Deze “Amerikakenner” (wat een raar woord trouwens) houdt een medisch betoog zonder kennis van zaken. Schaamteloos bovendien.
Zo doen we dat dus aan de praattafels in Nederland. En maar klagen over fake news en X. Benieuwd wat de @NPO ombudsman hiervan vindt @mariannezw
De Tweede Kamer heeft de motie van @jesseklaver aangenomen om geen akkoorden te sluiten met politici die oproepen tot geweld tegen vluchtelingen of de omvolkingstheorie verspreiden. Naast de linkse partijen stemden o.a. ook CDA en VVD voor de motie.
De vraag is: is Ebru Umar gecanceld?
De vraag is simpel. Is Ebru Umar gecanceld?
Het eerlijke antwoord is, niet op de ouderwetse manier.
Er is geen officiële ban. Geen staatsbesluit. Geen rode stempel op haar voorhoofd met “verboden”. Geen minister die zegt dat Ebru Umar niet meer mag schrijven. Geen politieagent die haar pen komt innemen.
Maar cancelen gebeurt tegenwoordig ook veel netter. Beschaafder.
Stiller. Subtieler.
Je wordt niet verboden. Je wordt niet meer gevraagd.
Je wordt niet gecensureerd. Je past “niet meer in het format”.
Je wordt niet monddood gemaakt. Je verdwijnt gewoon langzaam uit beeld.
Dáár zit de vraag bij Ebru Umar.
Ebru Umar is geen vrouw van veilige zinnen. Zij schrijft niet om applaus te krijgen van de keurige tafels waar iedereen elkaar verstandig aankijkt. Zij is fel, soms grof, vaak scherp en regelmatig ongemakkelijk. Ze zegt dingen die je niet altijd leuk hoeft te vinden, maar waarvan je wel weet, hier spreekt iemand die niet eerst heeft gekeken of haar mening door de goedkeuringscommissie komt.
Dat is in het huidige medialandschap een probleem.
Niet omdat Nederland geen uitgesproken mensen duldt. O jawel hoor, uitgesproken mensen zijn welkom. Zolang ze de juiste kant op uitgesproken zijn. Zolang ze het bekende lied zingen. Zolang ze boos zijn op de voorspelbare vijanden. Zolang hun scherpte past binnen de moraal van de dag.
Maar Ebru Umar doet iets gevaarlijks. Zij weigert het dankbare decorstuk te zijn.
Zij is vrouw. Zij heeft een migratieachtergrond. Zij kent de spanning tussen vrijheid, cultuur, religie, integratie en groepsdruk.
Juist daarom zou ze volgens de ongeschreven wetten van Hilversum eigenlijk een keurige rol moeten spelen. Ze zou moeten uitleggen dat Nederland vooral moet luisteren. Dat kritiek op islam of migratie vooral genuanceerd moet. Dat de meerderheid zich moet aanpassen. Dat de gevoelige onderwerpen met zachte handschoenen moeten worden aangepakt.
Maar Ebru Umar doet dat niet, die trekt de handschoenen uit.
Dat maakt haar lastig.
Niet voor de lezer. Niet voor mensen die van scherpe columns houden. Maar wel voor het nette medialandschap dat graag doet alsof het open debat wil, zolang het debat maar niet te open wordt.
Laten we eerlijk zijn, de mainstream media houden niet van vrije geesten. Ze houden van bruikbare geesten.
Mensen die fel zijn, maar beheersbaar. Kritisch, maar niet té kritisch.
Onafhankelijk, maar wel beschikbaar voor het juiste verhaal.
Divers, maar niet dwars.
Ebru Umar is dwars. Dwarsheid is iets anders dan diversiteit.
Diversiteit kun je vieren op een poster. Dwarsheid moet je uitnodigen aan tafel. Daar wordt het ingewikkeld.
Aan talkshowtafels is moed vaak een toneelstuk. Iedereen praat over vrijheid van meningsuiting, maar ondertussen wordt zorgvuldig gekeken wie die vrijheid precies gebruikt en tegen wie. De ene harde mening heet “moedig”. De andere harde mening heet “polariserend”. De ene columnist is “prikkelend”. De andere is “problematisch”. De ene vrouw met migratieachtergrond is “een belangrijk geluid”. De andere is “lastig”.
