Müsaadenizle, hem bir biyolog hem de 7 yaşımdan beri çeşitli dövüş disiplinlerinde yoğrulmuş biri olarak, şu ilaçlı bodycilerin basık Şahin modifiyesinden hallice kaslarına güvenip dövüşçü edasıyla ahkâm kesmelerine iki kelam etmek istiyorum.
Öncelikle şunu ayıralım: Bodybuilding bir performans sporu değil, bir görsellik sanatıdır. Kaslarınız büyük olabilir ama içinde dolaşan kılcal damar yoğunluğu, bir dövüşçüye kıyasla çok daha düşüktür. Nefes nefese kalırsınız, iki komboda laktik asit sizi sel gibi yutar. Çünkü hipertrofik kas, daha fazla oksijen talep eder ama bu oksijeni verimli kullanamaz; daha çabuk tükenir.
“Kas = Güç” denklemi dövüşte çalışmaz.
Çünkü dövüş, sadece kuvvet değil; oksijen tüketimi, hız, koordinasyon, çeviklik, denge ve dayanıklılığın toplamıdır.
Yani mesele dövüşte “güçlü olmak” değil, doğru zamanda, doğru yere, doğru teknikle o gücü aktarmaktır. Vücut geliştiriciler 50 santim kollarıyla övünürken, dövüşçüler nefesi, gardı, zamanlamayı konuşur.
Bodybuilding kasları, hacim için şişirilmiş hipertrofik kaslardır.
Bu kaslar:
– Birim hacimde daha az mitokondri içerir (yani aerobik enerji üretimi sınırlıdır),
– Kılcal damar yoğunluğu düşüktür (oksijen ve besin taşınımı zayıflar),
– Tip IIx (hızlı, anaerobik) kas lifleri baskındır; bu lifler yüksek güç üretir ama çabuk yorulur ve laktik asit birikimi fazladır.
– Mobiliteyi sınırlar (eklem hareket açıklığı daralabilir).
Kısaca: O iri kaslar dövüşte değil, aynada çalışır.
Bir dövüşçü ise kaslarını verimli kullanmak için eğitilir. Çünkü dövüş, estetik değil, ekonomik hareket sanatıdır. Mesele güzel görünmek değil; ayağının altını canlı tutmak, yumruğu yemeden sıyrılmak, açıyı yakaladığında nokta atışı yapmaktır.
Ve evet, 50 kiloluk bir dövüşçü, 90 kiloluk bir “kas yığını”nı ringde patates edebilir. Çünkü dövüş kas hacmiyle değil, sinir sistemiyle yapılır.
Bu gibi yüksek hız ve refleks gerektiren durumlarda, yanıtlar çoğu zaman beyni bypass ederek doğrudan omurilikte işlenir. Buna spinal refleks ya da omurilik refleksi denir. Yani sinyal beyne uğramadan omurilikte işlenir ve kaslara komut verilir. Teknik, binlerce tekrar sonucu hareket hafızasına kazınmıştır.
Duruşun, gardın, kaçış açın, kontra vuruşun hepsi refleksif düzeyde, otomatik olarak gerçekleşir.
Senin triceps’in ne kadar büyük olursa olsun, gözün o yumruğu göremedikten sonra, ya da görüp de sinir sistemin ona zamanında yanıt veremedikten sonra, o kas sadece gereksiz oksijen tüketen bir ağırlıktır.
Elbette o cüsseyle, o damarlı vücutla, spor salonundan çıkınca mahalleye kasıla kasıla girersin, iki beden küçük giyinip karı kıza hava da atarsın.
Ama her idman çıkışı kafası, kolları, bacakları şiş, böbreği zonklayan biz dövüşçüler, sizin içinizdeki o küçük kediciğin miyavlamasını çok uzaklardan duyarız.
Fit kalmak, sağlıklı yaşamak, estetik bir vücut inşa etmek saygıyı hak eder.
Ama kendine at ilacı basıp, aynadaki gövdesine narsistik duygular besledikten sonra, dövüşçüleri küçümseyenlere gelince…
Orada devreye cehalet de değil, safi halüsinasyon giriyor…