alışılmışın dışına çıkmakta zorlanıyorum,
insan bazen en çok mutlu olduğu yere değil, en çok alıştığı yere ait hissediyor.Canını acıttığını bile bile aynı sokaklardan geçiyor, aynı hislerin içinde kayboluyor.Çünkü bilinmeyen, alışılmış olanın verdiği sahte güven kadar kolay değil
Bazı ayrılıklar "elveda" ile bitmiyor. İnsan bazen her gün biraz daha ayrılıyor, alışkanlıklarından, hayallerinden, birlikte kurduğu gelecekten...Geriye sadece geceleri sessizce canını acıtan anılar kalıyor. En kötüsü de, hâlâ sevmeye devam ederken yabancı olmak.