Yushiro 〘 busy 〙

ゆしろ• 鬼滅の刃 | Roleplay TH-EN | DM or MT : okay | Spoiler alert ⚠️❗| Slow Active

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

٭ ⃰⃰ ﹡✴
「𝑇𝑎𝑚𝑎𝑦𝑎-𝑠𝑎𝑚𝑎 𝑖𝑠 𝑏𝑒𝑎𝑢𝑡𝑖𝑓𝑢𝑙 𝑡𝑜𝑑𝑎𝑦 𝑎𝑠 𝑤𝑒𝑙𝑙. . . 」

⇁𝐹𝑒𝑒𝑙 𝑓𝑟𝑒𝑒 𝑡𝑜 𝑡𝑎𝑙𝑘
⇁𝐷𝑚 : 𝑜𝑝𝑒𝑛

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

วันแห่งความโชคร้าย อาถรรพ์วันศุกร์ที่สิบสาม ?

มันก็แค่วันวันหนึ่ง
เป็นมนุษย์นี้ยุ่งยาก เชื่ออะไรกับวันไร้สาระอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ

..... ที่มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ยังไม่นับว่าอับโชคอีกเหรอ

[𝗧𝗮𝗺𝗮𝘆𝗼 • 珠世 (slow) @DR_Tamayo_]

“ โอ๊ะ...สวัสดียามดึกค่ะ ”

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

กลิ่นควันไฟ กลิ่นไหม้จากเพลิงล่องลอยมาตามอากาศ

เรือนพวกเสาหลักเพลิงมันมีใครทำครัวไหม้อีกแล้วเหรอ ?

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

แล้วในเมื่อเมื่อวานบรรยายถ���งความงามในการรดน้ำต้นไม้ของท่านทามา���ยะได้สิบหน้ากระดาษ ในวันนี้เขาต้องเขียนเกี่ยวกับท้วงท่าการเดินลงบันไดของท่านทามาโยะได้เกินสิบหน้าให้ได้ !!!

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

ค่ำคืนยามราตรี กิจวัตรประจำวันในวันนี้ก็เหมือนเช่นเคย
สมุดบันทึกถูกกลางออกพร้อมหมึกและพู่กันตั้งไว้ไกลๆ

วันนี้อีกวันที่เขามานั่งเขียนบันทึกเกี่ยวกับท่านทามาโยะเช่นทุกวัน

[Hashibira Aoba @hsbr_aoba]

“อ-อรุณสวัสดิ์ครับ”

เอ่ยทักทายเสียงเบาพลางมองไปรอบๆ ตัวด้วยท่าทางระแวดระวัง เพราะยังระแวงเรื่องเล่นปลอมตัวอะไรนั่นอยู่

เห็นทุกอย่างยังปกติดีก็เร่งก้าวขายาวๆ รีบไปทำงานทันที

[ɢɪʏᴜ ᴛᴏᴍɪᴏᴋᴀ @Giyu_BotTH]

" ไปจำท่าปราณข้าให้ได้ก่อนแล้วกันนะ "

[𝗥𝗲𝗻𝗴𝗼𝗸𝘂 𝗦𝗲𝗻𝗷𝘂𝗿𝗼 🧹² ( Rest ) @tinyflameSJR]

ความใจดีของท่านพ่อ

ความอบอุ่นของท่านแม่

เมื่อได้สัมผัสน้อยลงก็ค่อยๆถูกม่านหมอกที่เรียกว่ากาลเวลากลืนกินให้จางหายไปช้าๆอย่างน่าใจหาย

ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่ว่านานแค่ไหนก็ยังคงชัดเจนไม่เสื่อมคลาย คือรอยยิ้มและความหวังดีของพี่ชายที่มีให้เขาตั้งแต่เล็กจนโต

↓

[千寿郎• Senjuro 🧹¹ • Rest @__Rksenjuro]

สิ่งเล็กๆที่เป็นครอบครัวแสนสุขในยามวัยเยาว์นั้นหลงเหลือเพียงเสี้ยวความรู้สึกที่เลือนลางในความทรงจำ

ความรัก ความอบอุ่น

ื ครั้งหนึ่งที่ได้รับจากบุคคลทั้งสองท่านที่เป็นบิดามารดา ถึงแม้จะเจือจางไปตามกาล

แต่เขาคงมีพี่ชายที่คอยอยู่ย้ำเพื่อไม่ให้ลืมความรู้สึกเหล่านี้เลือนหายไป

[𝚂𝙷𝙸𝙽𝙾𝙱𝚄 @_ireshell]

ที่จริงแล้วงานมากมายถูกทยอยทำจนสะสางงานส่วนใหญ่ได้ให้มีโอกาสได้แวะเวียนไปเยือนเสาหลักเพลิง

