«مولا علی نخستین سوسیالیست جهان!»
خسرو گلسرخی نام مهمی است، زیرا به گمانم او بهترین نمایندۀ انقلاب ۵۷ بود. اگر بخواهیم تجسم عینی انقلاب ۵۷ را در یک شخص متبلورشده ببینیم، آن شخص «خسرو گلسرخی» است. مناسبترین دریچه برای فهم انقلاب ۵۷ «دریچۀ ایدئولوژی» است. زیرا این انقلاب بدون ایدئولوژی هرگز به پیروزی نمیرسید. نقطۀ اوج آن ایدئولوژی را میتوان در سخنان گلسرخی دید؛ درست جایی که اسلام و مارکسیسم به شکلی بسیار تودهفهم و اسطورهپردازانه پیوند میخورد. همین ایدئولوژی اسطورهمحور و اسطورهپرور بود که نیروی مردمی عظیمی را ایجاد کرد و انقلاب را رقم زد.
کمی به عقبتر برویم: گلسرخی در تیر ماه ۱۳۵۰ در شمارۀ ۷۴ نشریۀ «نگین» مطلبی نوشت با عنوان «شعر در شبهجزیرۀ روشنفکری». این نوشتار او دربارۀ شعر است، اما سطر سطر آن از نوعی «سیاست هنریِ» ایدئولوژیک حکایت دارد و طعم تند مارکسیستی آن با تأکید بر مفهوم «تاریخ» مشخص میشود. گلسرخی میگوید شاعر باید بفهمد «در کجای تاریخ ایستاده» است. در نقد شاعران میگوید: «شاعر را جذبههای آرامش و رفاه بلعیده»؛ «شاعر جا خالی کرده است، او گوشهنشین، حاشیهپرداز و منزوی شده، به متلاشی کردن نقش تاریخی شاعر و حقیقت شعر نشسته است.»
گلسرخی درست همین فردی است که در این چند سطر دیدیم. او شاعری است که از رسالت تاریخی میگوید و در دادگاهش نیز دقیقاً از «جایگاه تاریخی» خود سخن میگوید و این جایگاه را نیز با نظریاتی مارکسیستی و با ارجاع به اسطورههای دینی تعریف میکند.
او در دادگاه میگوید:
«ان الحیاه عقیده والجهاد. سخنم را با گفتهای از مولا حسین، شهید بزرگ خلقهای خاورمیانه آغاز میکنم. من که یک مارکسیست لنینیست هستم، برای نخستین بار عدالت اجتماعی را در مکتب اسلام جستم و آنگاه به سوسیالیسم رسیدم.
من در این دادگاه برای جانم چانه نمیزنم، و حتی برای عمرم. من قطرهای ناچیز از عظمت، از حرمان خلقهای مبارز ایران هستم... از اسلام سخنم را آغاز کردم. اسلام حقیقی در ایران همواره دِین خود را به جنبشهای رهاییبخش ایران پرداخته است... هنگامی که مارکس میگوید: «در یک جامعه طبقاتی، ثروت در سویی انباشته میشود و فقر و گرسنگی و فلاکت در سوی دیگر، در حالی که مولد ثروت طبقه محروم است» و مولا علی میگوید: «قصری بر پا نمیشود، مگر آنکه هزاران نفر فقیر گردند»، نزدیکیهای بسیاری وجود دارد. چنین است که میتوان در این لحظه از تاریخ، از مولا علی به عنوان نخستین سوسیالیست جهان نام برد... زندگی مولا حسین نمودار زندگی اکنونی ماست که جان بر کف، برای خلقهای محروم میهن خود در این دادگاه محاکمه میشویم. او در اقلیت بود و یزید، بارگاه، قشون، حکومت، قدرت داشت. او ایستاد و شهید شد. هر چند یزید گوشهای از تاریخ را اشغال کرد، ولی آنچه که در تداوم تاریخ تکرار شد، راه مولا حسین و پایداری او بود، نه حکومت یزید. آنچه را که خلقها تکرار کردند و میکنند، راه مولا حسین است. بدین گونه است که در یک جامعه مارکسیستی، اسلام حقیقی به عنوان یک روبنا قابل توجیه است و ما نیز چنین اسلامی را، اسلام حسینی و اسلام مولا علی را تأیید میکنیم.» (پایان نقلقول)
گلسرخی دائم از امپریالیسم و استعمار و آمریکا و «دشمنِ نامرئی» سخن میگوید و هر چه میگوید ایدههای مارکسیستی است، اما هم با مهارت ادبی این دیدگاهها را به امامان شیعه پیوند میدهد تا عمقی بیانتها در دل و ذهن شنونده داشته باشد و هم خوب میداند چطور از «نظام آباد»؛ «میدان شوش»، «دروازه غار»، «و پل امامزاده معصوم» شاهد آورد. او و دانشیان در نهایت از این دادگاه علنی استفاده میکنند تا به جای دفاع از خود تندترین و رادیکالترین بیانیههای مارکسیستی و لنینیستی را علیه حکومت قرائت کنند. اما گلسرخی همزمان خود را در جایگاه حسین (ع) مینهد و طبعاً رقیبش را در جایگاه یزید. نکتۀ اصلی نیز در همینجاست! این همان «آمیزهای است که اکسیر انقلاب ۵۷» بود. اسطورههای دینی از ژرفای تاریخ با نظریۀ سیاسیِ مدرنِ مارکسیسم میآمیزد و ادبیاتی مبارزهجویانه را ایجاد میکند که نیروی انفجاری بیحدی داشت.
