sırf birisini kaybetmek istemediğin için daha fazla anlayışlı ve affedici olmaya, karşındakine de hak vermeye, düzelir sanarak konuyu kapatmaya çalıştıkça, kimse seni kaybetmekten de incitmekten de korkmamaya başlıyormuş
Kitabı 3 yıl önce okudum, hikayesi zihnimden silindi belki ama bu paragraf hala içimde yaşıyor.
Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.
kitaptan en sevdiğim alıntıyı bırakıp gideyim, siz de okuyun, sevin kitabı.
"Halkın ruhunda büyüyen gazap üzümleri olgunlaşıp, ağırlaşıyor ve bağ bozumunu hazırlıyordu."