Cezaevinde birkaç şeye çok üzüldüm;
Gözaltına alınan, tutuklanan gençlerimize yönelik kötü muamelelere,
Hatay’da depremzedelerin benim için imza vermeleri nedeniyle konteynerlerden çıkarılmalarına,
Protestolara destek verdiği için şehidimizin, bizlere emanet olan çocuğunun KYK yurdundan atılmasına,
Kadıköy’de bıçaklanarak hayatını kaybeden güzel çocuğumuz Mattia Ahmet Minguzzi'nin mezarının tahrip edilmesine,
Ucuz yumurta için bile oluşan uzun kuyruklara çok üzüldüm.
Dün, 20 yıldır Almanya'da yaşayan bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olarak Berlin'de oynanan Almanya-Türkiye "dostluk" maçına gittim. Yanımda Alman arkadaşlarımız vardı; elimizde Türk ve Alman bayraklarıyla stadyuma girdik.
Stadyumun yüzde 80'i Türk seyirciydi ve büyük kısmı, Alman milli takımını her fırsatta ölümüne yuhaladı. Halbuki yuhaladıkları takımın kaptanı, Balıkesir Dursunbeyli Türk kökenli bir futbolcu olan İlkay Gündoğan'dı.
Düşünün, neredeyse 5 milyon Türkiye kökenli insanın yaşadığı bu ülkede doğan her çocuk, 18 yaşına kadar toplam 50 bin Euro çocuk parası alıyor. Ayrıca, 400 bin Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı bu ülkede sosyal yardımla geçiniyor. Ve biz, yaşadığımız bu ülkenin milli takımını top her ayağına geldiğinde yuhalıyoruz.
Kendinizi Alman halkının yerine koyun ve biraz düşünün. Madem bu kadar seviyorsunuz, gitsenize oraya demez misiniz?
“Berlin sokaklarında dünden beri bir aslan dolaşıyor”. Bir Berlin hikayesinin başlangıcı gibi ama gerçek. Helikopterler, dronelarla aranıyor ama bulunamıyor. En son bir yaban domuzunu afiyetle yerken görülmüş. Polis güneyde sokağa çıkmayın dedi bugün.