด้วย55555555555น่ารักกดีใจที่ถ่ายทัน
🕶と☔、らくがきまんが。
高等部2年生あたりイメージ。このあとレイワスになるかは謎( ˘ω˘ )
ใครที่สนใจเรื่���งปีเตอร์แพนอยากจะนำเสนอเว็บตูนที่น่าจะดัดแปลงมาค่ะ เป็นการเกิดใหม่ของแต่ละตัวละคร ไม่ได้อ่านนานแล้วแต่ความประทับใจยังอยู่ ของคนไทยด้วย เนื้อเรื่องเจ้มจ้น ภาพดีภาพสวยมากๆๆๆ สนับสนุนคุณ��ักเขียนกันนะคะ🥺
嫉妬
⚠︎レイワス（未満）
KISS DAY
🕶️
(1)
ピアス🪐
⚠︎ランワス
ไม่ใช่นักเขียนแต่อยากขายเรื่องนี้มาก ชื่อเรื่องว่าneverland เป็นแนวแฟนตาซีที่งานฉากใดๆสวยอลังการตาแตกแถมเนื้อเรื่องเข้มข้นหักมุมซ่อนปมเยอะเรียกได้ว่าสนุกจนวางไม่ลง ตอนเราอ่านเรื่องนี้รู้สึกประทับใจหลายอย่า���เลยค่ะ
鞄にこんだけ気合いの入った焼き魚定食つけてる人がいたら私ならビビる
#แลนซ์เวิร์ธ 🪐🕶️ Do you know about the butterfly effect? One stride you missed ruined me numerous times.
▶️ what if เวิร์ธ มาเดิล เป็น villain
ข่าวลือหนาหูทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอนเช่นไร ข่าวที่ถูกประกาศลงหน้าหนังสือพิมพ์ก็ทำให้ความฝันแตกสลายมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะข่าวเกี่ยวกับการหมั้นหมาย ของบุตรชายคนเล็กจากตระกูลมาเดิล และบุตรสาวจากตระกูลที่สูงส่งทัดเทียมกัน…
แลนซ์อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความผิดหวัง โกรธเคือง เศร้าโศก เข้าสู่หัวใจจนเอ่อล้นออกมา ผ่านสองมือที่กำกระดาษเหล่านั้นยับยู่คามือ
ทั้งที่บอกว่าจะรักกันโดยไม่สนใจคำพูดใคร แต่ทำไมถึงไปหมั้นหมายกับคนอื่นล่ะ?
โดยไร้ซึ่งการไตร่ตรองซ้ำ ชายหนุ่มจึงเดินไปหารุ่นพี่ หรือควรจะเรียกว่าแฟนหนุ่มที่เขารักดีล่ะ คนที่ทำให้เขาผิดหวังเป็นครั้งแรก ตามด้วยการปาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นใส่อกอีกฝ่าย
เวิร์ธ มาเดิล สับสนและอ่านพาดหัวข่าวนั้น ดวงตาเบิกกว้างพลางส่ายหน้าปฏิเสธ และปล่อยให้หนังสือพิมพ์ตกลงไปบนพื้น
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ…”
เว��ร์ธพยายามจะอธิบาย
“แลนซ์ ฟังฉันก่อน—”
ฝ่ามือถูกปัดออกห่างจากแขนเสื้อเต็มแรง การกระทำที่เย็นชาของคนรัก ทำให้ดวงตาสีควันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คนอย่างแลนซ์แทบจะไม่เคยทำตัวเย็นชาใส่กันเลย ถึงแม้จะเคยทะเลาะกันมาบ้าง ขัดแย้งกันก็หลายหน แต่อีกฝ่ายไม่เคยปฏิเสธที่จะฟังกันแบบน��้
“คนอย่างนาย… ก็สมกับเป็นลูกชายแสนดีจากตระกูลที่ดีเด่นจริงๆ นั่นแหละ…”
แลนซ์กล่าวออกมาน้ำเสียงเรียบเฉย
“กับคนที่ไม่เคยกล้าขัดคำสั่งพ่อแบบนาย… นี่ฉันคาดหวังอะไรจากนายกันนะ? ถึงได้คิดว่านายจะพยายามฝืนโชคชะตาทุกอย่าง เพื่อความรักของพวกเรา”
คำพูดทิ่มแทงเหล่านั้นไร้การไตร่ตรองก่อนเอ่ย ไม่ว่าเวิร์ธจะอยากอธิบายอะไร แต่ความเชื่อใจของแลนซ์ก็หายไปหมดแล้ว เจ้าตัวจึงไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพื่อรอฟังคำอธิบายอีกต่อไป
“คนแบบนายมันขี้ขลาดสิ้นดี…”
แลนซ์เดินจากไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง ติดนิสัยที่ว่าพอมั่นใจในการตัดสินใจ ก็ไม่คิดจะเสียเวลาฟังคำอธิบายใด ปล่อยให้คนถูกพูดจาแดกดันใส่ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง…
