yirmili yaşların ortasında birçok insan içten içe yas tutuyor aslında. çocukluğunun gidişine, eski heyecanlarının kaybına ve hayal kurabilen tarafının sessizliğine.
ailecek oturup meyve yemek.. dünya saadeti gerçekten. kapında borçlu yok, hastanede değilsin, sevdiğin herkes karşında rızık tam avcunda.bir evdesin sıcaktasın. rutine şükür şükür şükür..
Bence insanlar eve gelmenin, evlerini toplamanın, güzel bir yemek pişirmenin, duş almanın ve sadece kendi hayatlarına odaklanmanın ne kadar huzur verici olduğunu fark etmiyorlar.
Tahacım canım kardeşim, seni hep anmak için kendime söz verdim, seni hiç unutmadık, ama senin hayata kırgın şekilde aramızdan ayrılmana o kadar üzülüyorum ki..umarım yattığın yerde huzurlusundur..