la urgencia millennial de borrar todas las redes, regresar a un celular con teclado o teléfono de casa, cámara fotográfica instantánea, ipod o walkman y una vida más lenta como en los 90s
Ούτε σχέση μπορούμε να έχουμε. Ούτε παντρεμένες να είμαστε. Ούτε το σπίτι μας να νοικιάσουμε. Κάθε φορά αλλάζει ο δράστης και η αφορμή. Το θύμα παραμένει γυναίκα. Και η κοινωνία συνεχίζει να ρωτάει "ποιός ξέρει τί του έκανε;" αντί να ρωτάει "γιατί να αποφασίζουν αν θα ζήσουμε;"
Όταν ο αρχιεπίσκοπος έχει μεγαλύτερο μισθό από τον καθηγητή πανεπιστημίου και τον διευθυντή γιατρό νοσοκομείου τότε η χώρα δεν έχει καμία τύχη να πάει πουθενά .
Μεγάλη ψυχοθεραπεία σου προσφέρει το κράτος, σε περίοδο πένθους.Το ζήσαμε σε όλες της κηδείες και τώρα στην μητέρα μου.Την επόμενη αρχίζει το τρέξιμο με τα χαρτιά και ξεχνάς τα πάντα.
Υπάρχει κανένα άλλο κράτος εντός των συνόρων της ΕΕ στο οποίο 3 η ώρα το μεσημέρι σε καλεί ένα άγνωστο άτομο για να σου πει "Είμαι ο Τάκης από τη Nova;" Το έχω σοβαρή απορία.
Anneler dışarı çıkmadan günler önce her şeyi ayarlamak zorunda o günün yemeği çocukların aktivitesini bile; Babalar ise sadece çıkmak ister ve çıkar.
Aynı özgürlük, ama yük hep tek tarafta.
A therapist once said: If you isolate yourself when you’re overwhelmed,
you probably learned early on that no one was coming to help you. So you stopped asking and started handling everything alone.
Now even when support is there, your first instinct is still to disappear.
Τηλεφωνεί γονιός:
«Γιατί βγάλατε το παιδί μου έξω;»
«Γιατί δεν σταματούσε να μιλάει.»
«Του είπατε να σταματήσει;»
«Πέντε φορές.»
«Μήπως του φωνάξατε, μπροστά στη τάξη;»
Και εκεί κατάλαβα:
Δεν με ρωτούσε τι έγινε.
Με ρωτούσε αν έκανα λάθος.
Δεν ήθελε εξηγήσεις.
Ήθελε ένοχο.
Και ο ένοχος έπρεπε να είμαι εγώ, όχι το παιδί του.