Biz okulu yuva bildik
yuva dediğin çiçek kokmalı, silahla değil huzurla anılmalı.
Ebeveynin ilgisizliğiyle kalbi katılaşan her çocuk o boşluğu öfkeyle doldurur.
Başarıdan önce merhameti elinden düşürmeyen nesiller yetiştirin.
#kahramanmaraş#siverek
Kadın, çocuğun tüm merkez sinir sistemini, yürüme yetisini, belki konuşmasını, ilk aşkını, ilk iş gününü, her şeyini darp ederek paketleyip çöpe atmış. 3 yıl ceza almış. Nerede adalet? 3 yıl dediğin nedir ki? Yatarı kalkarı, iyi hali, açık cezaevi derken kadın muhtemelen çocuğun fizyoterapi seansları bitmeden sokağa çıkacak. Hava ne kadar güzel diye tweet atacak. Çocuk o sırada bir sonraki ameliyatına hazırlanıyor olacak. Bu nasıl bir şey yahu?
Sağımız savaş, solumuz savaş. Bize sıçramasın diye dua ediyoruz resmen. Peki biz neden kadınlarımızı, gençlerimizi, çocuklarımızı, bebeklerimizi gömüyoruz abi?! Madem sulh içindeyiz, neden askerlerimize, itfaiyecilerimize, madencilerimize ağıt yakıyoruz? Savaşa girdik de bomba mı attılar ormanlarımıza? Neden yanıyoruz abi!? Savaş yok diye şükrediyoruz. Şükrediyoruz da… Hangi düşman, hangi bayrağın altında saf tutsa bize biz kadar zarar verebilirdi acaba? Savaş olsa, düşman tankla, topla, uçakla gelse… Şanlı şerefli tarihin mirasçılarıyız, elbette dimdik dururduk karşılarında. Neden öldüğümüzü bilirdik en azından... Şimdi cephe yok, taraf yok, savaş yok. Peki biz sulh içindeyken, yürürken, çalışırken, tatildeyken hatta… Neden ölüyoruz abi?
Allah sonumuzu hayır etsin.