امروز یکی از دوستهام—دوستی که از مهر ماه سال ۱۳۸۴ دوستم بود—من رو در social media آنفالو کرد و حتی شمارم رو بلاک کرد.
میدونید چرا؟
چون مخالف جنگه.
میگفت: «میدونم آخوند بده… ولی دیگه چاره چیه، باید ساخت.»
من میگفتم وسطباز نباش…
اون مدام از ترس قطعی آب و برق میگفت، از درد مدرسه میناب…
و اینجاست که حرف ما شروع میشه:
وجدان برای ما انتخابی نیست.
ما بچههای میناب رو میبینیم… و درد میکشیم.
اما ما فقط میناب رو نمیبینیم.
ما کشتار دهه ی ۶۰ رو هم میبینیم،
سینما رکس رو همچنین ،
کهریزک، کوی دانشگاه، آبان ۹۸، هواپیمای اوکراینی، خیزش ۱۴۰۱…
و دیگه از همه فجیع تر، دی ماه امسال …
یعنی مگر می شود لحظه ایی ، درد از دست دادن جاوید نام های امسال رو نادیده گرفت !؟
و هزاران جنایت دیگه در این ۴۷ سال….
ما برای همهی اینها غصه میخوریم.
چون وجدان، گزینشی نیست.
سؤال ما اینه:
شما کجا بودید وقتی همهی اینها اتفاق افتاد؟
چرا اون موقع ص��ایی نبود؟
اگر حرف از وجدانه،
پس از همهی این دردها بگید—نه فقط جایی که بهانه میشه.
وگرنه…
از وجدان برای خاموش کردن مبارزه ما استفاده نکنید.
امروز یک دوست ۲۰ ساله رو از دست دادم…
اما در عوض، اینجا همسنگرانی پیدا کردم که ندیده، همشون رو از ته دل دوست دارم. 🫂❤️🩹
به قول اون هم سنگرمون که نوشت : در میهن پرستی باید رادیکال بود.
تا ابد و ابد جاوید شاه ✌🏼
#KingRezaPahlavi