زنی که در تصویر میبینید مادرجون منه. تو هفت و پنج سالگی، با زبون روزه، زیر آفتاب، از صبح تا غروب تو زمین کشاورزی مشغوله. این عکس شاید یکی از زیباترین و گویاترین تعریف بخش زیادی از زنهای زحمتکش مازندرانی باشه، سایهشون حالا حالا ها بالای سرمون باشه.
تا وقتی کنار دریا زندگی نکرده باشی، مخصوصا غروبهای سرد و خیس پاییز و زمستون که چهار پنج دیگه هوا تاریکه، کنار رودخونه و دریا، نه از سر تفریح، که به عنوان یه پدیده عادی که بخشی از جریان زندگیه راه نرفته باشی، نمیفهمی دریا چه اثر مالیخولیایی روی روانت میتونه داشته باشه.