كاش يه روز صبح بيدار شيم ببينيم هر چي ديديم خواب بوده و هممون دايناسوريم 🦕🦖مدافع حقوق پریایی دریایی و اسبهای تکشاخ🦄🧜🏻♀️طرفدار انقراض نوع بشر🦍دایرکت⛔️
دیو صورتِ بدسیرت، راست راست تو دوربین نگاه میکنه و هزاران هزار جان عزیز که #جاویدشاه رو فریاد زدند و خونشون رو ضامن آزادی ایران کردند به هیچ میگیره و میگه:
“سلطنتطلبا اصلا وجود خارجی ندارن��.”
همینقدر هزارپدر و نفهم و پلشت!
این قصهٰ تکراری روشنفکر(صاحب تاریک ترین افکار) گهِ ایرانی بوده و هست!
#پاينده_ایران
کشورهای منطقه موشک و پهپاد جا را تحمل میکنند، اما از سقوطش وحشت دارند
چرا؟ چون جا فرسوده و مهارشده، برایشان امنتر از ��ازگشت ایران سکولار و ملیگرا به رهبری #شاهزاده_رضاپهلوی است
آنها میدانند که ایران مقتدر و همپیمان اسرائیل، جایی برای عرضاندام آنها در آینده منطقه نمیگذارد
شش ��اه پیش، در چنین شبی، تهران در تاریکی فرو رفت. سراسر ایران در تاریکی فرو رفت. اما حتی آن تاریکی نیز نتوانست میلیونها ایرانی را در خانههایشان نگه دارد.
۱۸ و ۱۹ دیماه تنها دو شب برای اعتراض نبود. شبهایی بودند که سکوت ایران شکست. میلیونها نفر به خیابانها آمدند، میدانها را پر کردند و بر بام خانههایشان ایستادند، اما رژیم با گلوله به آنان پاسخ داد. در آن چهلوهشت ساعت، دهها هزار تن از هممیهنانم جان خود را از دست دادند. از آن روز تا این لحظه نیز دهها هزار نفر دیگر بازداشت، شکنجه یا به مرگ محکوم شدهاند.
آنان مصمم و با شهامت به خیابان آمدند. من هر روز به آنان میاندیشم. در آن دو شب، هممیهنانی را از دست دادم که هرگز فرصت دیدارشان را نخواهم یافت. برای من عدد ۴۰ هزار هرگز یک آمار نیست. هر بار که آن را میشنوم پسری را میبینم که دیگر هرگز به آغوش مادرش بازنگشت. دختری را میبینم که همیشه جای او بر سر سفره خانوادهاش خالی خواهد ماند. هر یک از آنان را چون فرزند، برادر یا خواهر خود میدانم و سنگینی بار نام تکتک آنان را بر دوش خود احساس میکنم. اما هر هفته که با خانوادههای جانباختگان دیدار میکنم، اراده ملتم برای ادامه این راه استوارتر میشود. فرزندان آنان بیهوده جان ندادند. آنان برای آزادی جان دادند، و با سربلندی جان دادند.
تاریخ فداکاری این زنان و مردان را از یاد نخواهد برد، و من نیز نخواهم گذاشت نام و راه آنان فراموش شود. همانگونه که مقاومتگران اروپای اشغالشده در برابر استبداد ایستادند و همانگونه که انقلابیون آم��یکا برای آزادی جنگیدند، فرزندان ایران نیز ایستادگی کردند. اما شجاعت آنان، ویژگی دیگری داشت. آنان نه ارتشی داشتند، نه پشتیبانی هوایی، و نه هیچ پشتوانهای جز باور به آرمانی که برای آن برخاسته بودند. با اینهمه، ایستادند. ملتی یکپارچه تصمیم گرفت در کنار یکدیگر در برابر گلولهها بایستد، نه آنکه حتی یک روز دیگر در ترس زندگی کند. مردان و زنان ۱۸ و ۱۹ دیماه در تاریخ ایران بهعنوان نسلی جاودانه خواهند ماند که مرگِ آزاد و سرافراز را بر زندگیِ در زنجیر و زانوزده ترجیح داد.
من تنها این را به جامعه جهانی میگویم: اجازه ندهید آنچه در اتاقهای مذاکره در ژنو یا اسلامآبا�� رقم میخورد، حقیقت آنچه را در خیابانهای تهران، مشهد و کرمانشاه رخ داد، به فراموشی بسپارد. آنان برای آزادی جان دادند و با آزادی ایران، تنگه هرمز گشوده خواهد شد، تهدید هستهای پایان خواهد یافت و ما به صلح واقعی دست خواهیم یافت.
به هممیهنانم گفتهام آنچه شما در ۱۸ و ۱۹ دیماه آغاز کردید، مسیری بازگشتناپذیر است. ما با هم جایگاه شایسته کشورمان در جهان را بازپس خواهیم گرفت، عزت ملی خود را احیا خواهیم کرد و یاد قهرمانانمان را با ساختن ایرانی آزاد زنده نگه خواهیم داشت. اکنون زمان آن است که درنگ کنیم، دوباره نیرو بگیریم، و بار دیگر خود را وقف پیروزی کنیم.
ما یاد جانباختگان را با به پایان رساندن راهی که آغاز کردند گرامی میداریم. ایران آزاد دیگر یک امید نیست. یک قطعیت است.
و جهان باید بداند که هممیهنان دلیر من تنها برای آزادی خود نمیجنگند، آنان برای صلح و ثبات جهان نیز مبارزه میکنند.