น้ำตาของเวิร์ธไหลพรั่งพรูออกมา ทั้งที่เคยคิดเอาไว้ว่าชายคนนั้นจะเข้า��จเขามากกว่าใคร แต่ตอนนี้แสงสว่างที่เคยเป็นให้กันมา ดับวอดไปจากข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์นั้น
“ที่แท้ก็มองฉันเป็นแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ…”
เวิร์ธหัวเราะออกมาเบาๆ ขยับแว่นตาออกจากใบหน้า ฝ่ามือพยายามกุมใบหน้าตนเอง ที่เปื้อนน้ำตาอย่างน่าอดสู พลางกลั้นเสียงสะอื้นในลำคออย่างทุกข์ระทมใจ
“นึกว่าจะเข้าใจกันมากกว่านี้ซะอีก…”
ฟางเส้นสุดท้ายของเวิร์ธขาดสะบั้นไ��พร้อมกับความรักตัวเอง
สิ่งที่แลนซ์พยายามทำมาตลอดเพื่อให้เวิร์ธรักตัวเอง และมีความสุขกับชีวิตไปได้ โดยหลุดพ้นจากกรอบชีวิตของครอบครัว ในตอนนี้มันถูกทำลายลงด้วยมือของแลนซ์เอง
ดวงตาของเวิร์ธหม่นหมองลงไปพร้อมกับความสิ้นหวัง เขาหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง จ้องมองกองหนังสือที่อ่านบากบั่นมาทั้งชีวิต มองดูภาพถ่ายของทั้งสองที่อยู่บนโต๊ะ ความเจ็บปวดย้อนค��นกลับมาอีกครั้ง จนฟันกระทบกัดกรอดส่งเสียงดัง
เวิร์ธกรีดร้องออกมาราวกับจะบ้าคลั่ง สองมือกวาดทุกอย่างทิ้งไปจากโต๊ะ ทำลายข้าวของทุกอย่างในห้องเพื่อระบายความโกรธเคือง ฉับพลันก็เขวี้ยงกรอบรูปไปกระแทกกำแพงจนแตกย่อยยับ น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรูออกมา เมื่อมองดูภาพถ่ายใบนั้นที่ปะปนไปกับเศษกระจก และเศษกรอบไม้ที่หักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ไม่เคยดีพอเลย… จะกับใค��ก็ไม่เคยดีพอ…”
สองมือของเขาเริ่มกรีดนิ้วข่วนคอตนเอง ปลายเล็บขูดไปบนผิวจนเลือดซิบ ดวงตาสั่นไหวไปพร้อมน้ำตาที่เจิ่งนอง ริมฝีปากเม้มแน่นอยากกรีดร้องสุดเสียง แต่ความรู้สึกพะอืดพะอม ทำเอามวนท้องทรมานสิ้นดี
“จะใครหน้าไหนก็เหมือนกันหมด…”
เขาพึมพำออกมาซ้ำๆ นิ้วข่วนลำคอตนเองลามไปถึงแก้ม
“พอไม่มีคุณค่าก็จะไม่มีใครรัก… ไม่มีใครทั้งนั้น”
“มีแต่ฉัน… มีแต่ฉัน… แค่ฉัน แค่ฉัน แค่ฉันเท่านั้น!”
สองมือคว้าภาพถ่ายใบนั้นเต็มแรง โดยไม่สนใจเศษกระจกที่บาดมือ ตามด้วยการฉีกขยี้ภาพถ่ายแสนสำคัญ จนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราวกับว่าสิ่งนี้เป็นเพียงขยะไร้ค่าเท่านั้น
“คนโกหก… คนโกหก… คนโกหก…”
เขาหอบหายใจแรงด้วยความเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น อาการตื่นตระหนกและทุกอย่าง ทำให้ร่างกายหายใจไม่ทั่วท้อง สมองและสองมื��รู้สึกตอบสนองช้า ผิดกับลมหายใจ และก้อนเนื้อในอกที่เต้นถี่รัว
“ทุกคนมันก็เหมือนกันหมด… อย่างที่คิดเอาไว้เลย…”
“พอไม่มีค่ามากพอก็ไม่มีใครรักฉัน…”
“แล้วจะมาให้ความหวังกันทำไม? ทำไมไม่ปล่อยให้ฉัน…”
เวิร์ธกัดฟันแน่นทุกครั้งที่คิดถึงใบหน้าของ แลนซ์ คราวน์ ความโกรธและความชิงชังเต็มอกไปหมด แต่ความรักที่มีให้ก็ทำเอาหัวใจปวดร้าว น้ำตารื้นอย่างห้ามไม่ได้
“ถ้าไม่มีฉันคงจะดีกว่านี้…”
[1]
![ChimonoMpuppet's tweet photo. #แลนซ์เวิร์ธ 🪐🕶️ Do you know about the butterfly effect? One stride you missed ruined me numerous times.