Lastig verdwijnt langzaam. Niet in één klap. Geen dramatische cancelknop. Gewoon minder uitnodigingen. Minder ruimte. Minder podia. Minder vanzelfsprekendheid. Minder zichtbaarheid.
Zo werkt moderne uitsluiting. Niet met lawaai, maar met stilte.
Dat is nog wel effectiever. Als iemand officieel verboden wordt, ontstaat verontwaardiging. Dan kun je zeggen: kijk, censuur. Maar als iemand langzaam uit beeld verdwijnt, kan iedereen zijn handen wassen in onschuld.
“Ze is toch vrij om te schrijven?” “Ze heeft toch nog een platform?”
“Niemand houdt haar tegen?”
Dat klopt. Maar vrijheid is meer dan niet gearresteerd worden.
Vrijheid in het publieke debat gaat ook over toegang, ruimte, zichtbaarheid en de bereidheid om ongemakkelijke stemmen serieus te nemen. En daar wringt het.
Want Ebru Umar is niet verdwenen omdat ze niets te zeggen heeft. Integendeel. Ze heeft vaak te veel te zeggen. Te hard. Te direct. Te weinig passend bij het vriendelijke praatprogramma waarin iedereen aan het einde vooral moet concluderen dat het gesprek “belangrijk” was.
Ebru Umar schrijft niet voor de knuffel. Ze schrijft voor de klap op tafel.
Daar heeft Nederland meer behoefte aan dan aan weer een brave tafelgast die bij elk moeilijk onderwerp begint met: “Het ligt natuurlijk heel genuanceerd.”
Natuurlijk ligt het genuanceerd. Maar nuance is geen reden om niets meer scherp te zeggen.
Juist scherpe stemmen houden het debat levend. Zij dwingen anderen om na te denken. Om tegen te spreken. Om argumenten te geven. Om niet lui achter morele etiketten te schuilen.
Je hoeft Ebru Umar niet altijd gelijk te geven om haar nodig te hebben. Dat is de belangrijkste les.
Een vrije samenleving herken je niet aan de stemmen waarmee iedereen het eens is. Die herken je aan de stemmen die mogen blijven schuren. Aan de mensen die irritant zijn, ongemakkelijk, te fel, te brutaal, te vrij.
Dus is Ebru Umar gecanceld? Niet volledig.
Maar ze is wel behandeld zoals het moderne medialandschap met ongewenste vrije stemmen omgaat, niet verbieden, maar marginaliseren. Niet bestrijden met argumenten, maar minder zichtbaar maken. Niet openlijk uitsluiten, maar langzaam naar de rand duwen.
Dat zegt minder over Ebru Umar dan over de media zelf.
Als een vrouw die scherp schrijft, onafhankelijk denkt en geen toestemming vraagt om vrij te zijn steeds minder welkom is in het nette debat, dan heeft zij geen probleem.
Dan heeft het debat een probleem.
Nederland zegt graag dat het tegen censuur is.
Mooi. Laat dan ook de mensen aan het woord die niet netjes in het decor passen.
Ook Ebru Umar. Juist Ebru Umar.
@tonfvandijk@mariannezw@D66 Daar is een woord voor uitgevonden:#arrogantie! Tevens laten ze blijken dat ze de kiezer maar een stelletje achterlijke dommerikken vinden!
@Nieuwsvandedag_@DinieStrijker Dat mensen toch niet willen snappen dat deze regering de instroom helemaal niet willen stoppen,hoe dom zijn die mensen eigenlijk?
@NUnl Duwt? Duidelijk is dat meneer agent de vrouw met geweld tegen de grond trekt,weten jullie echt het verschil niet,of lullen jullie ook maar een eind weg?
@BuddingJacco@beek38@jan1degroot Je kan duidelijk zien dat de vrouw een wapen op de agenten richt,dus is het normaal dat de agent dit doet,in een dictatuur dan natuurlijk! Gewoon de dader slachtoffer maken! Sommig achterlijk kan dat!