روایت جاویدنامان #آبان۹۸
جاویدنام: #محسن_محمدپور
من محسنم؛ هفده سالم بود. هنوز خیلی چیزها مانده بود که تجربه کنم، خیلی جاها که بروم و خیلی آرزوها که به آنها برسم.
صبحها که راهی کار میشدم، میدانستم قرار است یک روز دیگر را میان آجر و سیمان و گردوخاک بگذرانم. بعد از درس، سرِ ساختمان کار میکردم؛ کنار اوستا و کارگرهایی که هرکدام قصهای برای خودشان داشتند.
دستهایم بوی کار میداد، لباسهایم خاک�� میشد و خستگی گاهی تا خانه همراهم میآمد. اما زندگی همین بود؛ باید تلاش میکردم، باید کمکحال خانواده میبودم و خرج درس و زندگی را جور میکردم.
سرِ ساختمان گاهی آهنگ عربی میخواندم. شاید صدایم میان صدای ابزارها گم میشد، اما برای لحظهای فضای کار را عوض میکرد. من هم مثل هر نوجوان دیگری دنیای خودم را داشتم؛ فوتبال، رفاقت، خنده و آرزوهایی که هنوز فرصت نکرده بودم برایشان برنامه بریزم.
در خرمشهر، زندگی برای خانوادهام آسان نبود. من هم زودتر از آنچه باید، با سختیهای بزرگترها آشنا شده بودم. روزها کار میکردم و شبها خستگی یک روز دیگر را به خانه میبردم.
اما آبان ۹۸ از راه رسید.
بیستوپنجم آبان، در حوالی خیابان حافظ و فلکه دروازه خرمشهر، در جریان اعتراضات، محسن بهشدت مجروح شد. او را به بیمارستان ولیعصر رساندند. به کما رفت و چهار روز ��عد، در بیستونهم آبان، زندگی کوتاهش به پایان رسید.
محسن هفده سال داشت؛ همان پسری که روزی کنار اوستا کار میکرد، آهنگ عربی میخواند، فوتبال دوست داشت و با دستهای خاکآلود برای آیندهاش زحمت میکشید.
و حالا از آن همه روزمرگی، از آن آوازها و خندهها، خاطرهای مانده و نامی که نباید فراموش شود:
محسن محمدپور منیعات؛ نوجوانی که هنوز هزاران فردای نزیسته داشت.
يا يمّه وين أروح وصوتك بعده بقلبي
راحوا شباب العمر، وبقت حسرتهم بدربي 🖤🥀