مهدی تدینی
جمهوری اسلامی ۴۸ ساعت وقت داره به مردم ایران توضیح بده اگر قصد تسلیم شدن نداره، برنامهاش برای دفاع از زیرساختها چی هست؟
باید بیاد در صداوسیما ریز به ریز به مردم توضیح بده: تسلیم نمیشم ولی بجاش این راه و اون راه و این راه را دارم تا از زیرساختهای مملکت دفاع کنم…
"این توییت ربطی به حامیان �� ا ندارد"
نه جنگ طلبم، نه عمر برباد رفته رو گره میزنم به ترس کودکی از صدای بمباران در ایران🖤، که "بزنه من برگردم!"
طرفین معادله دنبال منافع خودشونن ولی ج ا عامل و مسئول وضعیت فعلی کشور است.
دیگه هیچی خوشحالم نمیکنه
این توییت تا پایان جنگ پین میمونه
Iran is not the Islamic Republic.
Iran’s civilian infrastructure belongs to the Iranian people and to the future of a free Iran. The Islamic Republic’s infrastructure is the machinery of repression and terror used to keep that future from becoming reality.
Iran must be protected. The regime must be dismantled.
I ask President Trump and Prime Minister Netanyahu to continue targeting the regime and its apparatus of repression, while sparing the civilian infrastructure Iranians will need to rebuild our country.
With the support of the US and Israel, and above all the sacrifice of Iranian patriots, the hour of Iran’s freedom is at hand.
Long live Iran!
کسی که شاید درخواست رسمیش بتونه ترامپ رو از نابودی فاجعه بار نیروگاه های هسته ای ایران منصرف کنه، رضا پهلویست. حتی اگر ترامپ گوش نده، حداقل شاهز��ده با این حرکت در این برهه خطرناک، میتونه نماینده صدای ملت ایران باشه. برای ایران. ایرانی که بنای زیرساختهاش زمان شاه فقید ریخته شد
Mr. President, @realDonaldTrump
The Islamic Republic is a terrorist regime. It has made one thing brutally clear: the lives of its own people mean nothing to it.
It kills them. Then it demands money from their families to return their bodies.
And if those families dare to grieve, dare to demand justice, they are threatened with gang rape and then arrested.
For years, I have said clearly: the Islamic Republic is not a normal government. It is a terrorist occupying force that will only respond to strength and decisive pressure.
But with the reported 48-hour ultimatum regarding the Strait of Hormuz, I feel a moral and patriotic duty to issue a critical warning:
Targeting Iran’s power plants and civilian infrastructure does not weaken the regime. It punishes the Iranian people.
A nationwide blackout in Iran would hand the regime exactly what it wants, a propaganda victory. The IRGC thrives on blaming foreign enemies for the suffering it has created, redirecting public anger away from itself.
It would also put millions of civilians at risk. Power outages mean hospitals shut down, water systems fail, and ordinary people who are already struggling under extreme economic pressure are pushed further into crisis.
And it would weaken the very people standing up to this regime. A population fighting for basic survival in darkness and desperation has far less capacity to organize, protest, and resist.
If the goal is deterrence or disabling the regime, then the target set must be clear and precise: IRGC command centers, missile infrastructure, and the regime’s security and repression apparatus.
Disable the regime’s war machine, not the lives of the Iranian people.
The Islamic Republic has held Iran hostage for decades. At this critical moment, do not allow it to use our national infrastructure as a shield for its survival.
