@helpdeskert Zonder laadpaal thuis zou ik het alleen overwegen als ik op het werk zou kunnen laden of als er veel laadpalen in de buurt zijn die regelmatig vrij zijn. Snelladen kan maar is duurder. Dat is iets voor langere ritten naar het buitenland of in NL als even iets bij laadt.
Er was een tijd dat sparen gold als verstandig.
Dat je iets opzij zette voor later. Voor tegenvallers. Voor onderhoud aan je huis. Voor je pensioen. Voor je kinderen misschien.
Tegenwoordig lijkt de overheid vooral te denken:
mooi, daar kunnen we nóg een keer belasting op heffen.
Je werkt jarenlang. Iedere maand verdwijnt bijna de helft van je salaris richting Belastingdienst. Van wat overblijft spaar je een beetje. Je krijgt een bonus: belast. Je erft wat van je ouders: belast. Dat spaargeld groeit langzaam aan. Inflatie tikt door, maar ondertussen betaal je belasting over je vermogen.
Na tien jaar besluit je verstandig te investeren in je woning. Geen Lamborghini. Geen exotische constructie via een belastingparadijs. Gewoon een aanbouw omdat het gezin groeit. Een nieuwe keuken omdat de oude versleten is. Daarnaast onderhoud je het huis en doe je aan verduurzaming door te investeren in zonnepanelen en een warmtepomp. Netjes. Verantwoord.
Allemaal betaald van geld waar al belasting over betaald is.
Tien jaar later verkoop je je huis. De buurt is populairder geworden, huizenprijzen zijn gestegen, mede dankzij schaarste waar de overheid zelf jarenlang beleid op voerde. En daar is hij ineens: de overwaarde.
En dan begint het politieke morele vingertje.
Want inmiddels discussiëren we in Nederland openlijk over belasting op vermogensaanwas. Dus niet alleen belasting op rendement dat je daadwerkelijk ontvangt, maar op waardestijgingen op papier. Winst die nog niet eens gerealiseerd is. Geld dat misschien volledig vastzit in stenen.
Het wrange is niet eens alleen het bedrag. Het wrange is de mentaliteit erachter.
Alsof iedere vorm van opgebouwd vermogen verdacht is geworden. Alsof mensen die jarenlang voorzichtig leven, sparen, investeren en risico nemen een soort melkkoe zijn.
We zijn in Nederland inmiddels op een punt aangekomen dat dezelfde euro onderweg meerdere keren wordt aangeslagen:
bij verdienen,
bij sparen,
bij erven,
bij investeren,
bij bezit,
bij waardestijging,
en straks misschien zelfs bij niet-gerealiseerde winst.
Ondertussen roept diezelfde overheid dat burgers financieel weerbaarder moeten worden, zelf verantwoordelijkheid moeten nemen en minder afhankelijk moeten zijn.
Waarvan dan precies?
Want wie werkt, spaart, aflost, investeert en vermogen opbouwt, lijkt tegenwoordig vooral een wandelende fiscale kansberekening.
Veel politici verkopen dit alsof het alleen de ‘rijken’ raakt. Maar uiteindelijk raakt dit gewoon de Nederlandse middenklasse.
Nederland dreigt langzaam een land te worden waar bezit niet meer wordt gezien als resultaat van discipline, risico en jarenlang werken, maar als iets waar de overheid automatisch mede-eigenaar van is.
De EU die wil dat Nederlanders meer gaan beleggen terwijl de Nederlandse overheid dat de facto onmogelijk wil maken legt de incompetentie van het landsbestuur wel aardig bloot denk ik 🇪🇺🇳🇱, om over de kwaliteit van onze media (box3?) nog maar te zwijgen. https://t.co/vNuCNFZHrF
Wat politici maar niet lijken te snappen is dat het box 3-plan vooral de middenklasse raakt.
Iedere rijke belegger en ondernemer heeft al een truc verzonnen om het belasten van ongerealiseerde winst te voorkomen.
