Az önce podcastte çok güzel bir söze denk geldim. Diyordu ki: Aslında seni arasa ömrü yetmez bulmaya; ama tesadüfen bulduğu için sıradan sanıyor. Anlam yüklediğimiz onlarca şeyin özetidir.
Bir psikolog olarak söyleyebilirim ki; insanlar genelde öfkesini hak eden insanlara değil de kendilerini yeterince seven ve onlar�� affetmeye hazır olanlara patlarlar.
Daha olgun , Duygusal zekası yüksek ve empatik insanlarla konuşmaya başladığınızda, sorunun sizde olmadığını anlamaya başlarsınız. Çünkü olgun olmayan kişiler hayatı da ilişkileri de zorlaştırır.
duygularını ve düşüncelerini dile getirmekte cömert olan insanları seviyorum, çünkü bir insanı mutlu ettiklerinde kendi mutluluklarının eksilmeyeceğinden eminler. böyle bir cömertlik de olgun ahlak sahibi insanlarda bulunur. onlardan olmak ve onlarla muhatap kılınmak istiyorum..
Yaş ilerledikçe Yakup aleyhisselam'ın neden "Ben acımı ve kederimi sadece Allah'a arz ederim" dediğini daha iyi anlıyorum. Haykırsanız da insanlar sizin acınızı anlamıyor, ama sadece Allah'a yöneldiğinizde yakarışlarınızı asla karşılıksız bırakmıyor.
Bu yaşıma kadar, birinin bana ters gelen davranışının içinde “çocuk bakmanın verdiği yorgunluğun ve sinir yıpratmasının etkisi” vardı ise ve ben ona tolerans göstermediysem; gerçekten özür dilerim
Vedûd isminin tecellisine dair diyor ki (mealen):
İnsanlar tarafından sevilmek için uğraşmayı bırakıp salih amele odaklandığında; sevgi muhtaç olduğun bir rızık değil, Vedûd’un varlığına bıraktığı zarif bir ikram olur. Sen Hakk’a yönelirsin, halkın sevgisi de sana ikram edilir.
Sahur, bize bir ümmet kimliği kazandırıyor. Ehl-i kitaptan oruç tutanlar ile biz Müslümanların orucunu ayıran şey, sahurdur. Son yıllarda maalesef sahur yapmadan oruç tutmak ön plana çıkartılıyor…