ما را به خاطر بیاور!
ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم.
شور عشق درسینه داشتیم و
پیش از آن که عاشق شویم سینه بر خا�� سوده
مُردیم.
ما را به خاطر بیاور! ما را که سینهسرخانی خنیاگر بودیم
| حمله به کوی دانشگاه تهران، ۱۸ تیر ۱۳۷۸ | عزتالله ابراهیمنژاد |
@bbcpersian دههها رفتار مغرضانه، که کاملا آگاهانه انجام شده، در مورد خاندان اصیل پهلوی، هنوز نتونسته آرومتون کنه؛
ذرهای شرافت کاری ندارید و خودتون اینو بهتر از هر کس دیگهای میدونید.
برای گریه کردن بر جنازهاش،
عراقی آوردند،
حوثی آوردند،
فلسطینی آوردند،
افغانی آوردند،
پاکستانی آوردند.
تنها کسانی که عزادار نبودند،
صاحبان واقعی این سرزمین بودند.
فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی که داده شد، رژیم از همون ساعات ابتداییاش شروع به تهدید کرد و گفت "هرکس بیاد بیرون برخورد میکنیم". ضحاکعلی پیام تهدید داد که "اغتشاشگر را باید سر جایش نشاند".
نیروهای سرکوب رژیم از بامداد ۱۸م "اس��حهبهدست" تو خیابونها موضع گرفتند.
نه از موکب خبری بود و نه از غذا و شربت و وسیله ایابذهاب رایگان و کارت هدیه و رانت و اضافهکار و تشویقی و...
بلااستثناء همگی میدانستیم زد و خورد و سرکوب در راه است (هرچند که حجم و گستردگی جنایتی که رژیم بنا داشت انجام دهد را نمیدانستیم).
بااینحال چی شد؟
دهها میلیون مردم کشور (حقیقتا بیاغراق، دهها میلیون)، زن و مرد، پیر و جوان، مذهبی و لاییک و... در سرتاسر کشور و از تهران و مشهد و اصف��ان گرفته تا کوچکترین و دورافتادهترین روستاهایی که حتی اسمش را هم نشنیده بودیم به خیابانها آمدند. آنهم نه فقط در ۱۸م، بلکه در شب دوم جمعیت حتی از ۱۸م هم بیشتر و مصممتر بود).
ما چنین ملتی هستیم. شجاع و شریف و میهنپرست (در مورد خودم صحبت نمیکنم. هموطنانم را میگویم).
این حقیقتا چیز کمی نیست که دهها میلیون نفر از یک ملت، همصدا و متحد، با علم به تمام خطراتش، "بهخاطر میهن و ملت" با فرمان شاهنشاه به خیابانها بیایند و با دست خالی جلوی کثیفترین و جانیترین حکومت تاریخ سینه سپر کنند. حقیقتا چیز کمی نیست.
ج.ا هرقدر هم که تلاش کند و تبلیغات کند و امکانات حکومتی ��امین کند تا مزدوران پلشتش را به خیابانها بیاورد و پشت تابوت رهبرش بهخط کند، باز هم نمیتواند حقیقت و ماهیتِ ملت ایران را جعل کند و وارونه نشان دهد.
ما چیزی که با چشمان خودمان دیدهایم را هرگز فراموش نمیکنیم.
ما ملتمان را دیدهایم و میشناسیم. جلوههای زیادی از شکوه و بزرگیاش دیدهایم، و آخرینشان هم در ۱۸ و ۱۹ و ۲۰ و ۲۱ دیماه ۱۴۰۴ بود (و همینطور هم در تشییع پیکر دهها هزار جاویدنام وطن).
رژیم ملاها و طرفداران و رسانههایشان شاید دنیا را بتوانند فریب دهند. ما را اما هرگز نمیتوانند.
افسانهی فیکِ اقتدار و حاکمیتشان را شاید بتوانند به احمقها بفروشند. به ما اما نمیتوانند.
تاریخِ این سرزمین را ملتی خواهد نوشت که یکپارچه و یکصدا، شکوه و عزت و رفاه و اقتدار شاهنشاهی پیشیناش را میخواهد و دنبال میکند؛ نه یکمشت مفتخورِ موکبچیِ پرچمگردانِ حاکمبهزورِ اسلحه.
ایران عزیزمان را قطعا از اشغالگرانش پس خواهیم گرفت.
این حکم تاریخ است و ذرهای در آن شک ندارم.
دیر و زود دارد، سوخت و سوز اما خیر.
پاینده ایران، و #جاویدشاه💚🤍❤️🫡
@justchangingun از اینکه اندازه خودم، اندازه یه نفر، سعی میکردم صدای این آدم باشم و چقدر نگرانش بودم، و وقتی آزاد شد چقدر براش خوشحال شدم، نسبت به خودم واقعا حس بدی پیدا کردم.
همهشون به جای اینکه با ج ا بجنگن دارن با شاهزاده میجنگن!
چطوری اینقدر بیهمه چیزید آخه؟!
چپهایی که از ایران متنفر بودند، از ترس سقوط ج.ا «ملیگرا» شدند. کسانی که در عمرشون فوتبال ندیده بودند، بعد از بیانیه شاهزاده ناگهان عاشق سینهچاک «تیم ملی» شدند. حقیرید، عقده پهلوی دارید و این عقده شما رو تبدیل کرده به احمقهای مفید و حیوانات دستآموز برای قاتلان ۴۰ هزار ایرانی.