من جدی از آدمها ناامید شدم. از اینکه هربار با یک نفر آشنا میشم و بدترین شکل ممکن ناامیدم میکنه خسته شدم. از اینکه هیچکس جسارت ارتباط برقرار کردن نداره، هیچکس شبیه اون چیزی که نشون میده نیست، هیچکس واقعی نیست، گفتگو کردن رو بلد نیست و همیشه تو باید برای دیگران تلاش کنی، خسته شدم.
از بامزهترین و جذابترین رفتار خانمها، همین رندومگویی و پیامهای بیمقدمهشونه. دارم لاک میزنم، شارژرم خرابه، چایی چسبید، کفشم صدا میده، یه گربه دیدم…
همین جزییات بیربط، آدمو کمکم در جریان ریتم زندگی طرف میذاره حتی میفهمی چی حالشو خوب میکنه.
سکوتشون هم پیام خودشو داره.