❝ อาระ ข้ายังมาทันอยู่ใช่ไหมคะ? ❞

เสียงนุ่มนวลแฝงความเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะผะแผ่ว

❝ ช่วงนี้ยุ่งจนแทบไม่ได้เจอกันเลยนะคะเนี่ยแต่ว่า สุขสันต์วันเกิดนะคะ ❞

[須磨 𝐒𝐮𝐦𝐚 ♡ @3UZSUMA]

“ เห … วันนี้เป็นวันเกิดของคุณเรนโงคุหรือคะ !! ”

วันครบรอบวันเกิดของเสาหลักเพลิง ผู้เ��็นมิตรสหายของท่านเท็นเง็น

ชะชิดกันมากเลยล่ะ ! เหล่าภรรยาก็พลอยปิติไปด้วยน้า ~

+

[𝗥𝗲𝗻𝗴𝗼𝗸𝘂 𝗦𝗲𝗻𝗷𝘂𝗿𝗼 🧹² ( Rest ) @tinyflameSJR]

เสียงกระทบกันของท่อนฟืนที่ถูกโยนลงพื้นดังขึ้นที่ลานหน้าเรือนของเสาหลักเพลิง

วันนี้เป็นวันสำคัญของพี่ชายที่หนึ่งปีจะหวนมา เซนจูโร่��ึงต้องการให้มันเป็นวันพิเศษกว่าวันไหนๆ

↓

[HIGURUMA HIROMI @HIGURUMA__]

ㅤㅤㅤ
ㅤㅤㅤ
ㅤㅤ" ราตรีสวัสดิ์、วันนี้ฉันจะนอนไวหน่อย .. พวกเธอเองนอนพักกันบ้างล่ะ "

ㅤㅤㅤ

[Rengoku Kyōjurō「煉獄杏寿郎」- Busy @RengokuKJR_bot]

เสียงกระดิ่งลมดังผะแผ่วเมื่อสายลมพัดผ่านเรียกให้คนที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ในห้องๆหนึ่งลืมตาขึ้น

เบื้องหน้าคือสำรับอาหารที่พึ่งทำเสร็จใหม่ๆซึ่งล้วนแล้วมีแต่ของโปรดอย่างข้าวอบมันหวานและกับอยางปลาย่างซึ่งนำมันมาให้คนๆหนึ่งที่อยู่ในห้องแห่งนี้

"มื้อนี้เซ็นจูโร่ทำเองกับม��อเลยครับ!"

+

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

ปากเบ้คว่ำเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เขารั��รู้เจตนาจากคำพูดอสุรีดี แต่เขาไม่ชอบพวกมนุษย์เลย

แต่ก็ไม่อยา��ขัดคำขอของเธอ

" ครับท่านทามาโยะ ผมแค่พูดเล่นเอง เพราะงั้นวางใจเถอะครับว่าผมไม่ได้หมายถึงว่าพวกนั้นเพี้ยน "

แต่เพี้ยนจริงๆ

[𝗧𝗮𝗺𝗮𝘆𝗼 • 珠世 (slow) @DR_Tamayo_]

“ มนุษย์ไม่ใช่พวกเพี้ยนหรอกนะคะ ”

เอ่ยพร้อมวางมือลงบนบ่าของอีกฝ่าย

อนาคตยูชิโร่ต้องทำงานร่วมกับพวกมนุษย์ ถ้ามองมนุษย์แบบนั้นคงทะเลาะกันแน่ ๆ เลย

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

@InariRay " สงสัยเพี้ยนจนสมองกลับไปแล้ว ... "

ได้แต่หรี่ตามองอย่างไม่เข้าใจการกระทำ

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

มนุษย์ ... สิ่งมีชีวิตแสนเปราะบาง อ่อนแอ น่าเวทนา แต่มักทำตัวแปลกประหลาด

ใช่ มนุษย์มักทำตัวแปลกได้ทุกวี่ทุกวัน

" พวกเพี้ยน.... น่าขนลุก "

[Yushiro 〘 busy 〙 @Yushiro_T]

" คะ- ค—ครับ ครับท่านทามาโยะ มีอะไรให้ยูชิโร่ผู้นี้ช่วยเหลือรึเปล่าครับท่านทามาโยะ ?! "

[𝗧𝗮𝗺𝗮𝘆𝗼 • 珠世 (slow) @DR_Tamayo_]

“ ...ยูชิโร่ ”

[𝗥𝗲𝗻𝗴𝗼𝗸𝘂 𝗦𝗲𝗻𝗷𝘂𝗿𝗼 🧹² ( Rest ) @tinyflameSJR]

‘ วันนี้...วันแม่สินะ ’

อาจเพราะเป็นวันหนึ่งที่เปิดโอกาสให้รำลึกถึง เสียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่เหนือศีรษะจึงดังกังวานกว่าวันอื่น

เซนจูโร่นั่งอย่างสงบ เปลือกตาทั้งสองปิดสนิท ด้วยกำลังพยายามนึกถึงใบหน้าของมารดาที่เลือนรางเหลือเกินในห้วงคำนึง

↓