NellyNe

NEll(เนล)/NO(โน่)| 20↑ |
ด้อมเมะ +ซีรีย์นิน่อย krbk srroki Ilnicco lawlicht sosan kidlaw หวีดด้อมและด่าคน นานๆทีเข้ามา

[morworIE ( busy ) @kmxwie_0]

นี่ก็มองว่าไม่ควรจริง ๆ อ่ะ 55545555545 รู้ว่าติดเล่นบางอย่างมันก็ไม่ควรเล่นไหม แต่ละโควทอ่านแล้วงงมากชาวเน็ตเป็นไรกัน ท่านอยู่สูงกว่าพวกเรามากนะ ไม่รู้กันหรอว่าพวกท่านช่วยคนไทยมาเยอะแค่ไหน ใช่แล้วนี่หมายถึงสแตนเซ

[เจ้าฟ้ารินทร์ดรุง @rrindungg]

เดี๋ยวเรารีบตื่นนะ เธอรอเราก่อน😭
#อโยธยาเอยาวดี #AYWD

[NellyNe @4everJenn_1]

ครับท่านอำดอง

[AMDONG @OFAMDONG_]

⠀

⠀ วิธีแยกว่าใครคือลูกเจี๊ยบ ใครเป็นไก่ชน คือ คนมาใหม่ๆจะเรียกข้าว่าท่าน ส่วนใครเป็นไก่ชนมานานแล้วจะเรียกว่าอ้วน ส่วนใครเรียกพ่อก็ขอให้เรียกต่อไป อย่าพึ่งเปลี่ยน

⠀

[AMDONG @OFAMDONG_]

⠀

⠀ วิธีแยกว่าใครคือลูกเจี๊ยบ ใครเป็นไก่ชน คือ คนมาใหม่ๆจะเรียกข้าว่าท่าน ส่วนใครเป็นไก่ชนมานานแล้วจะเรียกว่าอ้วน ส่วนใครเรียกพ่อก็ขอให้เรียกต่อไป อย่าพึ่งเปลี่ยน

⠀

[ไน @9tiesnaii]

idk how to explain the context here but iykyk

[meph 🦎 @graevard]

impossivel

[oɥs @mmlooali]

11.11 #chenyuan #yuanchen

[มิโดจัง @midorittung]

ทวิตเตอร์ (อีเอ้ก) ไม่สนุกแล้วอ่ะ เจอแต่ติ้กฟ้าหาเอนเกจตั้งคำถามโง้ๆไม่ก็คลิปเไ เว้ปพนัน หรือพวกแปะรูปน่าสงสัยพอกุกดไปเป้นช้อปปี้ อยากระเบิดแพลตฟอร์มนี้ทิ้งจริงๆ

[เขียวโอ้นนนน @doublecte3246]

ลูกพี่ลูกน้องถูกพ่อแม่ตามใจมาตั้งแต่เด็ก อยากได้อะไรก็ต้องได้ จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่งมันโดนพ่อตี นางวิ่งเตลิดหนีออกจากบ้านหายไปถึง 2 คืนเต็ม ๆ กว่าจะสืบหาตัวเจอ และนับตั้งแต่วันนั้น พ่อแม่ก็ไม่กล้าตี แถมไม่บ่นมันอีกเลย

พอผ่านมาสักพัก มันขับมอไซไปเฉี่ยวชนรถคนอื่นแล้วหนีมั่ง คู่กรณีตามมาถึงบ้าน พ่อมันไม่เชื่อว่ามันทำ เค้นถามเจ้าตัวก็เอาแต่เงียบไม่ยอมพูดอะไร จนเค้าเปิดกล้องให้ดู หน้าซีดกันหมด ตอนนั้นน่าจะจ่ายให้เค้าเป็นหมื่น

พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ถูกให้ออกเพราะเกรดไม่ถึง มันจะถึงได้ไง อาทิตย์หนึ่งไปเรียนวันเดียว กลับมาเล่นแต่เกมส์ บอกว่างๆ ให้ไปทำพาสไทม์ก็ไม่ทำ ไม่เอาไรเลยชีวิตอ่ะ แล้วโดนรีไทร์แทนที่จะบอกที่บ้านล่วงหน้า มันกลับปิดเงียบไม่พูดอะไรเลย จนกระทั่งมหาวิทยาลัยอื่นเปิดเทอมกันหมดแล้ว พ่อบ่นกับเพื่อนที่ทำงานว่า มหาวิทยาลัยนี้ปิดเทอมนานจัง เพื่อนถึงพูดว่าลูกเขาไปเรียนกันได้ 3 สัปดาห์แล้ว พ่อจึงกลับมาเค้นถามที่บ้าน กว่ามันจะยอมปริปากพูด ดอกพิกุลแทบร่วง ทุกวันนี้นอนเล่นเกมส์ ไม่เอาไร บอกรอเรียนใหม่ปีหน้า จะบ้าตาย

[Ailee Kwong @ppittapppp]