Je raakt met deze wet:
- ondernemers die in box 3 pensioen opbouwen
- jongeren die beleggen om ooit een huis te kopen
- tweeverdieners die hun kinderen een zetje willen geven
Dat lukt niet met 2% spaarrente. Dan moet je risico nemen. Concentrated bets. Volatiliteit. Hoge pieken en diepe dalen.
En precies dat wordt gestraft: de nieuwe box 3-wet is een zware boete op risico nemen.
Je raakt de middenklasse.
Precies de achterban van VVD-CDA-D66.
Daarom is het zo vreselijk ironisch dat precies zij deze achterlijke wet hebben goedgekeurd.
De Nederlandse politiek heeft een grote fout gemaakt met de box 3-wet.
Ondernemers en beleggers wereldwijd steken de draak met Nederland. Hoe kan een land zichzelf vrijwillig zo beschadigen?
Een ‘unforced error’, zouden tennissers zeggen.
Het belasten van aanwas is in theorie een elegant idee, maar is in de praktijk alleen levensvatbaar met exact de juiste uitvoering:
(1) Volledige en razendsnelle verliesverrekening met eerdere jaren
(2) Een ruimte definitie van illiquide beleggingen die onder VWB vallen.
(3) Een tarief van maximaal 20%. Dat is vergelijkbaar met een VWB-tarief van 25-30%
(4) Een aftrekpost voor ‘normaal rendement’ zodat je alleen het reële rendement belast
Als je dit niet ruimhartig regelt, is deze wet een vuile bom, alle goede intenties ten spijt.
- Het straft risico nemen.
- Het ontmoedigt beleggen en vermogen opbouwen.
- Het veroorzaakt bergen aan rechtszaken, vermijding en dramatische verhalen.
Als je VAB niet perfect kunt uitvoeren, dan kun je veel beter voor VWB kiezen!
Kan de Eerste Kamer deze dwaling nog voorkomen?
De leeftijd van de rijbewijskeuring wordt verlaagd naar 70 en de pensioenleeftijd wordt verhoogd naar 72. Straks moet je dus gekeurd worden om naar je werk te mogen rijden 🤔🤡
#pensioenleeftijd#rijbewijskeuring
@RijnPatrick@PatrickdRuijter Je hebt je hele leven betaald voor de generatie voor je. De eerste generatie die AOW ontving heeft nooit betaald, steeds betaalde de generatie daarna. Dat ging lang goed tot de volgende generaties kleiner werden. Het was beter geweest als iedereen voor zichzelf betaald had.
Ik besprak het box 3-plan op BNR.
Het is tragisch:
- Nederlanders zouden meer moeten beleggen
- Europa heeft meer risicokapitaal nodig
Wat doet onze regering?
Een box 3-plan dat ongerealiseerde, papieren winst belast.
(1) Een probleem voor illiquide beleggingen zoals aandelen in private bedrijven, aandelen in langlopende fondsen, goudstaven en beleggingskunst
(2) Een probleem voor volatiele beleggingen (= de meeste aandelen). Er zullen mensen failliet belast worden.
(3) Een veel hoger tarief dan internationaal gebruikelijke capital gains tax van rond de 20%.
(4) Raakt alleen de middenklasse, want iedereen met serieus vermogen vlucht naar box 2.
Een plan dat risico nemen straft en beleggen ontmoedigt.
Een plan dat bergen aan rechtszaken, vluchtroutes en dramatische verhalen zal voortbrengen.
Honderdduizenden onnodige uren aan fiscalisten, accountants, notarissen, adviseurs - die het toch al druk hebben.
Iedereen: “we moeten de regeldruk en complexiteit verminderen”
Nederland: “hier, meer regeldruk en complexiteit”
En waarom?
Padafhankelijkheid. We zijn hier door een onwaarschijnlijke reeks gebeurtenissen terecht gekomen, en nu durft de Tweede Kamer eigenlijk niet meer nee te zeggen.
Ongekend.
Toeslagen, Groningen, Stikstof, Vermogensaanwasbelasting.
