Mag ik even trots zijn op mijn eigen provincie?
Het was hét nieuws op de jaarvergadering van Veilig Huis Limburg. Limburg is de eerste provincie waar alle lokale besturen zijn ingestapt in het Veilig Huis. Daar ben ik heel erg trots op. Het is een mijlpaal die we echt wel mogen vieren.
Het verbaast me niet dat Limburg als eerste deze mijlpaal bereikt. We zijn ook pioniers in Vlaanderen in het herkennen en erkennen van intrafamiliaal geweld. En dat is meer dan ooit teamwerk. Van parket, politie, OCMW’s, CAW’s, het Vertrouwscentrum Kindermishandeling, allerlei welzijnspartners tot de bezorgde buur die een gezin op weg helpt naar hulp. En vergeef me alstublieft als ik iemand vergeten heb. Samen zijn we het vaccin en het geneesmiddel tegen intrafamiliaal geweld!
Ja, dat zorgt voor stijging in de cijfers. Maar ieder gezin die in die cijfers zit, krijgt hulp. Het zijn cijfers van hoop.
(Foto: Belga)
Altijd dat sfeertje scheppen van "die verwende leerkrachten toch" en "misschien verdienen ze wel te veel". Deze studie is bedoeld als werkinstrument om het lerarentekort tegen te gaan. Wie dit gelekt heeft, wil duidelijk het loopbaanpact ondermijnen. Aan de criticasters: ga zelf eens voor een klas staan en oordeel dan over de 'luxe'. Respect voor leerkrachten. Dat is wat we nodig hebben in deze samenleving.
Ik heb de Alan Turingschool bezocht in Amsterdam. Wat een inzet. En heerlijk hoe ze de leerlingen kennis aanbrengen en enorm inzetten op lezen. Ze liggen niet in een gemakkelijke buurt. Maar op deze school wordt goed lesgeven. Ze werken met een sterk kennisrijk curriculum in een warm-duidelijke omgeving.
Sterke schoolleiding die dat realiseert. Knap!
En ik kreeg een interessant boek, geschreven door directrice Eva Naaijkens (naast me op de foto). Leesvoer voor het weekend! 😃
'Als dochter van een Turks-Koerdische mijnwerker leerde ik Nederlands op school én thuis. We zien dat kinderen die thuis geen Nederlands spreken het minder goed doen en het niveau mee naar beneden halen. Ouders hebben hierin een grote verantwoordelijkheid.' @Zu_Demir#7dag 👇
'We zullen de kelk moeten ledigen tot de bodem qua onderwijsresultaten. Maar we moeten ons niet laten ontmoedigen. De ingeslagen richting is de juiste. Nu moeten we leerkrachten en directies alles laten implementeren. Zij verdienen vertrouwen, ook van ouders.' @Zu_Demir#7dag 👇
'Het is belangrijk dat élk kind een studiekeuze kan maken op basis van zijn talent. Dure schoolfacturen vormen bij sommige technische richtingen een barrière. Denk bv. aan beschermingskledij. We maken hier middelen voor vrij en zorgen ervoor dat de factuur daalt.' @Zu_Demir#7dag
Wat een hartverscheurend nieuws uit Buggenhout.
Mijn gedachten zijn bij alle slachtoffers, hun families en iedereen die van dichtbij betrokken is.
Veel sterkte aan iedereen die hierdoor geraakt wordt. Dank aan de hulpdiensten voor hun inzet ter plaatse.
Voor mij is versterking v vakkennis v leraren (hallo lerarenopleidingen!!) dé sleutel tot verbetering van ons onderwijs. Je kunt niet goed uitleggen wat je zelf niet ten volle begrijpt. Lln voelen dat haarfijn aan. Gebrek aan vakkennis heeft ook impact op klasmanagement.
De beperking van de werkloosheid in de tijd heeft één doel: zoveel mogelijk mensen effectief aan het werk krijgen.
In Vlaanderen kunnen VDAB en onze bemiddelaars mooie cijfers voorleggen. Van wie zijn uitkering tussen 1 januari en 28 februari verloor, is intussen 24% aan de slag. Dat gaat over mensen die al meer dan 20 jaar werkloos waren, maar ook over jongeren die na hun studies nog geen job vonden.
VDAB zal er de komende maanden alles aan doen om op dat elan door te gaan. Met een aanpak die aanklampt én perspectief geeft: wie wil werken, krijgt begeleiding naar werk.
Ook opleidingen naar knelpuntberoepen blijven daarin belangrijk. Bij de beroepsgerichte knelpuntopleidingen is ongeveer 70% na de opleiding aan het werk. Bij zorg- en onderwijsopleidingen is dat zelfs 86%. Dat toont dat gerichte opleiding wel degelijk helpt om mensen duurzaam naar werk te begeleiden.
'Kleuterklassen werden te lang gezien als een verlengde van de kinderopvang. Daar gaan we nu terug het schoolse leven inbrengen. Verder moeten ook ouders een tandje bijsteken. Zo brengt bijvoorbeeld 20% z'n kinderen te laat naar het kleuteronderwijs', zegt @Zu_Demir. #vtmnieuws👇
'De cijfers tonen aan dat kinderen die thuis geen Nederlands spreken slechter scoren. In mijn tijd werd Nederlands er echt ingedrild. Dat was streng, maar daar was niets mis mee. We bieden nu meer ondersteuning voor onze kleuterleerkrachten op dat vlak.' @Zu_Demir#vtmnieuws 👇
Mensen ziek verklaren is mensen ziek maken. We moeten de zuilen nu maar eens gaan zien als wat ze zijn. Zuiver commerciële spelers die opereren onder een aura van maatschappelijk belang.