เอาตรงจากประสบการณ์จิงเลย พวกนี้คือตอแหลเก่ง เข้าหาคนเป็น คุยเก่ง คุยได้ทุกเรื่อง เข้าได้กับทุกคน แต่ส่วนมากที่เจอคือนิสัยไม่ดีทั้งนั้น เพื่อนที่คบพวกมันยุก็ชอบมานินทาให้ฉันฟังฉ่ำ จิงๆไม่มีใครชอบมันหรอก มีดีหน่อยคือมีผลประโยชน์

[NellyNe @4everJenn_1]

@cnotccc_ จบิง โมโหหิวไปหมด

[NellyNe @4everJenn_1]

ไอหมุ๋อิล

[다정 @ragusq_]

อากาศเยนๆแบบนี้

[Akeiyaa @Shirinnyyy]

กลัวคนนึกภาพไม่ออก ขอแปะๆๆ😓😓😓

[C - late reply เข้าเฟดใกล้เดรส กุใกล้ตายจริง ๆ @cnotccc_]

ครับ สุขสันต์ป้อกกี้เดย์ ผมกลับไปทำคอมมิชต่อก่อนนะ

( fact : ป้อกกี้รสคุกกี้แอนครีมล่ะ )

( อัพใหม่ เอนเกจกาก )

[C - late reply เข้าเฟดใกล้เดรส กุใกล้ตายจริง ๆ @cnotccc_]

สิ่งนี้ ลอว์ลิตช์ ขอคนเข้าใจ

( cr wlwtxic )

[C - late reply เข้าเฟดใกล้เดรส กุใกล้ตายจริง ๆ @cnotccc_]

( #kuromahi - #คุโระมาฮิ | #คลังแสงเซอร์แวมพ์ #คลังแสงของซี )

หน้าหนาว มาฮิรุน่าจะจามบ่อยจนคุโระเห็นได้ชัด เพราะแบบนั้น คุโระเลยใช้เสื้อคลุมหนา ๆ มาใส่แล้วยืดตัวตรง ๆ โอบมาฮิจังข้างหลังแล้วเอาคางเกยหัวมาฮิรุ เปนก้อนอุ่น ๆ น่ะ 🥺

[NellyNe @4everJenn_1]

@cnotccc_ งึย แอบสนใจ- ผมช่วยอมได้ๆ

[เจ้าฟ้ารินทร์ดรุง @rrindungg]

#อำดงเจ้าพี่ #อโยธยาเอยาวดี #AYWD pt.2
หลังจากพาตัวมหาอุปราชแห่งหงสาวดีกลับมายังกระโจม ณ ทัพหลวงอโยธยา พ่ออยู่หัวนริศสั่งการให้พระราชมนู ผู้เป็นทหารเอกขยายขอบเขตเวรยามเฝ้ารอบกระโจมออกไป เนื่องด้วยพระองค์ประสงค์จะเจรจากับมหาอุปราชแห่งหงสาวดีโดยลำพัง

แต่มิรู้ว่าจักเจรจากันอย่างไรถึงสั่งให้ทหารเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้พร้อมอาบแลจัดให้ยกสำรับพร้อมสุรามาให้ด้วย เมื่อทหารนำสำรับแลสุรามาให้ นริศจึงรับและถือเข้ามายังภายในกระโจม

“พร้อมจักพูดกับข้าฤยังเจ้าพี่” นริศเดินผ่านมินจีซวาที่ยืนนิ่งอยู่กลางกระโจม นำถาดสำรับวางไว้ที่มุมหนึ่งของตั่ง

“…” มินจีซวาเม้มริมฝีปากแน่น ระหว่างทางมินจีซวาไม่ปริปากเอ่ยคำใดกับนริศเลย ตนเพียงเดินตามเขาเพราะกลัวว่าหากขัดขืน นริศจะเปลี่ยนใจกลับไปไล่ล่าลูกชายของตน

“หากมิพูด ข้าคงต้องส่งทหารไปรับตัวลูกชายท่านมาแล้วกระมะ—”

“อย่า! พอเถิด…จักบีบเค้นข้าไปถึงเมื่อใด”

“ข้าไม่เคยอยากบีบเค้นเจ้าพี่ แต่เป็นเจ้าพี่…ที่หนีข้ามาตลอด เด็กคนนั้น…เขาเป็นลูกของเจ้าพี่กับข้าใช่ฤๅไม่”

มินจีซวาหลับตาลง กลั้นหายใจและตอบกลับมา “ใช่ เขาคือลูกของเรา”

“แล้วเหตุใดจึงต้องปิดบังข้า… เจ้าพี่หนีข้า ปิดบังข้า ข้าไม่ควรได้เป็นพ่อของเขาฤๅ”

“ใช่… เขาควรเป็นเพียงโอรสของมหาอุปราช ไม่ควรให้ใครได้รู้ว่าครึ่งหนึ่งของเขามีสายเลือดอโยธยา” มินจีซวาตอบด้วยแววตาสั่นไหว

