canım bir şeye sıkıldığı zaman evde belli etmemeye çalışıyorum, sanki belli edersem tüm ev halkının hakkına girermişim gibi hissediyorum. aslında öyle değil, hatta belki de çoğu ailede de böyle değildir ama geçenlerde kardeşim dediki “abla sen mutlu olunca hepimiz mutlu oluyoruz,
efendimizin ﷺ sesini merak ettiniz mi bilmiyorum ama ben çok merak ediyorum. nasıl bir ses tonu var, diksiyonu vs nasıldır acaba diye düşünüyorum. hüzünlüyken nasıldı, neşeliyken nasıldı, aksi bir şey olduğu vakit nasıldı.. sevgi merak etmektir ve ben her detayını merak ediyorum
ama kendimden bu kadar feda etmeye başlarsam bir süre sonra onların yanında bile kendime yer bulamayacağımı da hissediyorum. orta yolu bulmak lazım sanırım
Cevâmiu’l-kelimdi. Az sözle çok şeyler anlatır, peş peşe ve hızlı konuşmazdı. Sesi gürdü ve yüksekti ama sert değildi. Harfler sesine bürünüyor ve mesela o harf o kelime için yaratılmış gibi bütünleşip çıkıyor gönle ok gibi saplanıyordu. Yakından çok şirin ve cezbedici gelir+