Σταματάνε η άλλοι τον αγώνα ποδοσφαίρου στο μουντιαλ για να ενυδατωθούν με 25 βαθμούς κελσίου. Εμείς παιζαμε μπάσκετ στην Καλλιθέα μέσα σε λαμαρινα με 47 βαθμούς και ο προπονητής για ενυδάτωση με έφτυνε στα μουτρα επειδή έχασα δυο τριποντα
Πάνω στο «τεμπέληδες αριστεροί» χτίσατε όλη σας τη λάσπη, όλη σας την αλητεία, κρατικοδίαιτα κομματόσκυλα της μετεμφυλιακής Δεξιάς του ‘50.
Πάνω σε αυτή τη λάσπη οικοδομήσατε την «Αριστεία του διεφθαρμένου γόνου», διχάσατε την κοινωνία, ονομάσατε άπλυτο το πλυμένο, αμόρφωτο (ή μήπως αμμόρφωτο) το μορφωμένο, φτιάξατε το κατάλληλο σκηνικό για να καλύψετε μία ολόκληρη πολιτική βιομηχανία ρουσφετιού, μίζας και πολιτικής δολοφονίας των αντιπάλων σας.
Ο Λαζαρίδης είναι γυμνός γιατί ο Μητσοτάκης είναι γυμνός. Ο Λαζαρίδης είναι ακόμα στη θέση του γιατί «ένοχος ένοχον ου ποιεί».
Αξιοθρήνητα ανθρωπάκια, που δεν καταφέρατε ούτε σε μία δημόσια σχολή με ελάχιστα μόρια να μπείτε. Που ονομάσατε από κόμπλεξ την ανικανότητά σας «προσωπική επιλογή». Που φύγατε στο εξωτερικό με τις δωρεές του μπαμπά ή πήγατε στα εγχώρια «κολέγια» του κ@λου.
Που μπήκατε και α και ου στην ΟΝΝΕΔ και στον κομματικό σωλήνα για να ανεβείτε σκαλί σκαλί στους πάνω ορόφους αυτής της συμμορίας και να κουνάτε ύστερα το δάχτυλο: «Εμείς που σποφοιτήσαΜε από δημόσιο πανεπιστήμιο».
Ψεύτες απέναντι στον καθρέφτη σας, ανίκανοι να αντικρίσετε τον ίδιο τον εαυτό σας. Αντι να πείτε «ναι, ρε γαμώτο, δεν μπόρεσα να σπουδάσω, δεν μπόρεσα να μπω σε ΑΕΙ, αλλά προσπάθησα, κόπιασα, αγωνίστηκα και κατάφερα αυτό στη ζωή μου, κι αυτό, και το άλλο και κρίνετέ με συνολικά».
Αλλά αν λέγατε στον εαυτό σας την αλήθεια, θα έπρεπε και να πολιτευτείτε με την αλήθεια. Κι η αλήθεια δε χωράει ούτε περικεφαλαίες, ούτε χορό πάνω στις στάχτες, ουτε υποκλοπές των συνεργατών σου, ούτε Φεράρι των αχρήστων, ούτε Πόρσε των κομματόσκυλων.
Η αλήθεια δε χωράει ούτε Μητσοτάκηδες ούτε Λαζαρίδηδες, γιατί αυτοί οι δύο είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος - η πτυχιωμένη εκδοχή και η απτυχίωτη. Γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο για τον Μητσοτάκη να διώξει τον Λαζαρίδη. Γιατί είναι σαν να διώχνει τον μισό του εαυτό.
Αν δεν είχατε κάνει τόσο κακό αυτά τα επτά χρόνια στη χώρα, θα λέγαμε ότι είστε απλώς αξιολύπητοι. Και θα σας λυπόμασταν τόσο πολύ εμείς οι αριστεροί των δύο και τριών πτυχίων, που ίσως και να σας δίναμε το ένα.
Να νιώθατε λίγο τη χαρά που ονειρεύεστε. Να πιάσετε ένα κανονικό χαρτί στα χέρια, να δείτε πώς είναι τελοσπάντων αυτή η Αριστεία, την οποία σας έβαλαν να διαφημίζετε χωρίς να την έχετε συναντήσει ποτέ.
Αχ, αγαπημένοι. Δεν ξεπουλάμε όλοι τη συνείδησή μας επειδή αυτό κάνουν κάποιοι.
