O gece kendi kendime “eğer sabah olursa, demek ki insan her şeye dayanabiliyormuş” dedim. Gece bitmedi sandım, içimdeki ağırlık hiç geçmeyecek gibi geldi. Saatler ilerledikçe sadece zamanı değil, içimde bir şeylerin de yavaş yavaş eksildiğini hissettim.
Sonra sabah oldu… güneş doğdu, insanlar uyandı, hayat kaldığı yerden devam etti. Ama benim içimde bir şey o gecede kaldı. Çünkü bazı geceler insanı öldürmüyor belki ama eski hâlini sessizce elinden alıyor.
O günden sonra güldüm, konuştum, yaşamaya devam ettim ama hiçbir zaman o geceden önceki insan gibi olamadım.