Zamanı geri saramam belki ama yorduğum her anın, kırdığım her hatıranın farkındayım. En büyük özür, insanın bir daha asla aynı hataları yapmayacak kadar değişmesidir. Ben o sessizliğe ve o dengeye inanıyorum artık.
Türk bayrağını indiriyorlar, daha ne yaşanması gerekiyor alnının çatına yememesi için. Askerimize bu çekingenliği bilinçaltına yükleyen siyasiler utansın. Yazıklar olsun
Türkiye’nin gündemi bu yıl bir roman gibi aktı; başı belirsiz, sonu sürekli ertelenen. Bir cümleyle umut kuruldu, bir manşetle yerle bir edildi. Okuduklarım bana şunu öğretti: Bu ülkede en ağır metinler kütüphanelerde değil, insanların yüzlerinde yazılı. Ve 2026…