Πρόπερσι «ανακάλυψαν» πού δουλεύω οι φανατικοί της μίας πλευράς. Τώρα το «ανακάλυψαν» οι φανατικοί της άλλης.
Είμαι στα μουσικά ραδιόφ��να και σε πολιτιστικά θέματα του ομίλου ΣΚΑΪ από το 2022.
Μαγκιά τους που σεβάστηκαν αυτό που είμαι χωρίς ποτέ να με λογοκρίνουν.
Μαγκιά μου που δεν άλλαξα στιγμή θέση απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη και δεν αυτολογοκρίθηκα.
Εκεί ήμουν όταν στήριζα τον Τσίπρα κόντρα στον Μητσοτάκη στις διπλές εθνικές εκλογές του 2023.
Εκεί ήμουν όταν στήριζα τον Κασσελάκη κόντρα στον Μητσοτάκη στις ευρωεκλογές του 2024.
Εκεί είμαι και σήμερα που περιμένω και πασχίζω όπως όλος ο προοδευτικός κόσμος να φύγει αυτός ο εξαετής ζόφος από τη χώρα.
Τι; Περιμένετε ξαφνικά να λέω άλλα;
Είμαστε κάποιοι άνθρωποι που τα σωστά μας είναι σωστά μας, τα λάθη μας είναι λάθη μας - αλλά είναι ΔΙΚΑ ΜΑΣ. Δεν υπαγορεύονται.
Δε με ξέρετε, δε σας παρεξηγώ. Το DNA μου πάει πολύ βαθιά. Ως τον θείο μου που πέρασε τη μισή του ζωή στις φυλακές και τις εξορίες. Ως τον πατέρα μου που, ενώ αισθανόταν ενοχλήσεις, πήρε το τρένο Μαρούσι - Ομόνοια, κατέβηκε στη συγκέντρωση για την Παλαιστίνη (1/9/1995) και την ίδια νύχτα πέθανε. Γιατί ήταν ΤΟ ΧΡΕΟΣ του. Τι είμαι εγώ μπροστά τους; Τίποτα. Ελάχιστος. Το μόνο μου θάρρος, να λέω τη γνώμη μου χωρίς φόβο.
ΥΓ:
Με συγχωρείτε για την αυτοαναφορικότητά όταν γύρω μας βράζει ο τόπος, αλλά έχω φάει πολύ σκ@τό τώρα από αυτούς, πριν από τους άλλου��, και διαχρονικά από την αμειβόμενη με κρατικό χρήμα Ομάδα Αλήθειας. Δε φοβάμαι τις αγέλες. Αιφνιδιάζομαι από τη δύναμη του μίσους, στεναχωριέμαι, πληγώνομαι, αλλά δε φοβάμαι.
@Nikosmoraitis Κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Οι πολίτες δεν θέλουν εξάλειψη της διαφθοράς, θέλουν περισσότερες ευκαιρίες να συμμετέχουν σ΄ αυτή. Δεν θέλουν ευνομία, θέλουν ανοχή της δικής τους ανομίας.
* Δυστυχώς το είπε ο Τζήμερος
Ο καθένας κοιτάει την πάρτη του...
Οι δυο Ελλαδες.
Η 1η: Νυχού με ενεχυροδανειστήριο, οδηγει λιαρδα την Porsche της με 160Km, μετα απο γυρα στα μπουζουξιδικα, παρεα με τσολια της... showbiz, τραυματιζει δυο νεους, τους παραταει αιμοφυρτους και εξαφανιζεται.
Η 2η: Δυο νεοι του brain drain που ηρθαν να δουν τους δικους τους, παραλιγο νεκροι, εγκαταλελειμμένοι απο τη νεοπλουτη "κυρια" στο οδοστρωμα. Δεν ενδιαφερθηκε να δει ουτε καν αν ειναι νεκροι. Να καλεσει ενα ασθενοφορο.
Η νυχου με την Porsche, η Ποπαρα του ΟΠΕΚΕΠΕ (συντονιστρια της ΝΔ ευρωπαικών πορων) με τη Ferrari, ειναι η εικονα που πρέπει να σβησουμε. Να τσακισουμε αυτους τους τυπους της 1ης Ελλαδας. Να φτυσουμε καταμουτρα αυτα τα τσολια.
