şehirlere, insanlara, hayatlara değip geçmekten yoruldum. nasıl olsa gideceğim diye toprağa tutunamamaktan.. ben artık tamam burası benim yerim hissini tadabilmek istiyorum. köşelerde uyuyakalmak değil bana ait olan bir yaşamı çerçeveme asmak istiyorum.
Allah'ım kalbimi sakinleştir, düşüncelerimde ki çığlıkları sustur, üzerime gelen korkuları gözümde ufalt. ettiğim dualarda idrakım yetersiz kalıyor, eksiklerimi tamamla. kendi dilimle kendime şer dua etmemem için dilime mukayyet ol. işlerimi kolaylaştır. şüphesiz kâdirsin.
Aile terbiyesiyle nazik davranıyorsun, seni zayıf zannediyorlar. Herkes kendini överken ihtiyacın olmadığı için susuyorsun, kimseyi tanımıyor zannediyorlar. Tazmanya canavarı olmadan yaşamak mümkün değil mi?
Lütfen nazik olun. Birinin öğün atlamasının, uyanmaktan nefret etmesinin veya dışlanmış hissetmesinin sebebi olmayın. Sözleriniz ve eylemleriniz insanların aklında sonsuza dek kalır.
Zarif insanları seviyorum, karşısındaki insanı incitmemek adına çaba sarf edenleri, gönül kırdığında onarmaya çalışanları, anlamlandıramadığı bir sızıya hak verebilenleri, ötekileştirmeden kabul edenleri, yüreği kocaman olanları seviyorum işte, hem de çok.