▶️ what if เวิร์ธ มาเดิล เป็น villain
ข่าวลือหนาหูทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอนเช่นไร ข่าวที่ถูกประกาศลงหน้าหนังสือพิมพ์ก็ทำให้ความฝันแตกสลายมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะข่าวเกี่ยวกับการหมั้นหมาย ของบุตรชายคนเล็กจากตระกูลมาเดิล และบุตรสาวจากตระกูลที่สูงส่งทัดเทียมกัน…
แลนซ์อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความผิดหวัง โกรธเคือง เศร้าโศก เข้าสู่หัวใจจนเอ่อล้นออกมา ผ่านสองมือที่กำกระดาษเหล่านั้นยับยู่คามือ
ทั้งที่บอกว่าจะรักกันโดยไม่สนใจคำพูดใคร แต่ทำไมถึงไปหมั้นหมายกับคนอื่นล่ะ?
โดยไร้ซึ่งการไตร่ตรองซ้ำ ชายหนุ่มจึงเดินไปหารุ่นพี่ หรือควรจะเรียกว่าแฟนหนุ่มที่เขารักดีล่ะ คนที่ทำให้เขาผิดหวังเป็นครั้งแรก ตามด้วยการปาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นใส่อกอีกฝ่าย
เวิร์ธ มาเดิล สับสนและอ่านพาดหัวข่าวนั้น ดวงตาเบิกกว้างพลางส่ายหน้าปฏิเสธ และปล่อยให้หนังสือพิมพ์ตกลงไปบนพื้น
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ…”
เว��ร์ธพยายามจะอธิบาย
“แลนซ์ ฟังฉันก่อน—”
ฝ่ามือถูกปัดออกห่างจากแขนเสื้อเต็มแรง การกระทำที่เย็นชาของคนรัก ทำให้ดวงตาสีควันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คนอย่างแลนซ์แทบจะไม่เคยทำตัวเย็นชาใส่กันเลย ถึงแม้จะเคยทะเลาะกันมาบ้าง ขัดแย้งกันก็หลายหน แต่อีกฝ่ายไม่เคยปฏิเสธที่จะฟังกันแบบน��้
“คนอย่างนาย… ก็สมกับเป็นลูกชายแสนดีจากตระกูลที่ดีเด่นจริงๆ นั่นแหละ…”
แลนซ์กล่าวออกมาน้ำเสียงเรียบเฉย
“กับคนที่ไม่เคยกล้าขัดคำสั่งพ่อแบบนาย… นี่ฉันคาดหวังอะไรจากนายกันนะ? ถึงได้คิดว่านายจะพยายามฝืนโชคชะตาทุกอย่าง เพื่อความรักของพวกเรา”
คำพูดทิ่มแทงเหล่านั้นไร้การไตร่ตรองก่อนเอ่ย ไม่ว่าเวิร์ธจะอยากอธิบายอะไร แต่ความเชื่อใจของแลนซ์ก็หายไปหมดแล้ว เจ้าตัวจึงไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพื่อรอฟังคำอธิบายอีกต่อไป
“คนแบบนายมันขี้ขลาดสิ้นดี…”
แลนซ์เดินจากไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง ติดนิสัยที่ว่าพอมั่นใจในการตัดสินใจ ก็ไม่คิดจะเสียเวลาฟังคำอธิบายใด ปล่อยให้คนถูกพูดจาแดกดันใส่ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง…
น้ำตาของเวิร์ธไหลพรั่งพรูออกมา ทั้งที่เคยคิดเอาไว้ว่าชายคนนั้นจะเข้า��จเขามากกว่าใคร แต่ตอนนี้แสงสว่างที่เคยเป็นให้กันมา ดับวอดไปจากข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์นั้น
“ที่แท้ก็มองฉันเป็นแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ…”
เวิร์ธหัวเราะออกมาเบาๆ ขยับแว่นตาออกจากใบหน้า ฝ่ามือพยายามกุมใบหน้าตนเอง ที่เปื้อนน้ำตาอย่างน่าอดสู พลางกลั้นเสียงสะอื้นในลำคออย่างทุกข์ระทมใจ
“นึกว่าจะเข้าใจกันมากกว่านี้ซะอีก…”
ฟางเส้นสุดท้ายของเวิร์ธขาดสะบั้นไ��พร้อมกับความรักตัวเอง
สิ่งที่แลนซ์พยายามทำมาตลอดเพื่อให้เวิร์ธรักตัวเอง และมีความสุขกับชีวิตไปได้ โดยหลุดพ้นจากกรอบชีวิตของครอบครัว ในตอนนี้มันถูกทำลายลงด้วยมือของแลนซ์เอง
