@hakikatkitabevi 'nin altından çok daha kıymetli eserleri, güzel kitaplarıma @OmtOsmanli nın yarışması vesilesiyle tekrar kavuştum. Bugün kitaplarımız geldiler.Teşekkür ederim @OmtOsmanli 🎁🌹🤗
Dün akşam fon vurgunuyla ilgili haberleri okurken aklıma bir hatıram geldi. Birkaç yıl önceydi. Hava çok güzeldi ve deniz kenarına gidip biraz oturayım dedim. Gidince gördüm ki birkaç bin kişi de benimle aynı şeyi düşünmüş. Hâliyle arabayı park edecek yer kalmamış.
Canım biraz sıkıldı ama “Elbet bir yer bulurum” diyerek tur atmaya başladım. Benimle birlikte atmaca gibi dolaşan başka arabalar da vardı. Tampon tampona boşlukları süzüyor, hamle için fırsat kolluyorduk.
İlk turda arabayı park edebileceğim bir yer gördüm. Arabayı kaldırıma sıfır bir şekilde yanaştırıp indim. Ama içim rahat etmedi. Çünkü yol çok daralmıştı. İnsanlara sıkıntı vermeyeyim diye tekrar araca binip turlamaya devam ettim.
İkinci turda aynı yerden geçerken, biraz önce benim ayıp olur diye park etmediğim yerde bir araç gördüm. Moralim bozuldu. “Biz gelip geçen arabalara rahatsızlık vermeyelim diye duyarlı davranalım. Şu münasebetsizin yaptığı işe bak!” diye söylendim.
Üçüncü turda bizim münasebetsizin arkasına iki kişinin daha park ettiğini gördüm. Yol, aynayı kapatmasalar geçemeyeceğim kadar daralmıştı. Ama üç aracın arka arkaya sıralandığı o kaldırım kenarı, o anda gözüme daha park edilebilir bir alan gibi görünmeye başladı.
Önde ve arkada iki aracın sığabileceği kadar boşluk kalmıştı. “Bir tur daha atsam kesin oralar da dolacak” dedim ve ani bir manevrayla arkada kalan boşluğa arabayı park ettim.
İnip aynayı kapattım. Bagaj kapağını açarken bir araba geldi. Şoför bir şeyler söylenir gibi el kol hareketi yaptıktan sonra kaldırıma sürterek geçip gitti. Ben de, “Ne bu hareketler şimdi? Sanki her yer park alanı da biz park etmedik. Efendi gibi geç git işte!” diye arkasından söylendim.
Birkaç dakika sonra kalan son boşluğa da bir araba park etti. Artık orası yasal bir park alanı hâline gelmişti. Rahatladım. Suçluluk duygumu kaldırıma bıraktım ve kamp sandalyemi alıp deniz kenarına doğru yürüdüm.
Bu anlattığım park etme olayının yaşanması yaklaşık on beş dakika sürdü. Yani ben on beş dakika içinde önce insanları münasebetsizlikle suçladım. Sonra ben de o ekibe katıldım. Ardından bizim ekibe kızanlara kızmaya başladım.
Yani yanlış yapanların nüfusu arttıkça doğruluğun nüfuzu azaldı ve eylem normalleşti. Kalabalığın yaptığı her şeyi mubah görme eğilimi, beni de münasebetsizler sınıfına dâhil etti. Sonuçta zihniyetimin tamamen değişmesi için üç tur atmak yetti.
Şimdi bu konunun fon vurgunuyla ne alakası var diyeceksiniz. Ne bileyim, öyle aklıma geldi işte.
4-Geçen hafta sonu Suriye Şam’da, Sultan Baybars’ın Zahiriye Medresesi içindeki kabrinin başındaydık. Burada çekmiş olduğumuz videoyu izlemek için
👉 https://t.co/cCzdEhkj9d
4-Geçen hafta sonu Suriye Şam’da, Sultan Baybars’ın Zahiriye Medresesi içindeki kabrinin başındaydık. Burada çekmiş olduğumuz videoyu izlemek için
👉 https://t.co/cCzdEhkj9d
3-Cengizciler, Moğol Hülagü, İslam Halifesini yok ettiği için, güya Türklük kisvesi altında alkışlarken,
“Türk Devleti” (Devlet’üt Türki) adıyla devlet kuran, Halifeliği yeniden dirilten Baybars’ın adını bile anmazlar. Memlük Devleti’ni ve Baybars‘ı sevmek bir turnusol kağıdıdır. Bunu kullanarak gerçek Türkçü kim ? Türkçülük kisvesi altında İslam düşmanlığı yapanlar kim ? Hemen Anlarsınız..
@ImperioEliteX Kalpsiz bir adamdan baba olmaz. Tamamen kendince mantıklı hareket etmeye çalışmış bir korkak. Her baba, var olan bütün çocuklarına eşit şekilde en iyi babalığı yapmaya çalışmalı. Gizlemesinin sebebi gerçeklerden kaçmak. Yazık etrafındaki kadınlara ve çocuklara...
