Her tarafım örümcek ağlarıyla dolu ne güneşin bir hüzmesi giriyor içeriye ne de ayın. Bakıyorum çevremdekilere nasıl mutlu bunlar ya hiç mi sıkıntıları yok diyorum. Uşan hiç mi olmaz. Gülemiyorum gülmeyi unuttum. Herşeyin özlemi var içimde sevmenşn sevilmenin oğlumun sevdiğimin.
İşin garip yanı ölümden de korkum yok. Korkum sadece yalnızlığım. Elindekileri kaybedince anlıyormuş insan. Muhtemelen her şeyimi kaybedeceğim. Kendime gelemiyorum bir türlü nasıl bir boşluk girdabının içindeyim çıkamıyorum.
Yalnız bir şekilde öleceğim kimse tarafından kabul edilmemiş bir şekilde. Ne oğlum ne sevgilim. Gözlemlediğim ve “ne boş insanlar var ya” kelamını ettiğim gibi bomboş bir varlık olarak öleceğim.
Kendimi hiç bir zaman affetmeyeceğim eve hatalarım çok, çok fazla. Hiç bir şey eskisi gibi olmayacak farkındayım iyide olsa kötüde olsa. Sanırım yalnızlığın korkusu başladı. Bilen bilir parayla pulla işim olmaz.
Hani hadi düzelecek her şey diyorum. Ama yaşadıklarım yaşıyor oluşlarım beni karanlığın en karamsar hayallerini yaşatır bir insan haline getiriyor. Kendime yaptıklarım etrafıma yaptıklarım bu hale sokuyor beni.
Her şey dibe vurduktan sonra nasıl çıkarımı düşünür hale geldim. Kimseye inancımda güvencimde kalmadı artık. Kendimede inanasım gelmiyor. Sürekli kendimi kandırıyormuşum gibi hissediyorum.