‘ข้ากลัวว่าสายเลือดอโยธยาในตัวเขาจะนำมาซึ่งภัยอันตราย ศึกนี้เป็นศึกแรกที่เขาได้ออกรบเพื่อพิสูจน์ว่าเขาเก่งกาจ สมกับที่เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าหงสาวดี ตนพยายามจะคัดค้านแต่โอรสของตนเอ่ยรับคำเสียก่อนที่จนจะได้เอ่ยอันใดออกไป ข้าเคยบอกเขาแล้วว่ารอให้โตอีกสักหน่อยแลให้เลี่ยงทัพอโยธยา เจ้าลูกชายกลับอ้อนให้ตนโอนอ่อนตาม’

“เช่นนั้น…” พ่ออยู่หัวนริศวรราชคุกเข่าลงตรงหน้ามหาอุปราชมินจีซวา

“จะ เจ้าทำกระไร” มินจีซวาตกใจกับท่าทีเช่นนั้นของนริศเป็นอย่างยิ่ง เข่าของบุรุษมิควรคุกเข่าให้ผู้ใดโดยง่าย ยิ่งกับผู้ที่เป็นพระเจ้าแผ่นดิน…

“หากข้าสู่ขอเจ้าพี่มาเป็นแม่เมือง แลข้าจะหยุดทุกการรบรากับหงสาวดี สร้างสัมพันธ์ไมตรีเกื้อหนุน ลูกของเรา… เขาจักปลอดภัยฤไม่เจ้าพี่”

“ลุกขึ้น! อย่าทำเช่นนี้!” มินจีซวาตวาดและฉุดนริศให้ลุกขึ้น

“ทำไมชอบทำให้ข้าเจ็บปวดใจกันนัก ทั้งพ่อทั้งลูก…ฮึก” มินจีซวารับไม่ไหวกับความรู้สึกที่ต้องโดนบีบเค้นให้จำยอมจากทุกทาง จึงอดไม่ได้ที่จะสะอื้นร่ำไห้ออกมา

มินจีซวาเก็บความกังวลใจของตนไว้ตั้งแต่คราที่เหล่าขุนนางเสนอให้โอรสของตนร่วมออกรบกับทัพหน้าแล้ว

‘เจ้าพวกนั้นต้องการให้ลูกข้าไปตายในสนามรบหรืออย่างไร รู้ทั้งรู้ว่านริศจักร่วมรบในทัพหน้าอโยธยา พวกขุนนางชั่ว!’

‘เจ้าลูกชายนั่นก็กระไร แม่ห้ามอันใดไม่เคยดื้อรั้น พอเป็นการศึก ใยแม่ห้ามจึงไม่ฟัง! หากตนเข้ามาขวางดาบนริศไม่ทัน ตนไม่อยากจะคิด…แลเพลานี้นริศยังบีบเค้นอ้อนวอนตนด้วยการลดเกียรติของกษัตริย์ลงเช่นนี้อีก จักต้องบีบเค้นความรู้สึกของข้าไปถึงเมื่อใด’

“เจ้าพี่…”

“ฮึก พวกเจ้าทั้งคู่ เหตุใดชอบทำให้ข้าต้องเป็นห่วงกันนัก ฮึก ทำตามแต่ใจตน อึก ไม่เคยคิดถึงใจข้าบ้างเลยฤๅ” มินจีซวาร่ำไห้สะอึกสะอื้นเสียคนฟังใจเสีย นริศเข้าไปโอบกอดเจ้าพี่ด้วยความทะนุถนอมเท่าที่ชายชาตินักรบอย่างตนจะกระทำได้

“ข้าปิดบังเจ้าก็เพราะว่าข้าทนมิได้ที่ต้องฟังว่าเจ้าอาจจะไม่ต้องการเขา ฮื่อ แลหากข้าบอกเจ้า ข้าจักรู้ได้อยากไรว่าลูกของข้าจักปลอดภัย แล้วถ้าลูกของเขา ไปขวางเส้นทางสู่บันลังก์ของเจ้าเล่า ฮึก สู้ข้าเก็บเขาไว้และให้เขาเป็นเพียงลูกของข้าแต่เพียงผู้เดียวเสียยังดีกว่า”

มินจีซวาพรั่งพรูความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจตนมาตลอด 15 ปี เบื้องหน้าตนคือมหาอุปราชมินจีซวาผู้เข้มแข็งและเก่งกาจไม่เป็นรองผู้ใดแต่ข้างในมินจีซวาเป็นเพียงแม่ผู้หนึ่งที่ต้องการปกป้องลูกน้อยให้ปลอยภัยที่สุดแลเฝ้ามองผู้เป็นที่รักจากแผ่นดินของชาติที่เป็นอริราชศัตรูต่อกัน

“ข้า…ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้าพี่เจ็บปวดถึงเพียงนี้” เสียงสะอื้นของมินจีซวาสงบแล้ว เหลือไว้เพียงความเปียกชื้นบนไหล่หนาที่คอยซับน้ำตาและกายที่สั่นไหวเล็กน้อยในอ้อมกอดของนริศเพียงเท่านั้น

— จบ เดี๋ยวมีต่อ ไม่คิดว่าจะเศร้าเหมือนกัน🥹