سه روز دیگر به ناراحتی مهلت میدهم. این آخرین فرصت آنهاست. در صورت خوب نشدن، خواهند دید که چه خواهد شد. ناوگان افسردگی آنها کاملاً غرق شده است و دیگر هیچچیز ندارند. ممنون از توجه شما.
از یه جایی به بعد کارم شد سکوت.
هیچی نگفتم و فقط نشستم نگاه کردم.
به تکتک حرکات مسخرهشون زل زدم،
بیاینکه چیزی بگم.
فهمیدم حرف زدن دیگه فایده نداره.
فقط نگاه کردم ببینم
تا کجا میخوان حرکتِ اشتباه بزنن
و با خیال راحت فکر کنن من احمقم
و هیچی نمیفهمم..
خیلی برام ناراحت کننده س که یه سری آدمایی که خیلی دوسشون داشتم کارایی کردن که دیگه دلم باهاشون صاف نمیشه یا نمیتونم حس قبل رو بهشون داشته باشم؛ یعنی هر چی به درست شدن روابط فکر میکنم به این نتیجه میرسم که تنها راهش این بود که از اول خراب نمیشد..
خیلی دلم میخواد بهت پیام بدم بگم فلانی خیلی دلتنگتما
دلم برات یذره شده
ببین با اینکه خیلی گذشته اما من هنوزم دوست دارم
هنوزم بهت فکر میکنم
هنوزم عزیزی
هنوزم یادگاریات گوشه اتاقمه
هنوزم خوابتو میبینم
ولی میدونی ،انگاری تو بدون من خوشحال تری
پس همین کافیه ،مگه نه؟
دیگه از آدمای اون بیرون میترسم، از اتفاقایی که نمیشه پیشبینی کرد. اتاقم شده امنترین جایی که میشناسم، یه پناهگاه سرد اما آروم. نه دیدن دوستام برام ذوقی داره، نه هیچ آدم دیگهای. فقط میخوام برای خودم باشم، تو سکوت، دور از همه چیز و همه کس..
یه مرحله از زندگی هم هست که بهش میگن : بیتفاوتی ناشی از صبر بیش از حد. اینجوریه که دیگه مثل گذشته واسه نبودنها بی قراری نمیکنی، بابت دیر جواب دادنها ناراحت نمیشی، حساسیتهات کمتر میشه و تقریبا هیچی اذیتت نمیکنه..
آدمها تا وقتی دوستت دارن که باب میلشون باشی.
وقتی دیگه طبق انتظاراشون رفتار نکنی، وقتی تصمیم بگیری خودِ خودت باشی، وقتی یه نه بگی و مرز بذاری، اون موقع تازه میفهمی کی واقعاً دوستت داشت.
دوست داشتن واقعی یعنی وقتی شبیه تصورشون نیستی بازم کنارت بمونن..
قبلا آدمارو بی حد و مرز دوست داشتم
اما الان که آرامش و ارزشم به خطر افتاد
آدما رو تا جایی دوست دارم که آسیب نبینم
از عشقم بهشون کم نمیشه اما اگه آسیبزا باشن کنار میذارمشون..