Een dekmantel heet zoiets.
Wie kan daar van A(rco) tot Z(iekenfondsen) nog in geloven?
Net als bij ieder ander bedrijf die de gemeenschap oplicht, moeten schadevergoedingen geëist worden.
Mijn antwoord aan de brief van @jdceulaer in @demorgen (in eerste comment)
Beste meneer De Ceulaer,
Dank voor uw brief.
Ik lees ze graag, uw brieven. Ze doen me vaak glimlachen in overeenstemming, maken me soms kwaad om zoveel onzin of vervullen me met leedvermaak als de geadresseerde er genadeloos door wordt gesleurd. Dat is wat gemeen. Van u om het te schrijven. Van mij om daar plezier in te vinden. Maar zijn we dat niet allemaal op tijd en stond?
Doorgaans is een brief van u krijgen geen garantie voor een fijne dag. Eerder het tegendeel. Maar deze brief? Uw brief doet me glimlachen in overeenstemming en maakt me tegelijk vreselijk boos. Omdat u gelijk hebt. Hoe hebben we het in godsnaam kunnen doen? Zo experimenteren met onze kinderen?
Ik word nogal vaak verweten dat ik een nostalgisch beeld heb van onderwijs omdat ik het graag heb over de leerkrachten die aan mijn oren trokken als ik Turks praatte op de speelplaats. Daar zit geen nostalgie in. Dat deed pijn.
Het duurde jaren voor ik besefte dat die leerkrachten even goed niet aan mijn oren hadden kunnen trekken. Het had hem of haar volledig koud kunnen laten welke taal dat vreemd wicht, voorbestemd voor snit en naad en 8 kinderen, sprak. Maar het liet hen niet koud. Zoals het die leerkracht niet koud liet dat het PMS me inderdaad naar ‘snit en naad’ wilde sturen ondanks een goed -ik ga eerlijk zijn- heel goed rapport. Hij was degene die mijn vader overtuigde om over te stappen naar Latijn. Er kan heel veel liefde zitten in iemand die aan uw oor trekt en heel veel onverschilligheid in iemand die u knuffelt.
We moeten meer eisen van onze kinderen. De invulboeken waar u naar verwijst, zijn ook voor mij het symbool van de uitverkoop van het onderwijs. Ze hadden mijn kansen als nieuwkomer gedecimeerd om te studeren. En dan gaat het niet om mij. Maar om de vele tienduizenden ‘als mij’ die er vandaag zijn. Eén trek aan hun oor, is 50.000 invulboeken waard. Dat zijn er pakweg 5.000 voor uw standaard Vlaming. Want ook die lijdt er onder.
Ik ga u iets verklappen. Toen ik voor het eerst mijn kabinet binnenstapte met plannen om een boekenverbranding te organiseren, kreeg ik het meest cynische tegenargument te horen. “Minister, invulboeken zijn inderdaad een probleem. Maar u gaat op die manier wel het goedgekeurd businessplan van uitgeverijen in één klap vernietigen. Misschien moet u daar een meerjarenplan van maken. Geef ze tijd”. Daar krijg ik de Koerdische colère van. Een boekverbranding is sindsdien niet goed genoeg. Ik wil veel van die ondingen in het museum als een aanslag op onze jeugd. Om nooit te vergeten. Mag ik u bij deze hiervoor eens uitnodigen? U gaat uw ogen niet geloven.
U schrijft ook dat mijn beleid Tim Surma, dé autoriteit in kennisrijk onderwijs, in een wespennest heeft gebracht. Dat zou me moeten frustreren. En dat doet het ook. U heeft gelijk. De man verdiende beter dan het schouwspel waar ik mee voor verantwoordelijk ben. Dat spijt me. Ik kan u een verhaal vertellen over besluitvorming en tegenkanting, maar dat verandert er niks aan. Het is mijn verantwoordelijkheid. Ik hoop dat ik het goed kan maken door mijn vertrouwen in hem te herbevestigen en mijn excuses aan te bieden.
Tot slot moeten we het over Trofim Lysenko hebben. Het antwoord op uw vraag: nee, ik kende de man niet. Of ik ben hem vergeten. Maar nu ik hem ontdekt heb, ga ik mijn uiterste best doen om hem te laten inschrijven in de minimumdoelen. U mag dat inmenging noemen. Daar ben ik eigenlijk voor verkozen.
Tot snel voor een verdiepende studie over invulboeken,
En dan hebben we het meteen over uw fotokeuze
Zuhal Demir
Het VMRI gaat in tegen nationale rechtspraak en het Europees Hof van de Rechten van de mens om het gemeenschapsonderwijs van discriminatie te beschuldigen. Wat kan je daarop zeggen? Deze adviezen waren al geklasseerd voor ze geschreven waren.
188 langdurig zieken bereikt met een cheque... In Vlaanderen tonen we dat het anders kan: afgelopen jaar stapte een recordaantal van 14.500 langdurig zieken in een terug-naar-werktraject van de VDAB.
We begeleiden aanklampend, spelen kort op de bal en laten niemand los. De VDAB heeft de know-how en de nabijheid om te weten wat echt werkt.