Terugluisteren? Check bericht hieronder.
Een ochtendcolumn
De papieren werkelijkheid van vooruitgang
Vanaf 2028 wil Nederland het werkelijk rendement belasten. Niet langer fictieve percentages, maar wat vermogen daadwerkelijk oplevert. In de hoofdregel betekent dat dat niet alleen rente en dividend worden belast, maar ook waardeveranderingen. Wie op papier rijker wordt, betaalt belasting. Het klinkt rechtvaardig, tot je kijkt hoe waarde in de echte economie ontstaat.
Al ruim tweeduizend jaar weten we dat de cost voor de baet uitgaat. Plautus schreef het al in de tweede eeuw vóór Christus “Necesse est facere sumptum, qui quaerit lucrum.” Wie winst zoekt, moet eerst kosten maken. Dat inzicht overleefde keizerrijken, handelssystemen en revoluties, maar lijkt in de moderne fiscale logica te zijn verdampt.
Ondernemerschap werkt niet met directe opbrengsten, maar met tijd, risico en onzekerheid. Bedrijven investeren in hun toekomst door jarenlang geld te verliezen voordat er überhaupt winst in zicht komt. Dat geldt voor start-ups, maar net zo goed voor gevestigde ondernemingen die zwaar inzetten op technologie, nieuwe markten of schaalvergroting. Waardestijging in zulke gevallen is geen gerealiseerde winst, maar vertrouwen in een richting.
Dat zien we scherp bij bedrijven die fors investeren in kunstmatige intelligentie. Hun waarderingen bewegen zich op tientallen of zelfs honderden malen de huidige winst, soms zonder winst. Niet omdat beleggers hun verstand verliezen, maar omdat waarde hier wordt gemeten in wat mogelijk wordt, niet in wat vandaag wordt verdiend. Zo bouwde Amerika het digitale ecosysteem dat nu de wereld domineert. Niet door winst vroeg te belasten, maar door verwachting ruimte te geven.
Het nieuwe Nederlandse box-3-stelsel botst frontaal met die realiteit. Door waardestijging als inkomen te behandelen, belast het niet opbrengst, maar belofte. De wetgever erkent dat spanningsveld gedeeltelijk door voor aandelen en winstbewijzen in startende ondernemingen een afzonderlijk regime te creëren, waarbij waardestijging pas bij realisatie wordt belast. Maar die uitzondering is smal, afhankelijk van definities en uitvoeringsregels, en verandert niets aan de onderliggende denkwijze.
Die denkwijze is dat groei telt, ongeacht liquiditeit, en dat toekomst kan worden afgerekend vóór zij zich heeft bewezen. Het stelsel behandelt investeren alsof het een beursportefeuille is, liquide, verhandelbaar en jaarlijks afrekenbaar. Alles wat daar niet in past, wordt administratief gladgestreken.
Daarmee kiest Nederland een opmerkelijk eenzame positie. Andere Europese landen houden vast aan het realisatiebeginsel en belasten winst wanneer zij daadwerkelijk wordt gerealiseerd. Nederland belast haar wanneer zij wordt verondersteld, en probeert de schade daarvan te beperken met uitzonderingen. Zo scheiden we ons geruisloos af van het continent, niet uit ideologie maar uit systeemlogica.
Nederland klaagt al jaren over het gebrek aan scale-ups, over bedrijven die te vroeg vertrekken en over het dunne durfkapitaallandschap. Tegelijk bouwen we een fiscale werkelijkheid waarin investeren in de toekomst steeds lastiger uit te leggen is. Niet omdat ondernemen verboden wordt, maar omdat het rationeel onaantrekkelijk wordt gemaakt.
Ondernemerschap leeft niet in peildata en spreadsheets, maar in geduld, visie en het vermogen om verlies te dragen voor succes. Een land dat winst belast voor zij bestaat en waarde verwart met opbrengst, geeft een helder signaal af. Voor ondernemen moet je hier niet zijn.