Kurtulmam için harekete geçmem gereken vakit, çoktan geçti…
Bu fani, rüyaları arasından güneşe hasret olanı seçti.
Mevcut durumuma kelimeler kifayetsiz kalıyor,
Lanet olası toprak bedenimi çağırmıyor.
Zihnimde kurulan mahkemede yargıç da benim sanık da,
Kendi infazımı izliyorum her gece bu şafakta.
Konuşsam dağlar devrilir, sussam içim çürür,
Gençliğim bir yaprak gibi rüzgarda savrulup yürür.
Söylemim belli ki isyan diye anılacak,
Benim durumuma düşen elbet aklını kaçıracak
Ufak bir ilgi gören seviliyorum sanacak;
En kötüsü de dostumuz olan güneş sırtımızı yakacak…
Sevdiğim, kemençede titretiyorken yayı,
Bülbül sustu, unuttu o eski ağlamayı.
Öyle sandım ki gökte kızıllık sardı ayı,
Bir tek seninle sevdim gündüzü karalamayı.