İstanbul deyince aklıma bir martı gelir.
Yarısı gümüş ,yarısı köpük
Yarısı balık yarısı kuş
İstanbul deyince aklıma bir masal gelir.
Bir varmış, bir yokmuş…
Nasıl hissediyorsun?
—Eskisi kadar konuşasım yok,ne hissettiğimden bahsedesim yok, kimseyi merak etmiyorum,hiçbir şey ilgimi çekmiyor. Kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum…
“Uyanıp kaçamadılar,
Kuş olup uçamadılar,
Açıldı kuyular,
Kimse inemez.
Erzincan Beygiri rahvandır amma;
Ölüler ata binemez.
Yan yana,sırt üstü yatan ölüler…”
NH…😔
İnsan hangi şemsiyenin altına girsede kalitesini gizleyemez. Herkes kendini bir şekilde ele verir. Görmesini bilenin aramasına bile gerek yoktur, elleriyle bırakmış gibi bulur. Çünkü hıyarı hangi renge boyarsan boya, bir elmeya benzetemezsin.
Kimse durduk yere çekilmez köşesine
Ya hevesi kırılmışt��r, ya kalbi
Ya da hayalleri yıkılmıştır.
Daha kötüsü de bunca şeyi,
En güvendiği insan yapmıştır…!😔
“Küstürmeyin insanları hayata.
Sonra her şeyden vazgeçiyorlar.
Yaşamaktan güzel olan her şeyden
Bir oda da yalnızlığı;bir dağ başında kalmayı,bir adada mahsur kalmayı nerede bir yalnızlık varsa onu istiyorlar. Küstürmeyin işte bazı insanları.”