“If you allow the government to break the law and violate your rights because of an emergency, what’s stopping them from creating an emergency to break the law”
Rekentopic. Dankzij de #miljonairsbelasting kan een laag inkomen straks niet eens een blik snert per maand extra kopen. De actie van Klaver is bedoeld om een kabinetscrisis uit te lokken, niks ‘arme mensen helpen’. #Belastingplan2027
https://t.co/mTwu7vQOhO
Heerlijk cynisch stuk van @leondewinter 🎯 Het bezoek aan Qatar wordt een feest.
Sinds we Groningen definitief hebben dichtgepleurd met beton, kwamen we er blijkbaar achter dat we tóch gas nodig hebben 👇
‘Ondernemers en vermogenden zijn de nettobetalers van onze samenleving. Jesse Klaver is een netto-ontvanger’. Column Van Gaal vól, maar dan ook vol in de roos! 👏👏
Wat Klaver verzwijgt: werkenden zijn bij hem zwaarder de pineut dan bij het kabinet. En: werklozen met veel kinderen worden beloond https://t.co/1TP7CgDf6P #Financin#PRO
De amigocratie. Baantjes voor vriendjes. Zo zijn onze instituties volgepropt met PRO-types.
PVV’ers (en de hele 30 procent rechts van de VVD) worden volledig buitengesloten.
Marianne Zwagerman: ambtenaren zorgen veel te goed voor zichzelf, op onze kosten
29 okt 2026
Toen ik als ondernemer mijn draai goed had gevonden, kwam corona en raakte ik in het eerste jaar alleen al 80.000 euro omzet kwijt. Dat is ondernemen: broekriem aan, te dure auto verkopen en opnieuw beginnen.
Waar ik druk ben met het uitbouwen van mijn YouTube-omroep, droomt Wim van zijn pensioen. De hypotheek is bijna afgelost, hij zet elke maand tweeduizend euro opzij en heeft samen met zijn vrouw al zes ton op de spaarrekening, zodat ze allebei bijna kunnen stoppen met werken.
„100 miljard euro belastinggeld jaarlijks naar overheidspersoneel”
Marianne Zwagerman
Dat is fijn voor Wim en zijn vrouw, maar ze hebben zichzelf bepaald niet over de kop gewerkt om dat kapitaaltje op te bouwen. Laat staan dat ze ooit enige omzetverantwoordelijkheid voelden. Hij werkt 36 uur bij de overheid als ’beleidsadviseur’ en verdient 4200 euro netto.
Ambtenarij als zelfrijzend bakmeel
Zij werkt 16 uur in het onderwijs en verdient 2300 euro netto. Het is Wim van harte gegund, we hebben alleen een beetje te veel mensen zoals Wim. Hun soort groeit explosief. Ambtenaren zijn als zelfrijzend bakmeel. Je kijkt even niet en ze zijn de pan uitgerezen.
We houden nu al meer dan 1,1 miljoen mensen (fte) aan het werk in overheidsdienst en geven aan hun salarissen ruim 100 miljard euro belastinggeld per jaar uit.
Het aantal rijksambtenaren groeide in zes jaar tijd met bijna veertig procent en dan vooral met mensen zoals Wim: beleidsadviseurs. Mensen die niet echt iets uitvoeren maar ’adviseren’.
Daar zit het probleem. Wim zit lekker te adviseren over de hoepeltjes waar wij – de mensen die met hard werken de staatsruif vullen – doorheen moeten springen. Terwijl Wim geen idee heeft. Hij heeft geen idee hoe het is als je ziek wordt zonder vangnet.
Ik had vorige maand een vervelend ongelukje en kon twee weken niet voor- of achteruit. Het grapje kostte me duizenden euro’s omzet. Mensen als Wim huppelen zorgeloos door het leven. Beetje vergaderen en als het eens tegenzit, gaan ze van een maandenlange ’burn-out’ naar een arbeidsconflict met dure outplacement binnen de overheid.