The objective must be the liberation of Iran, not its destruction.
#Iran💔
@POTUS
As an Iranian university professor who has faced repeated threats from the regime, I urge you: Do NOT target Iran’s energy infrastructure.
It would be a massive gift to the IRGC. They care nothing for Iran or its people: they’ve already massacred thousands. They exploit any U.S. strike to propagandize that “America is the enemy of the Iranian people.”
Please don’t hand the IRGC a huge propaganda victory, and the Iranian people a devastating blow to their daily lives and future.
I wish President Trump knew that Islamic Republic terrorists couldn’t care less about Iran’s power plants or any other infrastructure.
They would even welcome it—they simply don’t care about Iran or the Iranian people.
#IranWar
اردوغان ۳۰۰ کیلومتر دیوار بتنی ساخت تا راهِ پناه را ببندند، اما حقیقتِ این خاک، فراتر از محاسبات آنهاست. با شروع جنگ، مرزها خلوت شد؛ نه از سرِ ترس، بلکه از شوقِ ماندن. ایرانیبودن سعادتی است که با هیچ دیوار و سیمخارداری محصور نمیشود. ما اهلِ پناه بردن به سایهی همسایه نیستیم.
محمدعلی فروغی (ذکاءالملک) در شهریور ۱۳۲۰، وقتی تانکهای شوروی و بریتانیا مثل سیل از دو طرف ریختند تو خاک ایران، نگفت «بیایید تا آخرین قطره خون بجنگیم و خاک وطن رو به گورستان تبدیل کنیم». نه!
با واقع بینی، رضاشاه رو قانع کرد که مقاومت نمایشی و بیفایده رو کنار بذاره. چون میدونست اگر ایران به جبههی جنگ تمامعیار تبدیل بشه، نه فقط ارتش نه چندان نیرومند ایران نابود میشه، بلکه تهران، اصفهان، تبریز، اهواز، راهآهن، پالایشگاهها، مزارع، پلها و حتی نسل آینده ایران خاکستر میشن.
فروغی انتخاب کرد ایران بمونه، حتی اگر برای مدتی زیر چکمهی اشغالگر باشه؛ نه اینکه ایران بسوزه تا غرور یک نفر یا یک رژیم حفظ بشه.
امروز اما بعد از 85 سال ، افرادی در ایران حاکم هستند که درایت ، دورترین واژه از اونها هست.
📐
دیشب آرشیو عکسهام رو ورق میزدم، رسیدم به اینجا.
از این عکسها ۲۰ سال میگذره.
به فتوای خامنهای، دوچرخهسواری بانوان در انظار عمومی جایز نبود و دخترانی بودند که با شجاعت سرپیچی میکردند.
۴۷ سال مردم شما رو تحمل کردند.
@sharghzadeh تحلیل م منطق ابکی.
البته ازشما و دنبال کننده هایتان انتظار بیشتری نمیرود. باورمندان به اسلام که تغییر در تفکر و گرایش را با حکم“ارتداد” پاسخ میدهند، عجیب نیست که تغییر تفکر را درک نکنند.
ضمنا،سمت درست تاریخ درسال۸۸ همان جنبش سبز بود که فکر نکنم مغذ صفر و یک “شیعی” شما درک کند.
ونزوئلا توی یک ساعت جمع شد، کوبا اصلا بهش دست نزدند ولی بیخیال شد ولی آخوند ۱۲ روزه که با شدیدترین حالت ممکن و قویترین تجهیزات افتادند به جونش و هنوز از پسش بر نیومدند.
۱- ما چقدر سالها تلاش کردیم و چقدر خوش خیال بودیم که فکر میکردیم اینها با اصلاحات و انتخابات درست میشن.
۲- گیر چه حکومت خونخواری افتادیم که شبیه هیچ حکومت دیگهای نیست.
۳- صبری و نجابتی که ما داشتیم رو حقیقتا هیچ ملتی نداره، بعید میدونم نصف جنایتهایی که جا با ما کرده رو ونزوئلا و کوبا با مردمش کرده باشند.
۴- ایدئولوژی دینی خطرناکترین دشمن بشریته.
جمهوری اسلامی چه بماند چه نماند (که نخواهد ماند)، تمامی این کشورها از ایران (بخوانید از منابع سرزمین ایران، نه از جیب آخوند باجناقباز) درخواست غرامتهای بسیار سنگین خواهند کرد.
رونوشت به حیواناتی که این روزها با «صواريخ المقاومة» در حال ارضاء شدن هستند.