Αυτό που δεν θα συγχωρήσει ποτέ ο μέσος Έλληνας στον Τσίπρα, είναι που με την πρόσκρουση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στον τοίχο της παγκόσμιας τοκογλυφίας και την τραγική έκβασή του, συνειδητοποίησε πού βρίσκεται ακριβώς η Ελλάδα: Στη θέση του υπηρέτη καρπαζοεισπράκτορα, που ο ρόλος του είναι να πληρώνε�� ακόμα και τα χρέη άλλων.
Η ακαριαία αποκάλυψη αυτής του της ασχήμιας, δεν θα συγχωρεθεί ποτέ, καθώς όλοι οι πολιτικοί προτιμούν πάντα να εξαπατούν τους κατοίκους αυτής της χώρας, πως η Ελλάδα είναι το κέντρο του σύμπαντος ή κάποιου είδους σοβαρός παίχτης στην παγκόσμια σκακιέρα με την εκπληκτική γεωπολιτική της θέση, τον Πολιτισμό της και άλλα τέτοια παραμύθια της Χαλιμάς.
Ποτέ δεν θα του συγχωρέσουν που γύρισε τον καθρέφτη μέσα στη χώρα και είδαν όλοι πόσο υπηρέτες είναι, εξαιτίας αυτών που ψηφίζουν.
Μετά τον Τσίπρα, επέλεξαν όποιον τους εξαπατούσε περισσότερο, για να καλύψουν το χαμένο έδαφος του αυτοεξευτελισμού τους.
Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε καθημερινά:
Και στο μίσος τους προς αυτόν που τους φανέρωσε ποιοι ακριβώς είναι, και στην λατρεία αυτού που τους δουλεύει ψιλό γαζί, που τους κοροϊδεύει μπροστά στα μάτια τους, καθιστώντας τους ανθρώπινο ανάχωμα στον προσωπικό και οικογενειακό πλουτισμό του.
Με αγώνες, συλλήψεις, πολύ ξύλο, φτώχεια, πλούτη, αλκοόλ, ζάρια, έρωτες, πάθη κ μια δωρική φωνή, τραγούδησε τον πόνο ενός ολόκληρου λαού, που προσπαθούσε να επουλώσει τα τραύματά του. Μία φωνή που αποτελεί κομμάτι της ελληνικής μουσικής ιστορίας κ θα ηχεί διαχρονικά…
Καλό βράδυ
δεν την ενδιέφεραν, γιατί εξακριβωμένα τα μοίραζε σε όσους δεν είχαν…
Ή Σωτηρία Μπέλλου, ή «ιδιότροπη» κ «αθυρόστομη» έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα το 1997.
.Η ίδια έζησε αντισυμβατικά μ ένα τρόπο σύμφωνο με τις αρχές της, που όμως είχε τεράστιο κόστος. ⬇️
ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ:Μια ζωή στα ζάρια…
⬇️
Η τελευταία ρεμπέτισσα του ελληνικού τραγουδιού, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1921 στο χωριό Δροσιά (Χάλια), της Χαλκίδας. Επειδή οι γονείς της είχαν μπακάλ��κο κ δούλευαν πολλές ώρες, την άφησαν στη γιαγιά κ τον παππού της, που ήταν ιερέας⬇️
έκανε μερικές σπασμωδικές κινήσεις. Ο λοχίας πυροβόλησε ξανά, αυτή τη φορά στο κεφάλι. Το αριστερό πόδι έμεινε ακίνητο.
Από το βιβλίο του ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ «Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ» Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ
1https://logomnimon.wordpress.com/ι-δραγουμησ/
πέντε έως έξι τραύματα εκ των όπισθεν» θα έγραφε στην έκθεσή του ένας νεαρός ανθυπίατρος που θα εξέταζε πρώτος το κουφάρι του όταν το μετέφεραν στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Όταν ο λοχίας πλησίασε, πάνω απ’ το πεσμένο κορμί, ο Δραγούμης ζούσε ακόμα. Το αριστερό του πόδι, μονάχα,
Ήταν 31 Ιουλίου 1920…
«Εμείς περιμέναμε το τραμ και ένας άνθρωπος περίμενε το θάνατο»
Απ’ τη γωνία της οδού Παπαδιαμαντοπούλου, ο ��ώσος ακόλουθος παρακολουθούσε σαστισμένος τη σκηνή:
«Είδα τους στρατιώτες να στήνουν τον άνθρωπο με το άσπρο κοστούμι μπροστά σ’ έναν τοίχο. Ύστερα