Afgewisseld met studies op kosten van de baas, in de tijd van de baas. Hun pensioen is goudomrand. Ze liggen nooit ’s nachts wakker zoals de groenteboer die zijn zieke werknemer twee jaar lang moet doorbetalen, waardoor hij zelf moet interen op zijn spaargeld om overeind te blijven.
Het kabinet gaat nu een halfzachte poging doen om 25.000 Wimmen te lozen. Kansloos uiteraard, alleen al omdat het project wordt uitgevoerd door de voormalige tekstschrijver van Jesse Klaver, die zelf al vrijwel zijn hele leven uit de staatsruif eet.
We hebben niet alleen veel te veel ambtenaren. Ze zorgen vooral veel te goed voor zichzelf en leven comfortabel in hun eigen bubbel. Op onze kosten.
Rake column van @RHoogland 🎯
20 miljard voor stikstofbeleid, 30 miljard voor defensie, 40 miljard voor klimaat. Terwijl een kwart van Nederland overweegt om straks in de kou te gaan zitten omdat ze de hoge energierekening niet meer kunnen opbrengen. Complete waanzin 👇
Groningen gasveld is bij 2 euro per kuub €900 MILJARD waard. Dat is ruim €106.000 per Nederlands huishouden! Onze politici zijn echt totaal gestoord dat ze de putten dichtstorten met beton. Royale compensatie en het gas oppompen.
De grote stilte na corona
Wat mij achteraf misschien nog het meest fascineert aan de coronaperiode, is niet eens de angst van toen. Het is de stilte daarna.
Mattias Desmet, hoogleraar klinische psychologie aan de Universiteit Gent, schreef uitvoerig over wat hij massavorming noemt: hoe angst, onzekerheid en een voortdurend herhaald dominant verhaal ertoe kunnen leiden dat grote groepen mensen zich steeds sterker aan dat verhaal vastklampen en zich gemakkelijker onderwerpen aan regels die zij onder normale omstandigheden kritischer zouden bekijken.
Of men zijn analyse volledig onderschrijft of niet, tijdens corona waren angst, groepsdruk en conformisme buitengewoon krachtig.
Wat mij vooral trof, was dat dit niet alleen gebeurde bij slecht geïnformeerde mensen. Integendeel. Ik zag intelligente, hoogopgeleide, succesvolle vrienden zich in allerlei bochten wringen om zo snel mogelijk gevaccineerd te worden. Mensen organiseerden reizen, zochten adressen waar eerder geprikt kon worden en probeerden familieleden versneld aan een vaccinatie te helpen.
Tegelijk keken velen met nauwelijks verhulde afkeuring naar mensen die vragen stelden.
Ik behoorde tot die laatste groep.
Ik heb gewaarschuwd. Vaak. Misschien tot vervelens toe. Dat heeft mij kennissen gekost, onder wie artsen en specialisten die nauwelijks ruimte leken te zien voor twijfel. Vragen over proportionaliteit, leeftijdsrisico’s, bijwerkingen, transmissie en natuurlijke immuniteit werden al snel verdacht gemaakt.
En nu?
Nu hoor ik vrijwel niemand er nog over.
Dat vind ik psychologisch misschien nog interessanter dan wat er destijds gebeurde.
Waar zijn al die hartstochtelijke gesprekken gebleven? Waar zijn de mensen die zeker wisten dat er nauwelijks een alternatief bestond? Waarom zegt bijna niemand achteraf:
“Misschien was ik toen wel heel erg bang.”
Of:
“Misschien heb ik anderen te gemakkelijk veroordeeld.”
Of gewoon:
“Misschien wist ik het minder zeker dan ik dacht.”
De psychologie kent daarvoor een bekend begrip: cognitieve dissonantie.
Wie zichzelf ziet als rationeel, zelfstandig en kritisch denkend, vindt het buitengewoon onaangenaam om later te moeten erkennen dat angst en groepsdruk misschien toch meer invloed hadden dan hij destijds wilde toegeven.
