مستند دیماه (منوتو) را دیدم. هر ۴ قسمتش را.
در کنار تمام غمها، خشم و عصبانیتها، افسوس و فغانها و سایر احساساتی که با دیدن ویدئوها در وجود آدم شکل میگیره، چیزی که با لحظهلحظهی ویدئوها در ذهنم میچرخید این بود که چه مردمی داریم. چه مردم زیبا و غرورآفرینی داریم.
چقدر بزرگوار و شریفند این ملت. یکنفر و دو نفر، نه. آدمهای خاص و شناختهشده، نه. در یک شهر و دو شهر، نه. تمام مردم، در تمام صحنهها، در تمام شهر و روستاهای کشور. همگی انگار از دل اساطیر بیرون آمدهاند. شجاع، شریف، وطندوست، مردمدار و مردمدوست، آزادیخواه، مصمم، و ایستاده با دست خالی در برابر اهریمنِ تا دندان مسلح.
چطور همچین چیزی ممکنه؟ اونهم بعد از ۴۸سال نکبت رژیم ملاها!
نمیخوام احساساتی حرف بزنم. از صمیم قلبم میگویم؛
سر تعظیم فرود میارم در برابرتون مردم. دوستتون دارم، و افتخار میکنم که هموطنتون هستم❤️
پاینده ایران و ایرانی، و #جاویدشاه
ایسان اسلامی ادم نرمالی نیست که با یه جاوید شاه گفتنش اکلیلی بشید. همین چند وقت پیش به "برادرهای بسیجی و سپاهی" عزیزش خسته نباشید گفت.
دو روز دیگه بدتر از علی کریمی جفتک انداخت شوکه نشید.