+++++++++++ Artık başkalarının hayatına yetişmeye çalışırken kendi hayatımda geride kalmak istemiyorum. Ben de kendim için yaşamak, kendi mutluluğuma sevinmek ve en önemlisi, bunu yaparken kendimi yalnız hissetmemek istiyorum.
2024 yılından beri yaklaşık iki yıldır tükenmişlik ve depresyonla mücadele ediyorum. Bu süreçte iyisiyle kötüsüyle ikili ilişkilerimi sürdürmeye çalıştım. Kendi içimde ne yaşarsam yaşayayım, elimden geldiğince sevdiklerimin dertlerine koştum.
+++++++++ Çünkü ben de zorlandım, ben de dağıldım, ben de bazen hiçbir şey yapacak gücü kendimde bulamadım. Buna rağmen sevdiklerimin yanında olmaya çalıştım. Şimdi kendime dönmeyi, kendi hayatımı güzelleştirmeyi ve iyileşmeyi öğreniyorum.
++++++++ Kimseden benim için bir şeyleri çözmesini, beni iyileştirmesini ya da hayatımı kolaylaştırmasını beklemiyorum. Yalnızca bir zamanlar benim onlar için gösterdiğim özenin, samimiyetin ve sevincin birazını kendi hayatımda da hissetmek istiyorum.
+++++++ Sanırım insanı en çok yoran şey, verdiği emeğin karşılığını alamamak değil; en zor zamanlarında bile başkalarını yalnız bırakmamışken, kendi hayatını yeniden kurmaya çalıştığı dönemde yalnız hissetmek.
++++++ göremiyorum. Psikolojik olarak iyileşmeye başlamama, kendim için çaba göstermeme, yeniden hayata karışmama bile kayda değer bir sevinç ya da ilgi gösterilmiyor.
+++++ Onların mutluluklarına ortak oldum, üzüntülerini dinledim, hedeflerine ulaşmaları için yanlarında durdum. Şimdi ise hayatımda güzel şeyler olmaya, ben kendime yeniden sahip çıkmaya başladım; fakat zamanında bütün samimiyetimle desteklediğim insanların çoğundan aynı desteği
++++ Bu benim için küçümsenecek bir gelişme değil; aksine, ne kadar zorlandığımı bilen biri için ne kadar büyük bir yol katettiğimin göstergesi.
Fakat beni asıl düşündüren şey şu: Ben kendi hayatımın en karanlık dönemlerinden geçerken bile çevremdeki insanlara yetişmeye çalıştım.
+++ Yeniden kendim için bir şeyler yapmaya, spor yapmaya, hayatıma ve kendime yatırım yapmaya başladım. İki yıl önce yemek yemek için bile isteksiz olan ben, bugün yavaş yavaş kendime dönüyorum.
++ Kendi içimde kaç parçaya bölündüğümü, kaç kez kendimi bir kenara bırakıp başkalarına yetiştiğimi artık hatırlamıyorum bile. Şimdi ise psikolojik tedavi görüyorum. Bu süreç benim için oldukça sancılı olsa da son üç aydır kendimi daha iyi hissediyorum.
+ Hayatlarındaki en ufak güzel gelişmeye bile sanki kendim yaşamışım gibi sevindim, hedefleri için onları motive ettim, destekledim. Kimi zaman kendim için hiçbir şey yapacak gücü bulamazken başkalarının hayatında bir şeyleri değiştirmelerine yardımcı olmaya çalıştım.