yirmili yaşların ortasında birçok insan içten içe yas tutuyor aslında. çocukluğunun gidişine, eski heyecanlarının kaybına ve hayal kurabilen tarafının sessizliğine.
hayat 95-99 arasi icin cok kolay degil, yaklasik olarak dogdugumuzdan beri… bize oynanan bir oyun oldugunu dusunuyorum, diger insanlarla ayni hayati yasamiyoruz
kimseyle cok yuz goz olmaya gelemiyorum asiri vakit gecirdigim herkese kuruluyorum problemin ta kendisi oldugum icin amk biriyle surekli beraber olup bi seylerinin batmaya baslamamasi maalesef mumkun degil
maskeli depresyon çok yorucudur. çalışırsınız, şakalaşırsınız, ailenizle ilgilenirsiniz ancak zihinsel olarak çökkünsünüz, bi boşluk hissi vardır ve bunu pek kimse bilmez..