بهنظرم به این کانسپت «مردن» بیتوجهی میشه. فککن یکی تا دیروز بوده، باهاش حرف میزدی، میخندیدی چمدونم فلان. اما یهو دیگه نیست. هر طرفو نگاه میکنی نیست. عجیبه دیگه!
وقتی در دل تاریکی فرو رفتهایم، سخت است که باور کنیم نوری هم وجود دارد. ولی نور همان جاست، پس بیا قدم برداریم و ادامه دهیم.
جیمز نوربری
«به سوی دنیایی زیبا»