Irmak öğretmene mobbing yapanla kalmasın aynı zamanda göz yumanlar mani olmayanlar da göz altına alınsın.Görevlerine son verilsin.Öyle bir ceza verilsin ki bundan sonra kimse koltuğuna güvenip kimseye şiddet uygulamasın.Uygulanmasına izin vemesin #Irmaköğretmeniçinadalet#memur
Otobüs yolculuğu, cam kenarı ve kulaklıkta eski bir Yurtseven Kardeşler şarkısı…
Şu an kendimi 2000’lerin slow klibinde, camdan dışarı bakıp dram yaşayan başrol gibi hissediyorum. 🎧🚌😂
Bir öğretmenimizin mesajı
Merhabalar .. Fatmanur Çelik hocamız pazartesi sabah ilk ders için saat 9 da 10B sınıfına biyoloji dersine girmek için 207 numaralı sınıfa girdi. Ve o sınıfta kendi rehberliğinde bulunan öğrencilerin gözünün önünde katledildi. Ben bu bilgilere okulun sitesinde hala durmakta olan ders programı sayesinde ulaşıyorum. Ben ulaşabiliyorsam art niyetli herkes ulaşabilir. Okullarda kadromuz başlığı altında adımız soyadımız görünüyor. İsmimizi google da aratınca bile çıkıyor. Yetmiyor hangi gün hangi saat okulda neredeyiz görünüyor. Lütfen sesimiz olun çağrı yapın. Bu bilgiler okulların sitesinden kaldırılsın AA
“Herkes kalbinin ekmeğini yer” sözü meğer öyle boş bir laf değilmiş…
İnsan ne taşıyorsa içinde, gün geliyor onunla sınanıyor; ne veriyorsa, bir şekilde dönüp onu buluyor. 💫
Bir kadının paylaşımı:
“‘Kocamı asla kahvaltısız işe göndermem’ diyenler var. Kocanızın annesi mi eşi mi olduğunuz konusunda kafa karışıklığınız var.
Eşimi işe gönderirken bir kere bile kahvaltı hazırlamadım. Hizmet etmek için evlenmedik.
Her erkek kendi sorumluluğunu almalı.”
İnsanlar da küfleniyor. Çürüyor. Yosun tutuyor. Ait olmadığı yerde, varlığını tomurcuklandıramayan insanlarla olan her insan sönüyor. Çürüyen çiçekler gibi. Küflenen besinler gibi. Ölüyor.
Azar azar çürüdüğü, öldüğü hiçbir yerde, hiçbir insanda ve hiçbir kalpte kalmamalı insan.
"Mutlu edilmeyi özlemek" acı bir şey.
Çoğu insan mutlu olmayı istediği için değil mutlu edilmeyi özlediği için mutsuz. Mutluluk, dıştan çok içten taşan bir hal çünkü.
"Orada öylece durduğundan emin olduğumuz şeyler" vardır. Eşyalar. İnsanlar. Birinin sevgisi. Köşede duran şeyler.
Günlerden öylesine bir gün, orada öylece durduğundan emin olduğumuz o şeylerin sessizce yitip, bitip gittiğini fark ederiz... Sessizce ölüp gitmiştir hayatımızdan.