@salih_uyan Kesinlikle aynı fikirdeyim. Sıradan, rutin ve olması gerektiği gibi olan klasik hayatımdan çok memnunum. Yerli yerince herşey, büyük büyüklüğünü biliyor, küçük küçüklüğünü. Uygun kişilerle istişare yapıp, netice ne olursa olsun vardır bir hayır diyenlerdeniz elhamdülillah.
TLC Türkiye kanalında bir belgesel seyretmiştim. İsmini anıp ağzımı kirletmek istemediğim, adası olan o pislik röportajda şöyle diyordu: "Ben kendimle barışık bir insanım. Kendi kişiliğimi yaşamak konusunda özgürüm. Ne düşünmek istiyorsam düşünürüm, istediğimi yaparım ve sınırları kendim koyarım."
Sloganlar bir yerden tanıdık geliyor değil mi? Kişisel gelişim tavsiyeleri işte. Peki size bir soru: Bu sloganlar bütün dünyanın midesini bulandıran bir adamın ağzına yakışıyor mu? Hem de çok. Çünkü söyledikleriyle yaptıkları arasında hiç uyumsuzluk yok. Aynen düşündüğü gibi konuşmuş ve yaşamış.
Artık lütfen çocuklarımıza "Limit sensin, kalıpları parçala, kuralları kendin yaz, çerçevenin dışına çık" deyip durmayın! Bunca kötülüğün yaşandığı bir zamanda en önemli şeyin çerçevenin içinde kalabilmek olduğunu hatırlatın.
Bir gün çocuğu kenara çekip şunu söyleyin mesela: "Evladım, iç sesine fazla kulak asma. Hakikati ara, büyüklerine danış. Çünkü başımıza ne geliyorsa gönlünün götürdüğü yere gidenler, içindeki çocuğu dinleyenler ve sınırları aşmak, hayatı uçlarda yaşamak için her türlü naneyi yiyenlerden geliyor."
Bunları çocuklara ve gençlere özellikle bu aralar hatırlatmak lazım. Okul saldırılarında da doğrudan olmasa bile bu zihniyetin parmağı var. Kitaplarla, müzikle, dizilerle, kendi halinde, sıradan ve efendi çocuklar sahne dışına itildi. Tekinsiz, suçlu ve marjinal karakterler parlatıldı. Tanınmak için her yolu mubah gösteren ego-sistem sayesinde insanlar hep sınırlara doğru itildi.
Ve ne zaman ki "Hayatı uçlarda yaşamak" insanlara ideal bir tablo olarak sunuldu ve itidal üzere olmak sıradanlık olarak algılandı, işte o zaman dengemiz bozuldu. Ne zaman ki "Kendi halinde birisi olmak" olumsuz bir durummuş gibi servis edildi, halimiz ahvalimiz o zaman değişti.
Ne mutlu bunca azmettiriciye rağmen çerçevenin içinde kalabilen, kalıpları parçalamayan, önemli ezberleri bozmayan, sınırları aşmayan, kendisiyle bir türlü barışamayan ve içindeki çocuğun sesini kesebilenlere...
Ne mutlu kimseye zarar vermeden, fazla gürültü yapmadan, dikkat çekmek için uğraşmadan kendi halinde yaşayıp giden "sıradan" insanlara...
Bazen inşaatlarda işçileri görüyorum. Öğle arası, tozun toprağın ortasında, bir mendil ya da gazete kâğıdı sermişler yere. Ortaya peynir, ekmek ve üzüm koymuşlar. Öyle büyük bir iştahla yiyorlar ki özeniyorum. Ne masa var ne uygun ışık ne de fon müziği. Sadece peynir-ekmek ve iştah var.
Okumak da bu sofra gibi olmalı aslında. Mumsuz, abajursuz, battaniyesiz, kedisiz... Sadece açlık ve kelimeler. Gerisi prodüksiyon.
@kalbe_zar@salih_uyan Biz kahveyi sohbet ederken içeriz, fotoğrafını çekmedik. Sanırım paylaşılanlar yaşanmayan anlardan oluşuyor. Yaşanan anlar gerçekten yaşanınca, çekilirse hatıra olur. Çekilmezse de olur.
"Kitap okumayı çok seviyorum" cümlesi beni biraz rahatsız etmeye başladı. Seversen okursun, sevmezsen okumazsın gibi... Halbuki okumak kişisel bir keyif meselesi değil, mecburiyettir. Hele bazı kitaplar vardır ki vergi beyannamesi gibi, diş kanal tedavisi gibi, sıkılsan da çatlasan da patlasan da oturup okumak zorundasındır.
Kafka kitabın "içimizdeki donmuş denize indirilen bir balta" olması gerektiğini söyler. Ama biz keyif peşindeyiz. İlla o kahvenin dumanı tütecek. Camın buğusu eriyip, şehir ışıklarıyla titreşerek pervaza inecek. Okur, uzun kollu yün kazağıyla battaniyesine sarılacak…
İyi de bu kadar prodüksiyona ne gerek var? Oturup adam gibi kitap okusak olmuyor mu?