ای قتیل مظلوم سرافراز! حال که با چشمان اشکبار و دلهای شکسته با پیکر شما وداع میکنیم، با شما عهد میبندیم که مکتب شما را پاس بداریم و آن طریق شما را با استقامت بپیماییم و در این راه از سختیها نهراسیم، و همچون شما به بشارات و وعدههای الهی دل ببندیم.
We pledge to avenge your pure blood and the blood of all the martyrs of these two [recent] wars by taking revenge against the criminal, disgraceful murderers. This vengeance is what our nation is demanding, and this must definitely be done.
اقامه نماز بر پیکر یگانهی دوران، مرجع عالیقدر جهان تشیع، رهبر معظم انقلاب اسلامی، پدر ملت ایران، حضرت آیتالله العظمی شهید سیّدعلی حسینی خامنهای اعلیاللهمقامهالشریف؛ مصلی تهران، ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵.
#باید_برخاست
يسرّ إيران أنها استقبلت ممثلين من أكثر من سبعين دولة ممن اختاروا المشاركة في تكريم قائدنا الأعلى الشهيد، آية الله العظمى خامنئي، ومن بينهم إخواننا العرب الأوفياء.
وسيظل هذا الإحياء التاريخي ذكرى خالدة في مسيرة علاقاتنا المشتركة.
شهادت رهبر عظیمالشأن ایران، اندوهی عمیق بر دل آحاد ملت ما، امت اسلامی و همه آزادگان جهان نشاند.
این عروج سرخ، نه پایان راه، بلکه آغاز فصلی نوین از همبستگی، استقامت و بالندگی ملتی است که همواره از دل سختترین آزمونها، متحدتر، استوارتر و امیدوارتر به سوی فردا گام برمیدارد.
"Mission Accomplished," Mr. Mullin.
You also accomplished something else: proving to the world that you have no business hosting an international tournament. Your conduct has been a masterclass for how to squander the dignity that comes with being a host.
یادش بخیر
نماز جمعهی نصر را همینجا خواند،
تعقیبات نماز را طول داد
دلمان برای شجاعتش قنج رفت
حالا پیکر شهیدش را میگذارند همانجا
آه از یتیمی آقای خامنهای عزیزم...
آفرین به تیم ملی فوتبال ایران که یکدل و متحد، «هدف» را نشانه رفت و اجازه نداد فشارهای غیرانسانی نامتعارف او را از «دویدن» باز دارد.
در روزهایی که فشار، تنگنظری، تبعیض و محدودیت، ادامه دادن را دشوارتر از همیشه کرده بود، تیم ملی فوتبال ایران نشان داد که پیروزی، غلبه بر تفکر تسلیم و ناامیدی است. نه محدودیتها بهانه شد، نه فشارها باعث تسلیم. به دل خطر زدند، دویدند و تا آخرین لحظه امید و مهر را با اخلاق و رفتار ایرانی خود روی زمین سبز زنده نگه داشتند.
شاید مهمتر از نتیجه، همان چیزی بود که این روزها به ما بخشیدند؛ شور، هیجان، لبخند، و مهمتر از همه این یادآوری مهم اما عمیق که یک نقطه مشترک خدشهناپذیر برای همه ما وجود دارد که با تمام وجود او را بزرگ میداریم: گوهری به نام میهن: «ایران».