En hoe groter de investering, hoe moeilijker die erkenning.
Wie alleen voor zichzelf een beslissing nam, hoeft weinig te verdedigen. Maar wie anderen onder druk zette, ruzie maakte met familieleden, mensen uitsloot of twijfelaars moreel de maat nam, moet achteraf veel meer onder ogen zien.
Dan gaat het niet meer alleen om de vraag: had ik gelijk?
Dan wordt de vraag: heb ik anderen misschien onrechtvaardig behandeld terwijl ik ervan overtuigd was dat juist ík rationeel en verantwoordelijk handelde?
Dat is veel moeilijker.
En dus ontstaat misschien de eenvoudigste menselijke oplossing: zwijgen.
Het onderwerp verdwijnt. De stelligheid wordt vergeten. De conflicten worden niet meer benoemd. En degenen die destijds vragen stelden, krijgen zelden achteraf te horen dat hun twijfel misschien toch niet zo krankzinnig was.
Misschien is dat het interessantste vervolg op Desmets analyse.
Als angst en groepsvorming kunnen verklaren waarom mensen zich tijdens een crisis collectief op een bepaalde manier gedragen, welke psychologie verklaart dan de stilte daarna?
Misschien is het geen geheugenverlies.
Misschien is het zelfbescherming.
Want een mens zegt gemakkelijker dat “de omstandigheden toen anders waren” dan:
Ik was bang.
Ik liet me meeslepen.
Ik was te zeker van mijn zaak.
En misschien heb ik anderen daardoor tekortgedaan.
Het merkwaardigste verschijnsel van de coronajaren is daarom misschien niet hoe snel miljoenen mensen tegelijkertijd bang konden worden.
Het is hoe snel diezelfde periode daarna uit het gesprek verdween.
De angst was collectief.
De gehoorzaamheid was collectief.
Maar de zelfreflectie?
Die blijkt opvallend schaars.
Nederland wordt geregeerd door Frank van Gool, Menno Witteveen en Maarten Koopman met hun hulpjes Klaas Dijkhoff en Gert-Jan Segers, die ontdekt hebben dat ze buiten de politiek machtiger zijn dan erbinnen. Deze mensen trekken aan de touwtjes van de marionet Rob Jetten.
Als kijker kun je de tv uitzetten. Maar dat neemt niet weg dat je blijft betalen. Dat je blijft zien hoe politieke vriendjes elkaar NPO-baantjes toeschuiven. En hoe het noemen van hun namen tot tut-tut-interrupties leidt.
@Martinbosma_pvv terecht geërgerd:
Ieder woord is raak: “De mislukte migratiepolitiek is de hoofdleverancier van polarisatie. Acute voorbeelden zijn de voorzieningen die statushouders wel krijgen en daklozen en woningzoekenden niet. Gevaarlijke willekeur, exorbitante geldverspilling via dwangsommen en ongelijke behandeling zijn schering en inslag in de migratiepolitiek, waarbij de inwoners van Nederland voortdurend de dupe zijn, alsof hun belangen niet meetellen.”
Geweldig stuk van Leon de Winter 👇
Het vasthouden aan klimaatdoelen (inclusief stikstofproblematiek en opheffen van landbouwgronden) beoogt iets heel anders. De vrijheid staat op het spel
Het uiteindelijke doel is totale controle 🎯
@superjan Helaas geen vraag over de 40 MIljard schuld die ze buiten de staatsschuld heeft gehouden en vanaf volgend jaar terugbetaald moet worden.
https://t.co/j8mJcFKku3
Jetten blijkt te kunnen opereren als een Kaagiaanse intrigant. Niks frisheid. Niks optimisme. Het is politiek van eergisteren 🎯
Heerlijk raak stuk van @nausicaamarbe
Het klimaat is het ultieme wapen voor marxisten en hun D66-achtige adepten. We maken onze samenleving ondergeschikt aan een nepprobleem
Zeer goed stuk van Leon de Winter 🎯 #verkiezingen2025 👇