بعضی دردها آنقدر بزرگاند که حتی گریه هم از پسشان برنمیآید
هزاران کاور سیاه روبهرویت است و باید یکی را کنار بزنی تا شاید عزیزت را پیدا کنی
ما ایرانیها این تصاویر را بارها و بارها، هرکدام به شکلی، تجربه کردهایم؛ از آبان ۹۸ تا اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» و بیش از همه، کشتار ��یماه ۱۴۰۴؛ یکی از دردناکترین فصلهای تاریخ معاصر ایران.
ماههاست این تصاویر را میبینم و روایت میکنم، اما هنوز هر بار که به آنها نگاه میکنم، انگار برای اولین بار است که با چنین صحنه هولناکی روبهرو میشوم.
انگار ذهنم هنوز نمیتواند بپذیرد که این تصاویر واقعیاند؛ اینکه پشت هر کاور سیاه، یک زندگی، یک خانواده و هزاران آرزوی ناتمام است.
زمان میگذرد، اما بعضی تصاویر هرگز برای آدم تکراری نمیشوند؛ هر بار همانقدر درد دارند که بار اول.
غم قتلعام هم وطنان کم بود حالا داریم میشنویم که نامزد جاویدنام..... پدر جاویدنام .... مادر جاوید نام ..... خواهر جاویدنام .... برادر جاویدنام طاقت نبود عزیزش رو نداشت و به زندگی خود پایان داد و این خبر میتونم به جرعت بگم غمگین ترین و سنگین تریم خبر برای یه آدم باشرفه
سعید و شکوفه چه خواهر و برادری بودند، کنار هم چقدر شاد بودند
#شکوفه_عبدی را ۱۸ دی در اراک کشتند و سعید داغدار و بازمانده را از اردیبهشت بازداشت کردند چون صدای شکوفه و دخترانش بود
نمیدونم واقعا شاید براتون عجیب باشه
ولی وقتایی که میتونم تمرکز کنم و درس بخونم واقعا احساس زنده بودن میکنم
و لذت میبرم از درس خوندن و یادگرفتن چیزای جدید…
آخرین تماس امیرحسین ملکی با مادرش، پیش از اعدام
امیرحسین: میگم مامان، مهم نیست کجا خاکام میکنن. هر وقت صدا کنی، من پیشتم
مادر: من بهت افتخار میکنم
امیرحسین: مامان، میدونی بیگناه هم هستم
امیرحسین: حواست خیلی به خودت باشه، مامان.
این آخرین کلمات پسری به مادرش بود؛ پسری که حتی در آخرین تماس زندگیاش، نگران ��ال مادرش بود. امیرحسین ملکی پس از این تماس اعدام شد.