“Bir süre sonra insanlar pek de umrunda olmuyor. Kimseyi değiştirmeye çalışmıyorsun, kimin ne düşündüğünü, kimin ne yaptığını umursamıyorsun, yorulunca kendi kabuğuna çekilip o küçük dünyanda yalnız yaşamayı öğreniyorsun.”
Aniden olmadı, birikti. Yavaş yavaş doldu, sonunda taştı. Bu gün attığım üç beş adım yormadı beni, dün yürüdüğüm kilometrelerce yol nefesimi kesti. Aniden bitmedi bıçakla kesilmedi, birikti. Doldum, taşıyorum artık. Siz sadece taştığımı görebiliyorsunuz. Ben bu gün vazgeçmedim.