ดวงตาของเวิร์ธหม่นหมองลงไปพร้อมกับความสิ้นหวัง เขาหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง จ้องมองกองหนังสือที่อ่านบากบั่นมาทั้งชีวิต มองดูภาพถ่ายของทั้งสองที่อยู่บนโต๊ะ ความเจ็บปวดย้อนค��นกลับมาอีกครั้ง จนฟันกระทบกัดกรอดส่งเสียงดัง
เวิร์ธกรีดร้องออกมาราวกับจะบ้าคลั่ง สองมือกวาดทุกอย่างทิ้งไปจากโต๊ะ ทำลายข้าวของทุกอย่างในห้องเพื่อระบายความโกรธเคือง ฉับพลันก็เขวี้ยงกรอบรูปไปกระแทกกำแพงจนแตกย่อยยับ น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรูออกมา เมื่อมองดูภาพถ่ายใบนั้นที่ปะปนไปกับเศษกระจก และเศษกรอบไม้ที่หักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ไม่เคยดีพอเลย… จะกับใค��ก็ไม่เคยดีพอ…”
สองมือของเขาเริ่มกรีดนิ้วข่วนคอตนเอง ปลายเล็บขูดไปบนผิวจนเลือดซิบ ดวงตาสั่นไหวไปพร้อมน้ำตาที่เจิ่งนอง ริมฝีปากเม้มแน่นอยากกรีดร้องสุดเสียง แต่ความรู้สึกพะอืดพะอม ทำเอามวนท้องทรมานสิ้นดี
“จะใครหน้าไหนก็เหมือนกันหมด…”
เขาพึมพำออกมาซ้ำๆ นิ้วข่วนลำคอตนเองลามไปถึงแก้ม
“พอไม่มีคุณค่าก็จะไม่มีใครรัก… ไม่มีใครทั้งนั้น”
“มีแต่ฉัน… มีแต่ฉัน… แค่ฉัน แค่ฉัน แค่ฉันเท่านั้น!”
สองมือคว้าภาพถ่ายใบนั้นเต็มแรง โดยไม่สนใจเศษกระจกที่บาดมือ ตามด้วยการฉีกขยี้ภาพถ่ายแสนสำคัญ จนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราวกับว่าสิ่งนี้เป็นเพียงขยะไร้ค่าเท่านั้น
“คนโกหก… คนโกหก… คนโกหก…”
เขาหอบหายใจแรงด้วยความเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น อาการตื่นตระหนกและทุกอย่าง ทำให้ร่างกายหายใจไม่ทั่วท้อง สมองและสองมื��รู้สึกตอบสนองช้า ผิดกับลมหายใจ และก้อนเนื้อในอกที่เต้นถี่รัว
“ทุกคนมันก็เหมือนกันหมด… อย่างที่คิดเอาไว้เลย…”
“พอไม่มีค่ามากพอก็ไม่มีใครรักฉัน…”
“แล้วจะมาให้ความหวังกันทำไม? ทำไมไม่ปล่อยให้ฉัน…”
เวิร์ธกัดฟันแน่นทุกครั้งที่คิดถึงใบหน้าของ แลนซ์ คราวน์ ความโกรธและความชิงชังเต็มอกไปหมด แต่ความรักที่มีให้ก็ทำเอาหัวใจปวดร้าว น้ำตารื้นอย่างห้ามไม่ได้
“ถ้าไม่มีฉันคงจะดีกว่านี้…”
[1]](https://pbs.twimg.com/media/GOp4Ow1agAAqfeI.jpg)
☔️🕶前提
☔️🕶
1106号室の会話
☔️🕶
わぁす・甘えるの下手くそ・まどる
Most Popular Users
Elon Musk 
@elonmusk
240.2M followers
Barack Obama
@barackobama
119.3M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.6M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
109.3M followers
Narendra Modi
@narendramodi
106.9M followers
Rihanna
@rihanna
97.4M followers
NASA
@nasa
92.1M followers
Justin Bieber
@justinbieber
90.6M followers
KATY PERRY
@katyperry
87M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
80.8M followers
Lady Gaga
@ladygaga
72.4M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
69.5M followers
Virat Kohli
@imvkohli
68.9M followers
YouTube
@youtube
68.6M followers
Bill Gates
@billgates
63.5M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.5M followers
CNN
@cnn
61.9M followers
Neymar Jr
@neymarjr
61.5M followers
X
@x
60.9M followers
Selena Gomez
@selenagomez
60.1M followers